Η δεκαετία 1923-1932 σηματοδοτεί ένα κρίσιμο σημείο καμπής για την ελληνική
εξωτερική πολιτική, καθώς η χώρα αναγκάστηκε να επαναπροσδιορίσει το διεθνή ρόλο
της μετά την κατάρρευση του αλυτρωτικού οράματος. Η Συνθήκη της Λωζάννης καθόρισε
οριστικά τα σύνορα με την Τουρκία και επέβαλε την υποχρεωτική ανταλλαγή
πληθυσμών, μετατρέποντας την Ελλάδα σε κράτος επιφορτισμένο με τη διαχείριση των
συνεπειών μιας τεράστιας δημογραφικής και κοινωνικής μεταβολής. Η ενσωμάτωση των
προσφύγων, η οικονομική ανασυγκρότηση και η ανάγκη σταθεροποίησης της διεθνούς
θέσης της χώρας αποτέλεσαν τις βασικές προκλήσεις της περιόδου. Ελλάδα και Τουρκία
εξακολουθούσαν να έχουν οικονομικές και περιουσιακές εκκρεμότητες, οι οποίες
δυσχέραναν κάθε προσπάθεια διπλωματικής προσέγγισης. Η επιστροφή του Ελευθερίου
Βενιζέλου στην εξουσία το 1928 σηματοδότησε μια νέα στρατηγική, προσανατολισμένη
στη διατήρηση της περιφερειακής ισορροπίας δυνάμεων και στην αποτροπή
αναθεωρητικών τάσεων στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Η εργασία εξετάζει
αρχικά τον πολιτικό Βενιζέλο, αναδεικνύοντας τη χαρισματική ηγεσία του και τον
καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε στη διαμόρφωση των πολιτικών και διπλωματικών
επιλογών της περιόδου. Κεντρικό άξονα αποτελεί η ελληνοτουρκική προσέγγιση και οι
συνθήκες του Μεσοπολέμου από το 1923 ως το 1930, που αποτέλεσαν καθοριστικό
πλαίσιο για την ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας. Ωστόσο οι
Συνθήκες του 1930 δέχθηκαν σφοδρή κριτική από την αντιπολίτευση και προκάλεσαν
έντονες αντιδράσεις σε μεγάλο μέρος των προσφυγικών πληθυσμών, επηρεάζοντας
καθοριστικά ακόμα και την εκλογική τους συμπεριφορά.

The decade 1923–1932 marks a critical turning point for Greek foreign policy, as the
country was forced to redefine its international role following the collapse of the
irredentist vision. The Treaty of Lausanne permanently established the borders with
Turkey and imposed the compulsory population exchange, transforming Greece into a
state tasked with managing the consequences of a massive demographic and social
3
transformation. The integration of refugees, economic reconstruction, and the need to
stabilize the country's international standing constituted the primary challenges of this
period. Greece and Turkey continued to face unresolved economic and property issues,
which hindered any initial attempts at diplomatic rapprochement. The return of Eleftherios
Venizelos to power in 1928 signaled a new strategy, oriented toward maintaining the
regional balance of power and deterring revisionist tendencies in the Balkans and the
Eastern Mediterranean. This study initially examines Venizelos as a political figure,
highlighting his charismatic leadership and the decisive role he played in shaping the
political and diplomatic choices of the era. A central focus is the Greco-Turkish
rapprochement and the Interwar treaties from 1923 to 1930, which provided the crucial
framework for the normalization of bilateral relations between Greece and Turkey.
However, the 1930 Agreements faced fierce criticism from the opposition and provoked
strong reactions among large segments of the refugee population, decisively influencing
even their electoral behavior.