Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ασφαλή λειτουργία εγκαταστάσεων στον τομέα των πάρκων ψυχαγωγίας και των υδάτινων πάρκων, μέσα από τη συγκριτική θεώρηση τριών βασικών κανονιστικών αξόνων: του ευρωπαϊκού πλαισίου, με κύρια αναφορά στις σειρές EN 13814 και EN 1069, του αμερικανικού πλαισίου της σειράς ASTM F24, με έμφαση στα ASTM F2291, F770, F2137, F846, F2376 και F3493, και του ελληνικού νομικού πλαισίου, όπως αυτό διαμορφώνεται από την Υ.Α. 50116/2020, τις Υ.Α. 76142/2021 και 112482/2022, την Κ.Υ.Α. 65006/2022 και τις προγενέστερες ρυθμίσεις για τα υδάτινα παίγνια εντός και εκτός τουριστικών καταλυμάτων.

Στο ευρωπαϊκό πλαίσιο εξετάζεται η σειρά EN 13814, η οποία καλύπτει τις απαιτήσεις σχεδιασμού και κατασκευής, τους κανόνες λειτουργίας, συντήρησης και χρήσης, καθώς και τις διαδικασίες επιθεώρησης κατά τον σχεδιασμό, την κατασκευή, τη λειτουργία και τη χρήση. Παράλληλα, αναλύεται η σειρά EN 1069-1/-2 για τις νεροτσουλήθρες δημόσιας χρήσης, καθώς και το EN 17232 για τον εξοπλισμό υδάτινου παιχνιδιού. Στην αμερικανική πλευρά, παρουσιάζονται τα κρίσιμα πρότυπα της σειράς ASTM F24, με ιδιαίτερη έμφαση στο ASTM F2291 για τον σχεδιασμό, στο ASTM F2137 για τη μέτρηση δυναμικών χαρακτηριστικών και, ως προς τα υδάτινα πάρκα, στα ASTM F2376 και F3493, καθώς και στο ASTM F2461 για τη συντήρηση υδάτινων πάρκων.

Ένας από τους κεντρικούς άξονες της εργασίας είναι η συστηματική παρουσίαση των ορίων επιτάχυνσης που εφαρμόζονται στους χρήστες ψυχαγωγικών διατάξεων και νεροτσουληθρών. Η ανάλυση στηρίζεται στη μεθοδολογία SARC και στη χρήση φίλτρου Butterworth χαμηλής διέλευσης 5 Hz, το οποίο αποτελεί κοινή τεχνική βάση μεταξύ EN και ASTM και επιτρέπει τη συγκρισιμότητα των μετρήσεων. Σε αυτό το πλαίσιο εξετάζονται τα όρια επιτάχυνσης ανά κατεύθυνση κίνησης, η διάκριση μεταξύ παρατεταμένων επιταχύνσεων και στιγμιαίων συμβάντων, η επίδραση της διάρκειας έκθεσης, ο ρόλος του ρυθμού μεταβολής της επιτάχυνσης, καθώς και ειδικές περιπτώσεις όπως το push-pull effect, το whiplash, οι χρήστες κάτω των 48 in. και η αντιστοίχιση των επιταχύνσεων με τα απαιτούμενα συστήματα συγκράτησης.

Στο ελληνικό πεδίο, η εργασία αποτυπώνει τη μετάβαση από το παλαιότερο, περισσότερο ερμηνευτικό κανονιστικό περιβάλλον της δεκαετίας του 2010, όπως αυτό αποτυπώθηκε και στο έγγραφο Δ.Π.Π. 722/29-02-2016 της Γενικής Γραμματείας Βιομηχανίας, στο πληρέστερο σημερινό πλαίσιο που διαμορφώθηκε με την Υ.Α. 50116/2020. Το πλαίσιο αυτό εισήγαγε υποχρεωτικούς ελέγχους εγκατάστασης, αρχικής λειτουργίας και περιοδικής επανεπιθεώρησης, με καθοριστικό ρόλο για τους διαπιστευμένους από το Ε.ΣΥ.Δ. φορείς ελέγχου κατά ISO/IEC 17020. Παράλληλα, εξετάζονται οι μεταγενέστερες τροποποιήσεις και συμπληρώσεις, καθώς και η Κ.Υ.Α. 65006/2022 για τη γνωστοποίηση λειτουργίας των πάρκων ψυχαγωγίας, των τσίρκων και των παγοδρομίων.

