Η παρούσα εργασία εξετάζει το TikTok ως σύγχρονο πεδίο παραγωγής και διάδοσης λαϊκού λόγου, εστιάζοντας στις μορφές χιούμορ, σάτιρας και κοινωνικού σχολιασμού που αναπτύσσονται στο ψηφιακό περιβάλλον. Αφετηρία της έρευνας αποτελεί η διαπίστωση ότι οι ψηφιακές πλατφόρμες δεν λειτουργούν μόνο ως μέσα επικοινωνίας, αλλά και ως χώροι συγκρότησης κοινοτήτων, συλλογικής συμμετοχής και πολιτισμικής δημιουργίας, στους οποίους επαναδιατυπώνονται βασικές λειτουργίες της προφορικής παράδοσης και του λαϊκού πολιτισμού.

 Η μελέτη προσεγγίζει το TikTok μέσα από το θεωρητικό πλαίσιο της σύγχρονης λαογραφίας, της θεωρίας της επιτελεστικότητας και της ψηφιακής λαογραφίας, διερευνώντας τους τρόπους με τους οποίους οι χρήστες αξιοποιούν το χιούμορ, τη μίμηση, την παραλλαγή και τη σύντομη ψηφιακή αφήγηση για να σχολιάσουν ζητήματα που αφορούν την οικογένεια, τις γενεακές σχέσεις, την εργασία, την πολιτική, τις έμφυλες ταυτότητες και την καθημερινή ζωή. Παράλληλα, εξετάζονται οι μηχανισμοί διάδοσης του περιεχομένου μέσω hashtags, trends, viral φράσεων και αλγοριθμικών διαδικασιών, καθώς και ο ρόλος των σχολίων των χρηστών στη συλλογική διαμόρφωση νοημάτων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μετάβαση από τους παραδοσιακούς χώρους λαϊκής επικοινωνίας, όπως το καφενείο και η παρέα, στις σύγχρονες δικτυακές κοινότητες, καθώς και στη δημιουργία ψηφιακών περσόνων από δημιουργούς περιεχομένου και influencers. Μέσα από ποιοτική ανάλυση ελληνόφωνου περιεχομένου και τη χρήση εργαλείων ψηφιακής εθνογραφίας, η εργασία επιχειρεί να αναδείξει τις συνέχειες αλλά και τους μετασχηματισμούς του λαϊκού λόγου στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή.

 Τα ευρήματα δείχνουν ότι το TikTok λειτουργεί ως ένας νέος λαογραφικός τόπος, όπου οι χρήστες συμμετέχουν ενεργά στην παραγωγή, αναπαραγωγή και αναδιαμόρφωση πολιτισμικών μορφών, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση συλλογικών ταυτοτήτων, κοινών πολιτισμικών κωδίκων και νέων μορφών κοινωνικού σχολιασμού.

This thesis examines TikTok as a contemporary space for the production and circulation of vernacular discourse, focusing on the forms of humour, satire, and social commentary that emerge within digital environments. The study is based on the premise that social media platforms function not merely as communication tools but also as spaces where communities are formed, collective participation takes place, and cultural meanings are continuously negotiated. In this context, fundamental mechanisms of folk culture and oral tradition are rearticulated through new technological forms.

 Drawing on the theoretical frameworks of contemporary folklore studies, performance theory, and digital folklore, the research explores how users employ humour, imitation, variation, and short-form digital storytelling to comment on issues related to family life, generational relations, work, politics, gender identities, and everyday experiences. Particular attention is given to the ways in which hashtags, trends, viral phrases, algorithmic visibility, and user interactions contribute to the circulation and transformation of digital cultural content. The study also investigates the role of comments, participatory practices, and content creators in the collective construction of meaning within the platform.

 Furthermore, the thesis examines the transition from traditional spaces of folk communication, such as the coffeehouse and informal social gatherings, to contemporary networked communities. It also considers the emergence of digital personas, influencers, and new forms of performative self-presentation, highlighting the increasingly blurred boundaries between personal expression, collective creativity, and commercial communication.

 Using qualitative content analysis and digital ethnographic methods, the research analyses Greek-language TikTok content in order to identify continuities and transformations in the ways people narrate, interpret, and comment on social reality. The findings suggest that TikTok operates as a contemporary folkloric arena where users actively participate in the creation, reproduction, and adaptation of cultural forms, contributing to the formation of collective identities, shared cultural codes, and new modes of social commentary in the digital age.