Στη σύγχρονη μακροοικονομική συζήτηση, η διαφορά ανάμεσα σε μια οικονομία που ευημερεί και σε μία που μένει στάσιμη σπάνια εξηγείται μόνο από τους διαθέσιμους φυσικούς πόρους ή το συγκεντρωμένο κεφάλαιο. Όλο και περισσότερο, η επιστημονική έρευνα αναδεικνύει ως καθοριστικό ρυθμιστή την ποιότητα των θεσμών. Με αφορμή αυτή τη διαπίστωση, η παρούσα διπλωματική εργασία με τίτλο «Κυβερνητική Αποτελεσματικότητα και Οικονομικοί Δείκτες: Μια Ανάλυση της Σχέσης Διακυβέρνησης και Οικονομικής Ανάπτυξης», εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο ο κρατικός μηχανισμός διαμορφώνει το περιβάλλον της πραγματικής οικονομίας.

Πατώντας πάνω στη θεωρητική βάση που έχουν θέσει μελετητές όπως οι Rivera-Batiz (2002) και Mauro (1995), η εργασία επιχειρεί να διερευνήσει πώς συγκεκριμένες θεσμικές διαστάσεις —όπως η ικανότητα της δημόσιας διοίκησης, η νομική ασφάλεια, η ποιότητα των κανονισμών και η καταπολέμηση της διαφθοράς— αλληλεπιδρούν με την αναπτυξιακή δυναμική ενός κράτους. Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στην περίπτωση της Ελλάδας μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, θέτοντας στο μικροσκόπιο τη θεωρία της «Θεσμικής Παγίδας» (Hatzis, 2018). Σκοπός είναι να μελετηθεί η θέση της χώρας απέναντι στους εταίρους της στην Ευρωζώνη, σε μια μακρά περίοδο που σημαδεύτηκε τόσο από βαθιές οικονομικές κρίσεις όσο και από προσπάθειες δημοσιονομικής προσαρμογής.

Για την εξυπηρέτηση αυτού του ερευνητικού σκοπού, αντλούνται και επεξεργάζονται δεδομένα από τους Δείκτες Παγκόσμιας Διακυβέρνησης (WGI) της Παγκόσμιας Τράπεζας, σε συνδυασμό με βασικά μακροοικονομικά μεγέθη από τη Eurostat. Μέσα από την οικονομετρική και στατιστική ανάλυση αυτών των στοιχείων, η μελέτη επιδιώκει να χαρτογραφήσει αν και κατά πόσο η θεσμική ωριμότητα συσχετίζεται με κρίσιμους παράγοντες, όπως η παραγωγή πλούτου (ΑΕΠ), η προσέλκυση Άμεσων Ξένων Επενδύσεων και η κοινωνική συνοχή.

Τελικός στόχος της εργασίας δεν είναι απλώς η παράθεση στατιστικών ευρημάτων, αλλά η αναζήτηση απαντήσεων σε ένα κομβικό ερώτημα πολιτικής οικονομίας: μπορεί η δημοσιονομική σταθερότητα από μόνη της να εγγυηθεί τη μακροχρόνια ανάπτυξη, ή αποτελεί η ριζική θεσμική ανασυγκρότηση την αναγκαία, αλλά συχνά παραμελημένη, προϋπόθεση για τη βιωσιμότητα μιας οικονομίας;