Η εργασία εξετάζει την ανακατασκευή και ενεργειακή αναβάθμιση ψηλών κτιρίων μέσα από την περίπτωση του Πύργου του Πειραιά, με έμφαση στην τεχνική υλοποίηση και στη διοίκηση του έργου. Αναλύει τη μετατροπή ενός επί δεκαετίες ανενεργού κτιρίου σε λειτουργικό κτίριο μικτής χρήσης, με διατήρηση του φέροντος οργανισμού, νέο κέλυφος, σύγχρονες Η/Μ εγκαταστάσεις και υποδομές ενεργειακής παρακολούθησης.

Ακολουθείται ποιοτική μελέτη περίπτωσης, με αξιοποίηση βιβλιογραφίας, τεχνικών τευχών, διαδικαστικών εγγράφων, απαιτήσεων LEED και WELL, ψηφιακών τεκμηρίων BIM/CDE και εμπειρικής γνώσης από την επίβλεψη των Η/Μ εγκαταστάσεων. Η ανάλυση συνδέει τις παρεμβάσεις στο κέλυφος και στα συστήματα με τον συντονισμό ειδικοτήτων, τον έλεγχο αλλαγών, τα όρια ευθύνης και τη λειτουργική επαλήθευση. Τα δεδομένα φωτοβολταϊκής παραγωγής και οι ενδεικτικές μετρήσεις PMS του 14ου ορόφου αξιοποιούνται ως τεκμήρια λειτουργικής παρακολούθησης.

Προκύπτουν τέσσερα βασικά ευρήματα. Η διάκριση βασικού κτιρίου και εργασιών μισθωτών συνέβαλε στον έλεγχο κινδύνων, ιδίως στις διασυνδέσεις πυρασφάλειας. Ο τρισδιάστατος Η/Μ συντονισμός διαμόρφωσε μετρήσιμα χαρακτηριστικά, όπως τα καθαρά ύψη των γραφείων. Οι απαιτήσεις πυρασφάλειας, LEED και WELL ενσωματώθηκαν στον έλεγχο ποιότητας. Η λειτουργική παραλαβή προϋπέθετε ελέγχους, ρυθμίσεις και τεκμηρίωση πέρα από την κατασκευαστική ολοκλήρωση. Η παραγωγή των φωτοβολταϊκών αντιστοιχούσε στο 3,35% της συνολικής κατανάλωσης κατά το εξεταζόμενο δεκάμηνο, ενώ οι μετρήσεις PMS ανέδειξαν τη σημασία των φορτίων HVAC.

Η περίπτωση δείχνει ότι η ενεργειακή αναβάθμιση απαιτεί τεχνικά κατάλληλες παρεμβάσεις και συνεπή διαχείριση της εφαρμογής και λειτουργίας τους. Η εργασία δεν αποτελεί πλήρη ενεργειακή αποτίμηση ούτε ποσοτικοποιεί συνολική εξοικονόμηση έναντι της προγενέστερης κατάστασης. Η συμβολή της έγκειται στη σύνδεση τεχνικών επιλογών, διαδικασιών διοίκησης και λειτουργικών τεκμηρίων, από την οποία προκύπτουν πρακτικά διδάγματα για αντίστοιχες ανακατασκευές ψηλών κτιρίων.

This dissertation examines the reconstruction and energy upgrading of high-rise buildings through the case of Piraeus Tower, focusing on technical implementation and project management. It analyses the transformation of a long-inactive structure into an operational mixed-use building, retaining the structural frame while introducing a new façade, modern MEP systems and energy monitoring infrastructure.

A qualitative case study approach combines literature, technical documents, project procedures, LEED and WELL requirements, BIM/CDE records and practice-based knowledge from MEP supervision. The analysis connects envelope and system interventions with multidisciplinary coordination, change control, allocation of responsibilities and commissioning. Photovoltaic production data and indicative Power Management System (PMS) readings from the 14th floor provide evidence of operational monitoring.

Four main findings emerge. The distinction between base-building and tenant works supported risk control, particularly at fire-safety interfaces. Three-dimensional MEP coordination shaped measurable characteristics, including office clear heights. Fire-safety, LEED and WELL requirements informed quality control. Operational handover required testing, adjustment and documentation beyond construction completion. Photovoltaic production represented 3.35% of total consumption over the ten-month observation period, while PMS readings highlighted the significance of HVAC loads.

The case indicates that energy upgrading requires technically appropriate interventions and consistent management of their implementation and operation. The dissertation does not provide a comprehensive energy assessment or quantify total savings against the building’s previous condition. Its contribution lies in connecting technical decisions, management processes and operational evidence to derive practical lessons for comparable high-rise refurbishment projects.