Η μελέτη ολοκληρώνεται με τη συγκριτική θεώρηση EN–ASTM και με μελέτη περίπτωσης υδάτινου πάρκου μεγάλης κλίμακας στη Μέση Ανατολή, στην οποία ο γράφων συμμετείχε ως μηχανικός Διασφάλισης και Ελέγχου Ποιότητας (QA/QC). Η ανάλυση δείχνει ότι το ευρωπαϊκό σύστημα χαρακτηρίζεται από οριζόντια προσέγγιση κύκλου ζωής, ενώ το αμερικανικό σύστημα βασίζεται σε αρθρωτή, εξειδικευμένη και συχνά επικαιροποιημένη δομή. Η εναρμόνιση των ορίων επιτάχυνσης μεταξύ EN 13814 και ASTM F2291 αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τεχνικά επιτεύγματα της τελευταίας δεκαετίας. Η ελληνική νομοθεσία εμφανίζει σαφή ευθυγράμμιση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, αλλά εξακολουθεί να απαιτεί βελτιώσεις στην ακρίβεια εφαρμογής και στην κατανομή ευθυνών μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων. Η εργασία προτείνει συγκεκριμένα μέτρα για την ενίσχυση του ρόλου των διαπιστευμένων φορέων, την ενσωμάτωση της λογικής διαχείρισης κινδύνου κατά ISO 31000 και την ένταξη των ελέγχων επιτάχυνσης στις τελικές δοκιμές αποδοχής επί τόπου, δηλαδή στα Site Acceptance Tests (SAT).

This MSc dissertation examines the safe operation of amusement parks and water parks through a comparative analysis of three main regulatory pillars: the European framework, mainly represented by the EN 13814 and EN 1069 series; the American framework of the ASTM F24 series, with emphasis on ASTM F2291, F770, F2137, F846, F2376 and F3493; and the Greek legal framework, as shaped by Ministerial Decree 50116/2020, Ministerial Decrees 76142/2021 and 112482/2022, Joint Ministerial Decree 65006/2022 and earlier provisions concerning water games operating inside and outside tourist accommodation facilities.

Within the European framework, the dissertation examines the EN 13814 series, which covers design and manufacture requirements, operation, maintenance and use rules, and inspection procedures during design, manufacture, operation and use. In parallel, it analyses the EN 1069-1/-2 series for public-use water slides, as well as EN 17232 for water play equipment. On the American side, the key standards of the ASTM F24 series are examined, with particular emphasis on ASTM F2291 for design, ASTM F2137 for the measurement of dynamic characteristics and, in relation to water parks, ASTM F2376 and F3493, together with ASTM F2461 for water park maintenance.

A central pillar of the dissertation is the systematic presentation of acceleration limits applicable to users of amusement rides and water slides. The analysis is based on the SARC methodology and on the use of a 5 Hz Butterworth low-pass filter, which forms a common technical basis between CEN and ASTM and supports the comparability of measurements. In this context, the dissertation examines acceleration limits along the body-coordinate axes, the distinction between sustained accelerations and impact events, the effect of exposure duration, the role of jerk/onset, and specific cases such as the push-pull effect, whiplash, riders under 48 in., and the correlation between acceleration categories and the required restraint systems.

In the Greek context, the dissertation maps the transition from the older and more interpretive regulatory environment of the 2010s, as reflected in the General Secretariat for Industry document Δ.Π.Π. 722/29-02-2016, to the more comprehensive current framework established by Ministerial Decree 50116/2020. This framework introduced mandatory installation inspections, initial operation inspections and periodic re-inspections, with a key role assigned to ESYD-accredited inspection bodies operating under ISO/IEC 17020. The subsequent amendments and supplementary provisions are also examined, together with Joint Ministerial Decree 65006/2022 on the notification of operation of amusement parks, circuses and ice rinks.

The study concludes with a comparative review of EN and ASTM and with a large-scale water park case study in the Middle East, in which the author participated as a Quality Assurance / Quality Control engineer. The analysis shows that the European system is characterised by a horizontal, life-cycle-oriented approach, whereas the American system relies on a modular, specialised and frequently updated structure. The harmonisation of acceleration limits between EN 13814 and ASTM F2291 constitutes one of the most significant technical achievements of the past decade. Greek legislation is clearly aligned with European standards, but further improvements are still required in terms of implementation precision and allocation of responsibilities among the involved parties. The dissertation proposes specific measures for strengthening the role of accredited inspection bodies, embedding ISO 31000 risk-management thinking and integrating acceleration testing into Site Acceptance Tests (SAT).