Το νοσηλευτικό προσωπικό αποτελεί διαχρονικά μια επαγγελματική ομάδα υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση σοβαρής ψυχολογικής καταπόνησης. Οι χρόνιες ελλείψεις προσωπικού, το απαιτητικό κυκλικό ωράριο εργασίας και η συνεχής έκθεση στον ανθρώπινο πόνο στα δημόσια νοσοκομεία συνθέτουν ένα εξαιρετικά επιβαρυμένο περιβάλλον, το οποίο ευνοεί την ανάπτυξη του συνδρόμου επαγγελματικής εξουθένωσης, επηρεάζοντας αρνητικά τόσο την ψυχική υγεία όσο και την ικανότητα ενσυναίσθησης των εργαζομένων. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των επιπέδων της επαγγελματικής εξουθένωσης, της ενσυναίσθησης και της ψυχικής υγείας, αναφορικά με το άγχος, την κατάθλιψη και το στρες, στο νοσηλευτικό προσωπικό του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας και του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας. Παράλληλα, εξετάστηκε η επίδραση των δημογραφικών και εργασιακών χαρακτηριστικών, καθώς και ο ρυθμιστικός και προστατευτικός ρόλος που διαδραματίζει η αντιλαμβανόμενη κοινωνική υποστήριξη.

Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, σχεδιάστηκε και πραγματοποιήθηκε μια ποσοτική, συγχρονική μελέτη με τη χρήση σταθμισμένων ερωτηματολογίων αυτοαναφοράς σε δείγμα 136 νοσηλευτών που εργάζονταν στις δύο δημόσιες νοσοκομειακές μονάδες της Λάρισας. Η συλλογή των δεδομένων βασίστηκε στο Ερωτηματολόγιο Επαγγελματικής Εξουθένωσης της Maslach (MBI), στην Κλίμακα Ψυχικής Υγείας (DASS-21), στο Ερωτηματολόγιο Ενσυναίσθησης του Τορόντο (TEQ) και στην Πολυδιάστατη Κλίμακα Αντιλαμβανόμενης Κοινωνικής Υποστήριξης (MSPSS), ενώ η στατιστική ανάλυση εκτελέστηκε μέσω του προγράμματος SPSS με την εφαρμογή περιγραφικής στατιστικής, ελέγχων t-test, ανάλυσης διακύμανσης (One-Way ANOVA) και αναλύσεων συσχέτισης Pearson r.

Τα αποτελέσματα της περιγραφικής ανάλυσης ανέδειξαν ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα συναισθηματικής εξάντλησης στο νοσηλευτικό προσωπικό, με τον μέσο όρο να διαμορφώνεται στο 32.42. Μέσα από την επαγωγική στατιστική αποκαλύφθηκε μια ισχυρή και στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση ανάμεσα στη συναισθηματική εξάντληση και τη γενική ψυχική επιβάρυνση των νοσηλευτών, επαληθεύοντας τα σύγχρονα θεωρητικά μοντέλα εργασιακών απαιτήσεων. Αντίθετα, η αντιλαμβανόμενη κοινωνική υποστήριξη εμφάνισε στατιστικά σημαντική αρνητική συσχέτιση με τη συναισθηματική εξάντληση και την αποπροσωποποίηση, επιβεβαιώνοντας τον προστατευτικό της ρόλο ως μηχανισμού ανάσχεσης του στρες. Η ενσυναίσθηση συνδέθηκε θετικά με την αίσθηση της προσωπικής επίτευξης, γεγονός που υποδηλώνει ότι η ουσιαστική σύνδεση με τον ασθενή ενισχύει την επαγγελματική ικανοποίηση. Αναφορικά με τους εργασιακούς παράγοντες, οι νοσηλευτές που εργάζονταν σε καθεστώς κυκλικού ωραρίου παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη συναισθηματική εξάντληση σε σύγκριση με όσους απασχολούνταν σε σταθερό πρωινό ωράριο. Τέλος, εντοπίστηκε ένα αξιοσημείωτο εκπαιδευτικό παράδοξο, καθώς οι απόφοιτοι Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΠΕ) κατέγραψαν τη μεγαλύτερη ψυχική επιβάρυνση σε σχέση με τους αποφοίτους Δευτεροβάθμιας ή Τεχνολογικής Εκπαίδευσης, και σε αντίθεση με τους κατόχους μεταπτυχιακών ή διδακτορικών τίτλων που εμφάνισαν χαμηλότερα επίπεδα ψυχολογικής δυσφορίας.

