This dissertation explores the impacts of telecommuting on employee productivity and job satisfaction in the Greek labour market. Using an interpretivist qualitative research methodology, the current study draws on ten semi-structured interviews conducted with employees undertaking either full-time telework, hybrid telework, or part-time telework across industries such as information technology, financial services, public sector administration, marketing, higher education, customer service, human resources management, graphic design, insurance, and consulting. Reflexive thematic analysis was used to analyse the data collected. Findings suggest that telecommuting has a positive impact on productivity because it improves focus, saves time for transportation, allows more control over the environment, and facilitates matching of tasks with job requirements. On the other hand, telecommuting is hindered by excessive meetings, scattered communications, mental exhaustion, digital presence pressure, and continuous availability expectation. Moreover, telecommuting leads to higher job satisfaction because of increased autonomy, comfort, and flexibility, and its drawbacks involve loneliness, lack of informal identification, and separation problems. In conclusion, telecommuting is a negotiated mode of employment where its consequences depend on task-technology compatibility, digital infrastructure accessibility, managers' trust, objective performance evaluation, communication norms, and organisational acceptance of work-life balance.

Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά πώς η εξ αποστάσεως εργασία επηρεάζει την παραγωγικότητα και την εργασιακή ικανοποίηση των εργαζομένων στην ελληνική αγορά εργασίας. Ακολουθήθηκε ποιοτικός ερμηνευτικός σχεδιασμός, με δέκα ημιδομημένες συνεντεύξεις εργαζομένων που είχαν εμπειρία πλήρους, υβριδικής ή περιστασιακής εξ αποστάσεως εργασίας στην Ελλάδα. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με αναστοχαστική θεματική ανάλυση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η εξ αποστάσεως εργασία ενισχύει την παραγωγικότητα όταν προστατεύει τη συγκέντρωση, μειώνει την κόπωση της μετακίνησης, ενισχύει την αυτονομία και ταιριάζει με το είδος του έργου. Ωστόσο, τα οφέλη περιορίζονται από υπερβολικές διαδικτυακές συναντήσεις, ψηφιακή κόπωση, αποσπασματική επικοινωνία και προσδοκίες συνεχούς διαθεσιμότητας. Η εργασιακή ικανοποίηση βελτιώνεται μέσω ευελιξίας, άνεσης και ελέγχου του ημερήσιου ρυθμού, αλλά περιορίζεται από απομόνωση, αδύναμη άτυπη σύνδεση και δυσκολία αποσύνδεσης. Συμπερασματικά, η εξ αποστάσεως εργασία εξαρτάται από τον σχεδιασμό του έργου, την εμπιστοσύνη, τη δίκαιη αξιολόγηση και την προστασία των εργασιακών ορίων.