Περίληψη

Η νεφρική και η καρδιαγγειακή λειτουργία εμφανίζονται στενά συνδεδεμένα μέσω του καρδιονεφρωσικού συνδρόμου, το οποίο επηρεάζει σημαντικά την πρόγνωση των ασθενών. Ενώ υπάρχει λεπτομερείς καταγραφή της βραχυπρόθεσμης πρόγνωσης των ανωτέρω, δε συμβαίνει το ίδιο και με την μακροπρόθεσμη πρόγνωση. Η παρούσα εργασία έρχεται να καλύψει το κενό που υπάρχει στην βιβλιογραφία σχετικά με την μακροπρόθεσμη σύνδεση της νεφρικής και της καρδιαγγειακής λειτουργίας των ασθενών που έχουν νοσήσει από κάποιο καρδιαγγειακό νόσημα.

Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανάλυση των δεικτών νεφρικής λειτουργίας ως ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου, στην 20ετή επίπτωση της καρδιαγγειακής νόσου σε ασθενής με ιστορικό νοσηλείας, λόγω καρδιαγγειακής νόσου.

Μεθοδολογία: Η παρούσα μελέτη χρησιμοποίησε δεδομένα της μελέτης GREECS, ήτοι μιας μελέτης κοόρτης η οποία περιελάβανε 2.172 ασθενείς με οξύ καρδιαγγειακό σύνδρομο από έξι νοσοκομεία της Ελληνικής επικράτειας. Βασικά δημογραφικά χαρακτηριστικά, ιατρικό ιστορικό, τρόπος ζωής και βιοχημικοί δείκτες νεφρικής λειτουργίας καταγράφηκαν κατά την εισαγωγή τους στα εκάστοτε νοσοκομεία. Οι ασθενείς τέθηκαν υπό παρακολούθηση για περίοδο τριάντα ημερών, ενός έτους, δέκα ετών και είκοσι ετών. Διενεργήθηκε μόνο-παραγοντική και πολύ-παραγοντική λογιστική παλινδρόμηση κατά Cox και στη συνέχεια έγινε ανάλυση κινδύνου για την ανάδειξη της προγνωστικής αξίας του δείκτη eGFR, σε βάθος εικοσαετίας.

Αποτελέσματα: Κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς παρακολούθησης, 66,5%(n=1277) από τους συμμετέχοντες επανεμφάνισαν καρδιαγγειακή νόσο ή επήλθε θάνατος. Στη μόνο-παραγοντική ανάλυση η χαμηλή τιμή του δείκτη eGFR(p<0.001) και τα αυξημένα επίπεδα ουρίας (p<0,001) συσχετίστηκαν με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου, ενώ η κρεατινίνη ορού δεν αποδείχθηκε στατιστικά σημαντική παράμετρος (p=0,17). Συμπεριλαμβάνοντας το σύνολο των συγχητικών παραγόντων στο τελικό μοντέλο Cox (Mοντέλο 4) ο δείκτης eGFR διατήρησε την στατιστική του σημαντικότητα, επιβεβαιώνοντας την προγνωστική του αξία σχετικά με την επανεμφάνιση καρδιαγγειακής νόσου σε βάθος εικοσαετίας (Λόγος Κινδύνου = 0.993, 95% Διάστημα Εμπιστευτικότητας: 0.990 - 0.997, p < 0.001). Κάθε μια μονάδα μείωσης της τιμής του δείκτη eGFR συνδέεται με 0.7% αύξηση του κινδύνου επανεμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου. Η προχωρημένη ηλικία (HR = 1.064, p < 0.001) και το ανδρικό φύλο (HR = 1.215, p < 0.05) αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου.

Συμπέρασμα: Η νεφρική λειτουργία κατά την εισαγωγή εκφρασμένη μέσω του δείκτη eGFR, αποτελεί κρίσιμο και αυτόνομο δείκτη μακροχρόνιας προγνωστικής αξίας για τους ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο σε περίοδο εικοσαετίας. Η ενσωμάτωση του eGFR στα πρωτόκολλα δευτερογενούς πρόληψής κρίνεται αναγκαία για την σχεδιασμό εξατομικευμένων και στοχευμένων παρεμβάσεων.

Λέξεις – Κλειδιά
Οξύ στεφανιαίο σύνδρομο, Έμφραγμα του Μυοκαρδίου, Εκτιμώμενος Ρυθμός Σπειραματικής Διήθησης(eGFR), Καρδιονεφρωσικό Σύνδρομο, Μελέτη GREECS

Abstract

Renal and cardiovascular functions are closely intertwined through the cardiorenal syndrome, which significantly affects patient prognosis. Although detailed documentation exists regarding the short-term prognosis of these patients, the same does not apply to their long-term outcome. This study aims to fill the gap in the literature concerning the long-term link between renal and cardiovascular functions in patients with a history of cardiovascular disease.

Objective: The purpose of this study is to analyze renal function markers as independent risk factors for the 20-year incidence of cardiovascular disease in patients with a history of hospitalization due to cardiovascular disease.

Methods: This study utilized data from the GREECS study, a cohort study that enrolled 2,172 patients with acute coronary syndrome from six hospitals across Greece. Baseline demographic characteristics, medical history, lifestyle, and biochemical markers of renal function were recorded upon admission to the respective hospitals. Patients were followed up over a period of thirty days, one year, ten years, and twenty years. Single-variable and multi-variable Cox proportional hazards regression and survival analyses were performed to evaluate the prognostic value of the eGFR marker over a twenty-year horizon.

Results: During the twenty-year follow-up, 66.5% (n=1277) of the participants experienced a cardiovascular disease recurrence or death. In the single-variable analysis, lower baseline eGFR values (p<0.001) and elevated urea levels (p<0.001) were associated with an increased risk of cardiovascular disease. Serum creatinine did not prove to be a statistically significant parameter (p=0.17). Upon including all confounding factors in the final Cox model (Model 4), the eGFR marker retained its statistical significance, confirming its prognostic value regarding the 20-year recurrence of cardiovascular disease (Hazard Ratio = 0.993, 95% Confidence Interval: 0.990 - 0.997, p < 0.001); each one-unit increase in the eGFR value is associated with a 0.7% decrease in the risk of cardiovascular disease recurrence. Advanced age (HR = 1.064, p < 0.001) and male sex (HR = 1.215, p < 0.05) emerged as independent risk factors.

Conclusion: Renal function at admission, expressed via the eGFR marker, constitutes a critical and independent indicator of long-term prognostic value for patients with acute coronary syndrome over a twenty-year period. Incorporating eGFR into secondary prevention protocols is deemed essential for designing personalized and targeted interventions.

Keywords
Acute Coronary Syndrome, Myocardial Infraction, Estimated Glomerular Filtration Rate, Cardiorenal Syndrome, GREECS Study