Συμπερασματικά, τα ευρήματα επιβεβαιώνουν ότι οι νοσηλευτές στη Λάρισα εργάζονται υπό συνθήκες έντονης ψυχολογικής πίεσης, με το κυκλικό ωράριο να αποτελεί σοβαρή εστία επιβάρυνσης, ενώ η κοινωνική υποστήριξη και η ενσυναίσθηση λειτουργούν ως κρίσιμοι αμυντικοί μηχανισμοί. Με βάση αυτά τα δεδομένα, κρίνεται επιβεβλημένη η λήψη μέτρων πολιτικής υγείας, όπως η ορθολογική αναδιοργάνωση των βαρδιών, η στρατηγική ενίσχυση της στελέχωσης των νοσοκομείων, η θεσμοθέτηση αυτόνομων δομών ψυχολογικής υποστήριξης του προσωπικού εντός των μονάδων υγείας, καθώς και η ουσιαστική θεσμική και κλινική αξιοποίηση των νοσηλευτών ανώτατης εκπαίδευσης με σκοπό την έγκαιρη πρόληψη και αντιμετώπιση της επαγγελματικής εξουθένωσης.

Nursing personnel constitutes an occupational group chronically exposed to elevated levels of psychological strain. Persistent staff shortages, demanding shift-work schedules, and continuous exposure to human suffering in public hospitals foster professional burnout, adversely affecting mental health and empathic capacity. This study investigates the levels of burnout, empathy, and mental health (depression, anxiety, and stress) among nurses working at the University General Hospital of Larissa (U.G.H.L.) and the General Hospital of Larissa (G.H.L.). Furthermore, the impact of demographic and occupational characteristics was examined, alongside the moderating and protective role of perceived social support.

A quantitative, cross-sectional survey was conducted using standardized self-report questionnaires on a valid sample of 136 nurses (N = 136) from the two public hospital units. Data collection utilized the Maslach Burnout Inventory (MBI), the Depression Anxiety Stress Scales (DASS-21), the Toronto Empathy Questionnaire (TEQ), and the Multidimensional Scale of Perceived Social Support (MSPSS). Statistical analysis was carried out via IBM SPSS, implementing descriptive statistics, independent samples t-tests, one-way analysis of variance (ANOVA), and Pearson correlation analyses.

Descriptive findings revealed critical levels of Emotional Exhaustion among nursing staff, with a mean score of 32.42. Inferential statistics demonstrated a strong and statistically significant positive correlation between emotional exhaustion and general psychological distress (r = 0.655, p < 0.01), confirming contemporary job demands-resources frameworks. Conversely, perceived social support showed a statistically significant negative correlation with emotional exhaustion and depersonalization, validating the buffering hypothesis. Empathy was positively associated with personal accomplishment (r = 0.301, p < 0.01), indicating that meaningful clinical connection reinforces professional fulfillment. Shift workers exhibited significantly higher emotional exhaustion than colleagues on fixed morning shifts (p = 0.026). Lastly, an educational paradox was identified: university graduates (PE) reported the highest psychological distress (Mean = 23.80), whereas postgraduate and doctoral degree holders recorded the lowest distress levels (Mean = 13.65).

In conclusion, nurses in Larissa operate under intense psychological strain, with shift work constituting a primary occupational hazard, while social support and empathy act as essential defense mechanisms. Health policy interventions are urgently required, focusing on shift schedule redesign, staffing reinforcement, the establishment of internal hospital psychological support and debriefing structures, and the clear clinical delineation and empowerment of university-educated nurses.