Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη διαμόρφωση και το επίπεδο της Κουλτούρας Ασφάλειας Τροφίμων στον ξενοδοχειακό τομέα, εστιάζοντας στην αντίληψη διευθυντικών και εποπτικών στελεχών σε θέσεις ενασχόλησης με τρόφιμα ενός ξενοδοχειακού ομίλου. Η κουλτούρα ασφάλειας τροφίμων έχει αναδειχθεί ως κρίσιμος παράγοντας για την αποτελεσματικότητα των Συστημάτων Διαχείρισης Ασφάλειας Τροφίμων (ΣΔΑΤ), καθώς η ύπαρξη διαδικασιών, όπως το HACCP, δεν αρκεί χωρίς κοινές αξίες, συμπεριφορές και σαφή επικοινωνία. Χρησιμοποιήθηκε δομημένο ερωτηματολόγιο αυτοαξιολόγησης 23 ερωτήσεων και αξιολογήθηκαν έξι θεμελιώδεις διαστάσεις (Ηγεσία & Δέσμευση, Επικοινωνία, Πόροι & Περιβάλλον, Εκπαίδευση, Επίγνωση Κινδύνου, Συνέπεια) σε 5-βάθμια κλίμακα Likert Το δείγμα περιλάμβανε 103 απαντήσεις από στελέχη ξενοδοχείων διαφορετικών περιοχών. Η αξιοπιστία του εργαλείου ήταν πολύ υψηλή (Cronbach’s α συνολικά=0,9591). Σε επίπεδο ερώτησης, οι σχετικές συχνότητες συγκεντρώνονται κυρίως στις θετικότερες επιλογές σε θέματα διοικητικής επικοινωνίας και διαθεσιμότητας/κατανόησης οδηγιών, ενώ μεγαλύτερη διασπορά και πιο συγκρατημένες απαντήσεις εμφανίζονται σε ζητήματα επάρκειας χρόνου και στελέχωσης και διαχείρισης πίεσης σε περιόδους αιχμής. Για τις δημογραφικές συγκρίσεις εφαρμόστηκαν μη παραμετρικοί έλεγχοι (Mann–Whitney, Kruskal–Wallis), με σημαντικές διαφοροποιήσεις κυρίως ως προς το φύλο και τα χρόνια εμπειρίας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ισχυρές θετικές συσχετίσεις μεταξύ όλων των διαστάσεων, υποδηλώνοντας ότι λειτουργούν συνεργιστικά. Διαπιστώθηκε γενικά υψηλό επίπεδο κουλτούρας ασφάλειας τροφίμων, με τα εμπειρότερα (11+ έτη) και μεγαλύτερα ηλικιακά (≥45 ετών) στελέχη να αξιολογούν πιο θετικά την επικοινωνία και τη δέσμευση της ηγεσίας. Τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι η κουλτούρα ασφάλειας τροφίμων στον ξενοδοχειακό κλάδο εμφανίζεται συνολικά ισχυρή.

This dissertation examines the development and level of Food Safety Culture in the hotel sector, focusing on the perceptions of managerial and supervisory staff in food-related roles within a hotel group. Food safety culture has emerged as a critical factor for the effectiveness of Food Safety Management Systems (FSMS), as the existence of procedures such as HACCP is not sufficient without shared values, behaviors, and clear communication. A structured 23-item self-assessment questionnaire was used to evaluate six fundamental dimensions (Leadership & Commitment, Communication, Resources & Environment, Training, Risk Awareness, and Consistency) on a 5-point Likert scale. The sample consisted of 103 responses from hotel executives across different operating areas. The instrument demonstrated very high reliability (overall Cronbach’s α = 0.9591). At item level, relative frequencies were concentrated mainly in the most positive response options for issues related to managerial communication and the availability/understanding of instructions, while greater dispersion and more reserved responses were observed for issues concerning adequate time and staffing, as well as managing pressure during peak periods. Non-parametric tests (Mann–Whitney, Kruskal–Wallis) were applied for demographic comparisons, revealing statistically significant differences primarily by gender and years of experience. The results also showed strong positive correlations among all dimensions, indicating that they operate synergistically. Overall, a high level of food safety culture was identified, with more experienced (11+ years) and older (≥45 years) executives evaluating communication and leadership commitment more positively. The findings support that food safety culture in the hotel sector is generally strong.