Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση (ΕξΑΕ) έχει αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια σε έναν από τους σημαντικότερους άξονες μετασχηματισμού των εκπαιδευτικών οργανισμών, ιδιαίτερα μετά την πανδημία COVID-19, η οποία επιτάχυνε την υιοθέτηση ψηφιακών μορφών διδασκαλίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Στο πλαίσιο αυτό, οι Σχολές Ανώτερης Επαγγελματικής Κατάρτισης (Σ.Α.Ε.Κ.) καλούνται να ανταποκριθούν στις αυξανόμενες απαιτήσεις για ευελιξία, προσβασιμότητα και αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογιών, διατηρώντας παράλληλα την ποιότητα της παρεχόμενης κατάρτισης. Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις προοπτικές της σύγχρονης και ασύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης στις Σ.Α.Ε.Κ. μέσα από το πρίσμα της οργάνωσης και της διοίκησης. Αρχικά πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση της διεθνούς και ελληνικής βιβλιογραφίας σχετικά με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, τα παιδαγωγικά μοντέλα, τις τεχνολογικές υποδομές, τους παράγοντες ποιότητας, καθώς και τη διοικητική και οργανωτική διάσταση της εφαρμογής της σε δομές επαγγελματικής κατάρτισης. Η ανασκόπηση ανέδειξε ερευνητικά κενά, κυρίως ως προς τον ρόλο της διοίκησης, την οργανωτική ετοιμότητα και την εφαρμογή της ΕξΑΕ στις Σ.Α.Ε.Κ. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση. Τα εμπειρικά δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με διοικητικά στελέχη Σ.Α.Ε.Κ., ενώ η ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η εξ αποστάσεως εκπαίδευση προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα, όπως η ευελιξία, η διεύρυνση της πρόσβασης και η υποστήριξη της δια βίου μάθησης. Παράλληλα, αναδείχθηκαν προκλήσεις που σχετίζονται με τις τεχνολογικές υποδομές, την ψηφιακή επάρκεια, την επιμόρφωση των εκπαιδευτών, την κοινωνική αλληλεπίδραση και την ανάγκη ύπαρξης ολοκληρωμένων διοικητικών στρατηγικών. Συμπερασματικά, η επιτυχής ενσωμάτωση της σύγχρονης και ασύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης στις Σ.Α.Ε.Κ. προϋποθέτει συνδυασμό κατάλληλων τεχνολογικών υποδομών, αποτελεσματικής διοίκησης, συστηματικής επιμόρφωσης του ανθρώπινου δυναμικού και ανάπτυξης υβριδικών μοντέλων μάθησης.

In recent years, distance education has emerged as a key driver in the transformation of educational institutions, particularly following the COVID-19 pandemic, which accelerated the global adoption of digital teaching methods. In this context, Higher Vocational Training Schools (SAEK) are called upon to meet growing demands for flexibility, accessibility, and the utilization of modern technologies, while simultaneously maintaining the quality of the training provided. This thesis investigates the prospects of synchronous and asynchronous distance education within SAEK from an organizational and managerial perspective. Initially, a review of both international and Greek literature was conducted, covering distance education, pedagogical models, technological infrastructure, quality factors, and the administrative and organizational dimensions of implementing such systems in vocational training structures. The review identified research gaps, particularly regarding the role of administration, organizational readiness, and the implementation of distance education in SAEK. The study employed a qualitative methodological approach. Empirical data were collected through semi-structured interviews with administrative staff from SAEK (Public Vocational Training Institutes), and the data were analyzed using the thematic analysis method. The results indicated that distance education offers significant advantages, such as flexibility, expanded access, and support for lifelong learning. At the same time, challenges emerged regarding technological infrastructure, digital competence, instructor training, social interaction, and the need for comprehensive administrative strategies. In conclusion, the successful integration of synchronous and asynchronous distance education into SAEK requires a combination of appropriate technological infrastructure, effective administration, systematic staff training, and the development of hybrid learning models.