Η διπλωματική εργασία διερευνά τη συνάρθρωση τριών αλληλένδετων πεδίων, λαϊκός πολιτισμός, άυλη πολιτισμική κληρονομιά και πολιτιστικές διαδρομές, μέσα από το παράδειγμα των ιστορικών καφέ της Ευρώπης. Αντλώντας από δευτερογενείς πηγές (επιστημονική βιβλιογραφία, θεσμικά κείμενα και ψηφιακές βάσεις) και συμπληρωματικά από πρωτογενή στοιχεία (ερωτηματολόγια/αλληλογραφία με δαχειριστές ιστορικών καφέ και συμμετοχική παρατήρηση), η έρευνα: α) οριοθετεί εννοιολογικά τον λαϊκό πολιτισμό και τη χρονικότητα του, β) αναλύει το βασικό θεωρητικό και θεσμικό πλαίσιο της άυλης πολιτισμικής και τη συνάφεια της με τον λαϊκό πολιτισμό, γ) εξετάζει τις πολιτιστικές διαδρομές ως εργαλεία τεκμηρίωσης, διαμεσολάβησης και βιώσιμης ανάπτυξης, και δ) αναδεικνύει και αξιολογεί τα ιστορικά καφέ ως κόμβους υλικού και άυλου πολιτισμικού κεφαλαίου.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι τα ιστορικά καφέ συναθρώνουν αρχιτεκτονική κληρονομιά και τελετουργίες κοινωνικότητας με καλλιτεχνική και διανοητική ζύμωση, λειτουργώντας ως ζωντανά οικοσυστήματα που συντηρούν και ανανεώνουν άυλες πρακτικές. Οι πολιτιστικές διαδρομές αναδεικνύονται ως κρίσιμη διαμεσολάβηση μεταξύ τοπικών πρακτικών και υπερεθνικών πλαισίων αναγνώρισης, ενισχύοντας την προβολή, την εκπαίδευση κοινού και τη βιώσιμη τοπική ανάπτυξη. Η εργασία καταλήγει ότι η ενοποίηση των τριών πεδίων προσφέρει ένα συνεκτικό ερμημενευτικό σχήμα για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι καθημερινές πρακτικές και οι αστικοί χώροι κοινωνικότητας μετασχηματίζονται σε διαχειρίσιμα πολιτισμικά αποθέματα με προοπτική στο μέλλον.

This thesis investigates the interweaving of three interconnected fields (folk culture, intangible cultural heritage, and cultural routes) through the lens of Europe's historic cafes. Drawing on secontary sources (scholarly literature, institutional documents, and digital repositories) and, complementarily, on primary materials (questionnaires/ correspondence with managers of historic cafes and participant observation), the study: a) delineates the concepts and temporalities of folk culture, b) analyzes the basic theoretical and institutional framework of intangiable cultural heritage and its affinity with folk culture, c) examines cultural routes as instuments of documentation, mediation, and sustainable development, and d) highlights and assesses historic cafes as hubs of both tangible and intangible cultural capital.

Finding idicate that historic cafes bring together architectural heritage and rituals of sociability with artistic and intellectual ferment, functioning as living ecosystems that maintain and renew intagible practices. Cultural routes emerge as critical mediators between local practices and supranational framework of recognition, enhancing visibility, public education, and sustainable local development. The thesis concludes that integrating the three fields offers a coherent interpretive framework for understanding how everyday practices and urban spaces of sociability are transformed into manageable cultural assets with a forward-looking perspective.