Η Κέρκυρα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο βομβαρδίστηκε από τους Ιταλούς, τους Γερμανούς και τους Συμμάχους. Ο βομβαρδισμός των Γερμανών στις 13 προς 14 Σεπτεμβρίου 1943 υπήρξε ο καθοριστικότερος, αυτός που με τη σφοδρότητά του επέφερε καθοριστικές αλλαγές, καθώς η επίθεση στόχευσε και τον πυκνοδομημένο ιστό της παλιάς πόλης. Εκτός από ανθρώπινες απώλειες, οικίες και επιχειρήσεις, η Κέρκυρα μέσα σε κάποιες ώρες στερείται σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής της κληρονομιάς που περιλαμβάνει εμβληματικά κτήρια, αρχεία, συλλογές και έργα τέχνης. Μετά τον πόλεμο η πόλη προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί ανάμεσα σε ερείπια και ετοιμόρροπα κτήρια. Καθώς η καταστροφή υπήρξε εξαιρετικά εκτεταμένη, η εργασία ακολουθεί κυρίως τη μεταπολεμική τύχη κτηρίων που υπάγονται σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες:  Αυτά τα οποία κατεδαφίστηκαν και αντικαταστάθηκαν-εν μέσω αντιδράσεων- με ανάλυση της εμβληματικής περίπτωσης του Δημοτικού Θεάτρου. Δεύτερον, αυτά που αποκαταστάθηκαν, όπου εξετάζεται η περίπτωση της Ιόνιας Ακαδημίας με αναφορά στην Δημόσια Βιβλιοθήκη που στεγαζόταν εκεί προπολεμικά, με τη σχετική κινητοποίηση να οδηγεί και στην ίδρυση του Ιόνιου Πανεπιστημίου. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται το καμπαναριό της Ανουντσιάτας (από τον βομβαρδισμό καταστράφηκε όχι το ίδιο αλλά ο περιβάλλων χώρος), στο οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο η δραστηριοποίηση των πολιτών. Τέλος, γίνεται αναφορά στα ερείπια της «Εβραϊκής» που παραμένουν, πάνω από 80 χρόνια μετά αφημένα στην φθορά. Κοινό χαρακτηριστικό, η έλλειψη οργανωμένου σχεδίου ανοικοδόμησης, με συνέπεια οι διαδικασίες να διαρκούν δεκαετίες με αναβολές και παλινωδίες που προκαλούν δικαιολογημένα την αγανάκτηση ενώ κάθε περίπτωση εξαρτάται από διαφορετικές συγκυρίες. Το σίγουρο είναι ότι η πόλη της Κέρκυρας μετά τον Σεπτέμβριο του 1943 είναι μία διαφορετική, φτωχότερη σε μνημεία (και φυσικά στην οικονομία της) πόλη, με την ημερομηνία του βομβαρδισμού να αναφέρεται ως η μαύρη επέτειος της μακραίωνης ιστορικής της διαδρομής.

The German bombardment of Corfu on 13–14 September 1943 constituted the most devastating episode in the island's wartime history. Unlike earlier air raids by the Italians and the Allies, the attack deliberately struck the densely built historic centre, resulting not only in extensive civilian casualties and material destruction but also in the irreparable loss of a substantial part of Corfu's cultural heritage. Historic buildings, archives, libraries, collections, and works of art disappeared within a matter of hours, fundamentally altering the city's historical landscape.

Rather than focusing exclusively on the destruction itself, this paper examines the post-war management of that loss through the subsequent fate of selected monuments and urban spaces. Three distinct categories are explored: buildings that were demolished and replaced, exemplified by the controversial case of the Municipal Theatre; buildings that were restored, including the Ionian Academy and the Annunziata bell tower, where civic mobilization played a significant role; and sites that remain in ruins, such as the former Jewish Quarter, whose condition continues to reflect unresolved issues of memory and heritage preservation more than eighty years after the war.

Drawing on these case studies, the paper argues that post-war reconstruction in Corfu was not guided by a coherent planning strategy but evolved through fragmented decisions, political contingencies, financial constraints, and local initiatives. The prolonged reconstruction process, marked by delays and changing priorities, shaped a new urban identity while revealing the complex relationship between heritage, collective memory, and post-war recovery. The paper ultimately demonstrates that September 1943 marked a lasting turning point in Corfu's urban and cultural history, the consequences of which remain visible in the city today.