In general, the purpose of this postgraduate dissertation is to analyze the financial performance and sustainability of the leading listed Greek construction companies, during the time period 2015 – 2024. More specifically, the study extends beyond the conventional financial statement analysis, intending to investigate whether any non-obvious correlations between financial statement items, financial ratios and the outcomes of financial distress models exist. The main objective is to identify any latent interdependencies, usually not captured in the context of standard analysis and interpretation of financial ratios, due to them being primarily focused on measuring profitability, liquidity and leverage.

The research sample consists of the major listed construction firms with continuous activity and financial presence during the examined time period, namely ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ Α.Τ.Ε., ΕΚΤΕΡ Α.Ε., Ο ΚΕΚΡΟΨ Α.Ε., ΒΙΟΤΕΡ Α.Ε., ΔΟΜΙΚΗ ΚΡΗΤΗΣ Α.Ε., ΙΝΤΡΑΚΑΤ Α.Ε., ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ Α.Ε. and J&P–ΑΒΑΞ Α.Ε.. The analysis is based on the widely available data and information published in financial statements and the resulting key financial ratios (liquidity, profitability, activity and leverage indicators).

From a methodological point of view, this dissertation combines conventional financial ratio analysis with established financial distress prediction models, namely the Altman Z-Score, the Zmijewski X-Score, the Springate S-Score and the Ohlson O-Score (also taking into account the Ohlson P-Probability). The aim of this research framework is to provide a dual assessment, examining both the reported financial performance and the potential bankruptcy risk, through the use of both accounting and probabilistic approaches.

The research findings confirm the high level of heterogeneity and fragmentation of the sector, indicating that the firm-level outcomes significantly diverge from the aggregate industry trends. The reported sectoral averages are proved to be weak proxies for individual firm performance, with clear stratification between large conglomerates such as ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ Α.Ε., J&P ΑΒΑΞ Α.Ε. and ΙΝΤΡΑΚΑΤ Α.Ε. and smaller listed firms. The established financial distress models generally fail to produce predictions aligned with the reported financial performance, leading to considerations of potential systematic misclassification in several cases. This observation introduces concerns regarding the external validity of these models when being applied on the Greek construction sector. Despite the fact that the performed correlation analysis reveals strong associations between liquidity, leverage and profitability ratios, these linkages are proved to be more or less expected due to mechanical variable overlaps instead than revealing actual independent economic effects. The distress prediction scores are proved to be strongly linked to their corresponding underlying components, thus confirming their internal consistency.

The summarized conclusion of this dissertation is that, while the established financial ratios and distress prediction models remain useful, their predictive reliability is proved to be highly dependent on the market financial context. Furthermore, their interpretation within the Greek construction market should be realized with high caution due to the observed fragmentation and the high capital intensity of the sector.

Σε γενικές γραμμές, ο σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι να αναλυθεί η οικονομική επίδοση και η βιωσιμότητα των κορυφαίων εισηγμένων ελληνικών κατασκευαστικών εταιρειών, κατά τη χρονική περίοδο 2015-2024. Πιο συγκεκριμένα, η εργασία εκτείνεται πέραν της συμβατικής ανάλυσης οικονομικών καταστάσεων, με στόχο να διερευνηθεί εάν υφίστανται μη προφανείς συσχετίσεις μεταξύ στοιχείων των οικονομικών καταστάσεων, χρηματοοικονομικών δεικτών και των αποτελεσμάτων από τη χρήση μοντέλων πρόβλεψης οικονομικής δυσχέρειας. Ο κύριος στόχος είναι ο εντοπισμός τυχόν λανθανουσών αλληλεξαρτήσεων, που συνήθως δεν αποτυπώνονται κατά την κλασική ανάλυση και ερμηνεία οικονομικών δεικτών, καθώς αυτές επικεντρώνονται αποκλειστικά στην μέτρηση κερδοφορίας, ρευστότητας και μόχλευσης.

Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από τις κυριότερες εισηγμένες κατασκευαστικές εταιρείες με συνεχή δραστηριότητα και οικονομική παρουσία κατά την εξεταζόμενη χρονική περίοδο, ήτοι τις ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ Α.Τ.Ε., ΕΚΤΕΡ Α.Ε., Ο ΚΕΚΡΟΨ Α.Ε., ΒΙΟΤΕΡ Α.Ε., ΔΟΜΙΚΗ ΚΡΗΤΗΣ Α.Ε., ΙΝΤΡΑΚΑΤ Α.Ε., ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ Α.Ε. and J&P–ΑΒΑΞ Α.Ε.. Η ανάλυση βασίζεται στα ευρέως διαθέσιμα δεδομένα και πληροφορίες που είναι δημοσιευμένα στις χρηματοοικονομικές καταστάσεις και στους κύριους προκύπτοντες χρηματοοικονομικούς δείκτες (δείκτες ρευστότητας, κερδοφορίας, δραστηριότητας και μόχλευσης).

Από πλευράς μεθοδολογίας, η μεταπτυχιακή εργασία συνδυάζει συμβατική ανάλυση χρηματοοικονομικών δεικτών με καθιερωμένα μοντέλα πρόβλεψης οικονομικής δυσχέρειας, ήτοι το Altman Z-Score, το Zmijewski X-Score, το Springate S-Score και το Ohlson O-Score (επίσης λαμβάνοντας υπόψη την Ohlson P-Probability). Αυτό το ολοκληρωμένο πλαίσιο σκοπεύει στην παροχή διπλής αξιολόγησης της χρηματοοικονομικής επίδοσης και του ρίσκου χρεωκοπίας χρησιμοποιώντας όχι μόνο λογιστικών όσο και πιθανοτικών προσεγγίσεων.

Τα ευρήματα της έρευνας επιβεβαιώνουν το υψηλό επίπεδο ανομοιογένειας και κατακερματισμού του τομέα, που οδηγούν σε παρατήρηση ότι αποτελέσματα σε επίπεδο εταιρείας αποκλίνουν σημαντικά από τις συνολικές τάσεις του κλάδου. Οι δημοσιευμένοι μέσοι όροι του τομέα αποδεικνύονται ασθενή αντιπροσωπευτικά μέτρα της ατομικής απόδοσης μιας εταιρείας, με ξεκάθαρη διαστρωμάτωση μεταξύ μεγάλων ομίλων όπως η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ Α.Ε., η J&P ΑΒΑΞ Α.Ε. and η ΙΝΤΡΑΚΑΤ Α.Ε και μικρότερων εισηγμένων εταιρειών. Τα καθιερωμένα μοντέλα οικονομικής δυσχέρειας γενικά αποτυγχάνουν να παράγουν προβλέψεις σε συμφωνία με τη δημοσιευμένη οικονομική επίδοση, δημιουργώντας ανησυχίες περί πιθανής συστημικά εσφαλμένης ταξινόμησης πολλών περιπτώσεων. Αυτή η παρατήρηση εισάγει αμφιβολίες εξωτερικής εγκυρότητας των μοντέλων, όταν αυτά εφαρμόζονται στον ελληνικό κατασκευαστικό κλάδο. Παρά το γεγονός ότι η πραγματοποιηθείσα ανάλυση συσχετίσεων αναδεικνύει ισχυρές σχέσεις μεταξύ δεικτών ρευστότητας, μόχλευσης και κερδοφορίας, αυτές οι συνδέσεις αποδεικνύονται λίγο έως πολύ αναμενόμενες εξαιτίας μηχανικών επικαλύψεων μεταβλητών αντί να καταδεικνύουν πραγματικές ανεξάρτητες οικονομικές σχέσεις. Οι βαθμολογίες πρόβλεψης δυσχέρειας αποδεικνύονται ισχυρά συνδεδεμένες με τις αντίστοιχες υποκείμενες συνιστώσες τους, επιβεβαιώνοντας την εσωτερική τους συνοχή.

Η μεταπτυχιακή εργασία καταλήγει στο συνοπτικό συμπέρασμα ότι, ενώ οι χρηματοοικονομικοί δείκτες και τα μοντέλα πρόβλεψης οικονομικής δυσχέρειας διατηρούν τη χρησιμότητά τους, η πραγματική προβλεπτική αξιοπιστία τους εξαρτάται έντονα από το οικονομικό πλαίσιο και η ερμηνεία τους απαιτεί μεγάλη προσοχή εντός του δομικού κατακερματισμού του συγκεκριμένου κεφαλαιουχικά εντατικού οικονομικού τομέα.