Την παρούσα εργασία απασχολούν δύο βασικά θέματα, πρώτον ο τρόπος που αναπαριστά ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στις ταινίες του την τραυματική δεκαετία του 1940, μέσα από τις προσλαμβάνουσες της εποχής του, και δεύτερον ο ρόλος του κινηματογράφου, και συγκεκριμένα των ταινιών του εν λόγω σκηνοθέτη, ως φορέα και παράλληλα δημιουργού διαφόρων ειδών μνημών, σύμφωνα με τις σπουδές μνήμης, από την περίοδο της μεταπολίτευσης και μετά. Για το λόγο αυτό εξετάζονται οι τρεις ταινίες της Τριλογίας της Ιστορίας, «Μέρες του ΄36», «Ο Θίασος» και «Οι Κυνηγοί», καθώς και οι μεταγενέστερες ταινίες «Ταξίδι στα Κύθηρα» και «Το λιβάδι που δακρύζει». Στόχος της εργασίας είναι, πέρα από τα γεγονότα, που αναπαρίστανται από την επίμαχη δεκαετία (κατοχή, εμφύλιος, δωσιλογισμός, αντίσταση), να διερευνηθούν οι διχασμένες ή τυχόν αποκλεισμένες μνήμες αυτής της περιόδου, που η επίσημη ιστορία αγνοεί ή αποκρύπτει  μέχρι και τη δεκαετία του 1970. Παράλληλα εξετάζονται, μέσα από τη μελέτη ταινιών του Αγγελόπουλου, που καλύπτουν περίπου 25 χρόνια δημιουργίας (από την «Αναπαράσταση» το 1970 έως «Το λιβάδι που δακρύζει» το 2004) διαφοροποιήσεις, από μεριάς του Έλληνα σκηνοθέτη, στην παρουσίαση πτυχών της τραυματικής δεκαετίας, όπως του εμφυλίου, ιδιαίτερα από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και μετά.

This thesis addresses two main issues: firstly, the way in which Theo Angelopoulos represents, through his films, the traumatic decade of the 1940s, viewed through the perceptions of his own era; and secondly, the role of cinema—specifically the films of this director—as both a vehicle and a producer of various forms of memory, in accordance with memory studies, from the period of the Metapolitefsi (the restoration of democracy) onward. To this end, the study examines the three films of the "history trilogy"—Days of '36, The Travelling Players, and The Hunters—as well as Voyage to Cythera and The Weeping Meadow. Beyond the events represented from that contentious decade (the Occupation, the Civil War, Collaborationism, and the Resistance), the aim of this study is to explore the divided or otherwise excluded memories of this period, which official history ignored or concealed until the 1970s. At the same time, through the study of Angelopoulos's films spanning approximately 25 years of filmmaking—from Reconstruction (1970) to The Weeping Meadow (2004)—the thesis examines the shifts in Angelopoulos's own approach to presenting aspects of that traumatic decade, such as the Civil War, particularly from the mid-1980s onward.