Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη, την ποπ κουλτούρα και τις πολιτικές του φύλου και της σεξουαλικότητας, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο οι πολιτισμικές αναπαραστάσεις λειτουργούν ως πεδία ορατότητας, αναγνώρισης, ταύτισης και πολιτικής διαπραγμάτευσης. Αξιοποιώντας θεωρητικές προσεγγίσεις από τις Πολιτισμικές Σπουδές, τη φεμινιστική και κουήρ θεωρία, καθώς και τη θεωρία του συν-αισθήματος (affect theory), η εργασία διερευνά τον ρόλο της τέχνης όχι μόνο ως μέσου αναπαράστασης αλλά και ως χώρου συγκρότησης συλλογικών εμπειριών, συναισθημάτων και μορφών αντίστασης.

Το θεωρητικό μέρος αναπτύσσεται γύρω από ζητήματα ορατότητας αναγνώρισης και αυτοαναπαράστασης, ενώ εξετάζει παραδείγματα από την τηλεόραση, τη μουσική, το spoken word και την performance.

Το ερευνητικό μέρος βασίζεται σε τρεις Ομάδες Εστιασμένης Συζήτησης (Focus Groups) με υποκείμενα διαφορετικών έμφυλων και σεξουαλικών ταυτοτήτων, ηλικιών και κοινωνικών εμπειριών. Μέσα από τη θεματική ανάλυση του εμπειρικού υλικού διερευνήθηκαν οι τρόποι με τους οποίους τα άτομα προσλαμβάνουν και νοηματοδοτούν καλλιτεχνικά έργα που σχετίζονται με ζητήματα φύλου, σεξουαλικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η τέχνη λειτουργεί ως πεδίο συναισθηματικής επεξεργασίας, αναγνώρισης και συλλογικής σύνδεσης, ενώ η σημασία της ορατότητας αξιολογείται όχι μόνο με βάση την παρουσία διαφορετικών ταυτοτήτων αλλά και με βάση την ποιότητα της αναπαράστασης και τη δυνατότητα εμπλοκής των ίδιων των υποκειμένων στην παραγωγή πολιτισμικών αφηγήσεων. Παράλληλα, αναδεικνύονται διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με τη σχέση τέχνης και πολιτικής, καθώς και οι δυνατότητες αλλά και τα όρια της πολιτισμικής εκπροσώπησης. Η εργασία καταλήγει στο ότι η τέχνη δεν μεταβάλλει από μόνη της τις κοινωνικές συνθήκες, μπορεί όμως να δημιουργήσει χώρους αναγνώρισης και διαλόγου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση μιας συμπεριληπτικής κοινωνίας.

This thesis examines the relationship between art, popular culture, and the politics of gender and sexuality, focusing on the ways in which cultural representations function as sites of visibility, recognition, identification, and political negotiation. Drawing on Cultural Studies, feminist and queer theory, as well as affect theory, the study explores the role of art not only as a medium of representation but also as a space for the formation of collective experiences, emotions, and forms of resistance.

The theoretical section focuses on issues of cultural representation, visibility, recognition, and self-representation, while examining examples from television, music, spoken word, and performance.

The empirical part of the study is based on three Focus Group Discussions involving participants of different gender and sexual identities, ages, and social backgrounds. Through thematic analysis of the empirical material, the research investigates the ways in which individuals interpret and make meaning of artistic works related to issues of gender, sexuality, and social justice.

The findings suggest that art functions as a space for emotional processing, recognition, and collective connection, while the significance of visibility is evaluated not only in terms of the presence of diverse identities but also in relation to the quality of representation and the extent to which subjects themselves are involved in the production of cultural narratives. At the same time, the study highlights different understandings of the relationship between art and politics, as well as the possibilities and limitations of cultural representation. It concludes that art cannot, by itself, transform social conditions; however, it can create spaces for recognition and dialogue, thereby contributing to the development of a more inclusive society.