Εισαγωγή: Η αποτελεσματική κοστολόγηση και αποζημίωση των νοσοκομειακών υπηρεσιών αποτελεί κρίσιμο ζήτημα για τη βιωσιμότητα και την αποδοτικότητα των συστημάτων υγείας. Στο πλαίσιο αυτό, τα συστήματα Diagnosis-Related Groups (DRGs) έχουν καθιερωθεί διεθνώς ως βασικός μηχανισμός αποζημίωσης βάσει δραστηριότητας, αντικαθιστώντας ή συμπληρώνοντας παλαιότερα συστήματα, όπως τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια (ΚΕΝ), τα οποία χαρακτηρίζονται από περιορισμένη ικανότητα αποτύπωσης της κλινικής βαρύτητας και της κατανάλωσης πόρων.

Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αξιολόγηση της εφαρμογής του συστήματος DRGs στο Γενικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης «Βοστάνειο» και η συγκριτική αποτίμησή του σε σχέση με το σύστημα ΚΕΝ, δίνοντας  έμφαση στη διερεύνηση διαφορών ως προς την αποζημίωση, την κλινική πολυπλοκότητα και τη διοικητική αξιοποίηση των δεδομένων.

Μεθοδολογία: Η μελέτη βασίστηκε σε αναδρομική ανάλυση πραγματικών διοικητικών και οικονομικών δεδομένων νοσηλειών δύο διακριτών χρονικών περιόδων. Χρησιμοποιήθηκαν δείκτες όπως o αριθμός ημερών νοσηλείας, ο αριθμός νοσηλευθέντων η Μέση Διάρκεια Νοσηλείας (ALOS), ο δείκτης Case Mix Index (CMI), η διεθνής κωδικοποίηση ICD-10 και συγκριτικές αναλύσεις αποζημίωσης μεταξύ ΚΕΝ και DRGs, τόσο σε συνολικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κλινικής και διάγνωσης εξόδου.

Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι το σύστημα ΚΕΝ εμφανίζει έντονη συγκέντρωση της δραστηριότητας σε περιορισμένο αριθμό γενικών κατηγοριών, υψηλά ποσοστά νοσηλειών εκτός Μέσης Διάρκειας Νοσηλείας και περιορισμένη διαφοροποίηση αποζημίωσης. Αντίθετα, το σύστημα DRGs επιτρέπει λεπτομερέστερη διαστρωμάτωση των περιστατικών και πληρέστερη αποτύπωση της κλινικής βαρύτητας, όπως αυτή εκφράζεται μέσω του δείκτη CMI. Παράλληλα, καταγράφεται αύξηση των ογκολογικών περιστατικών, γεγονός με σημαντικές προεκτάσεις για τον σχεδιασμό υπηρεσιών υγείας και την κατανομή των πόρων.

Συμπεράσματα: Η μετάβαση από το σύστημα ΚΕΝ στο σύστημα DRGs συνιστά ουσιαστική βελτίωση ως προς τη διαφάνεια, την αποτύπωση της πολυπλοκότητας και τη διοικητική αξιοποίηση των δεδομένων. Ωστόσο, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι τα DRGs αποδίδουν αποτελεσματικότερα όταν εντάσσονται σε μικτά μοντέλα χρηματοδότησης, σε συνδυασμό με κλειστούς προϋπολογισμούς. Η αύξηση των ογκολογικών περιστατικών λειτουργεί ως σήμα πολιτικής υγείας για την ανάγκη ενίσχυσης της πρόληψης και της έγκαιρης διάγνωσης, συμβάλλοντας στη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συστήματος υγείας.

Introduction: Efficient costing and reimbursement of hospital services constitute a critical prerequisite for the sustainability and performance of health systems. In this context, Diagnosis-Related Groups (DRGs) have been internationally established as a core activity-based reimbursement mechanism, gradually replacing or complementing older systems such as the Greek Closed Consolidated Hospital Fees (KEN), which present limited capacity to capture clinical severity and resource consumption.

Objective: The aim of this study is to evaluate the implementation of the DRG system at the General Hospital of Mytilene “Vostaneio” and to comparatively assess its performance against the KEN system, with a focus on reimbursement patterns, clinical complexity, and the administrative use of hospital data.

Methodology: The study is based on a retrospective analysis of real administrative and financial hospitalization data from two distinct time periods. Indicators such as total inpatient days, number of hospitalized patients, Average Length of Stay (ALOS), Case Mix Index (CMI), and ICD-10 diagnostic coding were utilized. Comparative reimbursement analyses between KEN and DRGs were conducted at the overall hospital level, as well as at clinical department and discharge diagnosis levels.

Results: The findings indicate that the KEN system is characterized by a high concentration of hospital activity within a limited number of broad categories, elevated rates of hospitalizations exceeding the Average Length of Stay, and restricted differentiation in reimbursement. In contrast, the DRG system enables more refined case stratification and a more accurate representation of clinical severity, as reflected by the Case Mix Index. Additionally, an increase in oncological cases was observed, a trend with significant implications for health service planning and resource allocation.

Conclusions: The transition from the KEN system to the DRG system represents a substantial improvement in terms of transparency, clinical complexity measurement, and administrative data utilization. Nevertheless, the results suggest that DRGs perform more effectively when embedded within mixed financing models that combine activity-based reimbursement with global budgets. The observed increase in oncological cases serves as a policy signal highlighting the need to strengthen prevention and early detection strategies, thereby contributing to the long-term sustainability of the health system.