Η παρούσα εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τον μηχανισμό της πολιτικής λογοκρισίας στην Ελλάδα μέσα από την περίπτωση της εικαστικού Μαρίας Καραβέλα και των
αντιστασιακών έργων της, που κατάφεραν να αρθρώσουν ισχυρό πολιτικό λόγο κατά της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, και παράλληλα λογοκρίθηκαν συνεχόμενα μέχρι και τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Χρησιμοποιώντας ως όχημα τη δράση της δημιουργού, αναλύεται η αξιοσημείωτη θεσμική συνέχεια της λογοκρισίας στη χώρα από τη Δικτατορία έως την πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης. Παράλληλα, το έργο της Καραβέλα εντάσσεται στο διεθνές και εγχώριο πλαίσιο ανάδυσης της performance art, προκειμένου να καταδειχθεί πώς μια νέα, ριζοσπαστική μορφή τέχνης χρησιμοποιήθηκε ως μέσο πολιτικής αμφισβήτησης και αντίστασης και πώς αντιμετωπίστηκε από την εξουσία.

This paper attempts to examine the mechanism of political censorship in Greece through the case of the artist Maria Karavela and her resistance works, which managed to articulate a powerful political discourse against the Dictatorship of the Colonels, and at the same time were continuously censored up until the Metapolitefsi Era. Using the artist’s actions as a vehicle, the remarkable institutional continuity of censorship in the country from the Dictatorship of the Colonels to the early Metapolitefsi period is analyzed. At the same time, Karavela’s work is placed within the international and domestic context of the emergence of performance art, in order to demonstrate how a new, radical form of art was used as a means of political questioning and resistance and how it was treated by the authorities.