ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

Ο εργασιακός εκφοβισμός αποτελεί σημαντικό ψυχοκοινωνικό κίνδυνο στο νοσοκομειακό περιβάλλον, καθώς συνδέεται με την ψυχική επιβάρυνση των εργαζομένων, τη μείωση της εργασιακής ικανοποίησης και τη δυσλειτουργία της οργανωσιακής επικοινωνίας. Σε χώρους υγείας, όπου η συνεργασία, η ιεραρχία, ο φόρτος εργασίας και η συνεχής πίεση αποτελούν καθημερινά χαρακτηριστικά, οι αρνητικές εργασιακές συμπεριφορές μπορούν να επηρεάσουν τόσο την επαγγελματική εμπειρία όσο και την ευημερία του προσωπικού.

ΣΚΟΠΟΣ:

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση του εργασιακού εκφοβισμού σε νοσοκομειακό προσωπικό και η εξέταση της σχέσης του με την εργασιακή ικανοποίηση και την ικανοποίηση από τη συντροφική σχέση. Επιπλέον, εξετάστηκαν πιθανές διαφοροποιήσεις με βάση δημογραφικά και εργασιακά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων.

ΜΕΘΟΔΟΣ:

Πραγματοποιήθηκε ποσοτική, διατομεακή και συσχετιστική μελέτη σε δείγμα 116 εργαζομένων νοσοκομείου. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο, το οποίο περιλάμβανε δημογραφικά και εργασιακά στοιχεία, κλίμακα αρνητικών εργασιακών συμπεριφορών για τη μέτρηση του εργασιακού εκφοβισμού, τις επιμέρους διαστάσεις του Job Satisfaction Survey για τη μέτρηση της εργασιακής ικανοποίησης και επτά ερωτήσεις για την αποτίμηση της ικανοποίησης από τη συντροφική σχέση. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με περιγραφικές και επαγωγικές στατιστικές μεθόδους.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο εργασιακός εκφοβισμός εμφανίστηκε σε μέτριο επίπεδο στο δείγμα, με συνολικό σκορ M = 63.90, SD = 22.14. Οι συχνότερες αρνητικές συμπεριφορές αφορούσαν τη λεκτική κακοποίηση, τον μη διαχειρίσιμο φόρτο εργασίας, την υπεροπτική επίδειξη εξουσίας, την απόκρυψη πληροφοριών και την υποτίμηση μπροστά σε άλλα άτομα. Αντίθετα, οι σωματικές ή ηλεκτρονικές μορφές παρενόχλησης εμφανίστηκαν με χαμηλότερη συχνότητα. Ως προς την εργασιακή ικανοποίηση, οι υψηλότερες τιμές καταγράφηκαν στην εποπτεία/προϊστάμενο, στη φύση της εργασίας και στους συναδέλφους, ενώ οι χαμηλότερες τιμές αφορούσαν την αμοιβή, τις παροχές, την προαγωγή, τις ανταμοιβές/αναγνώριση και τις λειτουργικές διαδικασίες. Δεν εντοπίστηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς το φύλο. Η ηλικία και το επίπεδο σπουδών διαφοροποίησαν σημαντικά την ικανοποίηση από την προαγωγή, ενώ η οικογενειακή κατάσταση διαφοροποίησε σημαντικά την ικανοποίηση από τη συντροφική σχέση. Ο εργασιακός εκφοβισμός συσχετίστηκε αρνητικά με την εποπτεία/προϊστάμενο, r = -.435, p < .001, τις ανταμοιβές/αναγνώριση, r = -.352, p < .001, τις λειτουργικές διαδικασίες, r = -.312, p = .001, και την επικοινωνία, r = -.526, p < .001. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ εργασιακού εκφοβισμού και ικανοποίησης από τη συντροφική σχέση, r = .020, p = .832.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:

Ο εργασιακός εκφοβισμός στο νοσοκομειακό περιβάλλον φαίνεται να συνδέεται κυρίως με οργανωσιακές και επικοινωνιακές πτυχές της εργασιακής εμπειρίας. Τα ευρήματα αναδεικνύουν την ανάγκη ενίσχυσης της οργανωσιακής επικοινωνίας, της δίκαιης εποπτείας, της αναγνώρισης των εργαζομένων και της ύπαρξης σαφών διαδικασιών πρόληψης και αντιμετώπισης αρνητικών εργασιακών συμπεριφορών.

ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ:

εργασιακός εκφοβισμός, εργασιακή ικανοποίηση, νοσοκομειακό προσωπικό, επικοινωνία, εποπτεία, συντροφική σχέση

INTRODUCTION:

Workplace bullying constitutes an important psychosocial risk in the hospital setting, as it is associated with employees’ psychological burden, reduced job satisfaction, and impaired organizational communication. In healthcare settings, where collaboration, hierarchy, workload, and continuous pressure are everyday features, negative workplace behaviors may affect both employees’ professional experience and overall well-being.

AIM:

The aim of the present study was to examine workplace bullying among hospital staff and to investigate its association with job satisfaction and relationship satisfaction. In addition, possible differences according to demographic and work-related characteristics of the participants were explored.

METHOD:

A quantitative, cross-sectional, correlational study was conducted with a sample of 116 hospital employees. Participants completed an online questionnaire that included demographic and work-related information, a scale of negative work-related behaviors for the assessment of workplace bullying, the dimensions of the Job Satisfaction Survey for the measurement of job satisfaction, and seven items assessing relationship satisfaction. The data were analyzed using descriptive and inferential statistical methods.

RESULTS:

The findings showed that workplace bullying was present at a moderate level in the sample, with a total score of M = 63.90, SD = 22.14. The most frequently reported negative behaviors included verbal abuse, unmanageable workload, arrogant displays of authority, withholding of information, and being humiliated in front of others. In contrast, physical or electronic forms of harassment were reported less frequently. Regarding job satisfaction, the highest scores were observed in supervision, nature of work, and coworkers, whereas the lowest scores were found in pay, fringe benefits, promotion, contingent rewards/recognition, and operating procedures. No statistically significant gender differences were found. Age and educational level significantly differentiated satisfaction with promotion, while marital/family status significantly differentiated relationship satisfaction. Workplace bullying was negatively associated with supervision, r = -.435, p < .001, contingent rewards/recognition, r = -.352, p < .001, operating procedures, r = -.312, p = .001, and communication, r = -.526, p < .001. No statistically significant association was found between workplace bullying and relationship satisfaction, r = .020, p = .832.

CONCLUSIONS:

Workplace bullying in the hospital setting appears to be mainly associated with organizational and communication-related aspects of the work experience. The findings highlight the need to strengthen organizational communication, fair supervision, employee recognition, and clear procedures for the prevention and management of negative workplace behaviors.

KEYWORDS:

workplace bullying, job satisfaction, hospital staff, communication, supervision, relationship satisfaction