Η παρούσα εργασία εξετάζει τα αλληλοδιδακτικά σχολεία της Βρετανικής Προστασίας (1815-1864) στα Κύθηρα ως δίκτυο πολιτιστικής κληρονομικάς, με εστία το σχολείο της Μηλαπιδέας (1825) ως κρίσιμη περίπτωση μελέτης. Μέσω μεικτής μεθοδολογίας- αρχιτεκτονική τυπολογική ανάλυση, ερωτηματολόγιο, δομημένες συνεντεύξεις και φωτογραφική τεκμηρίωση, με αρχειακή έρευνα βασισμένη κατά κύριο λόγο σε δευτερογενείς και δημοσιευμένες πηγές- διερευνώνται τρία αλληλένδετα επίπεδα: η αρχιτεκτονική γραμματική των κτιρίων και η σχέση της με την αλληλοδιδακτική παιδαγωγική, οι δυναμικές διαπραγμάτευσης μεταξύ βρετανικής διοίκησης και τοπικής κοινωνίας και η σύγχρονη λειτουργία των κτιρίων ως τόπων μνήμης. Το θεωρητικό πλαίσιο αντλεί από τη μετα-αποικιακή θεωρία (Bhabha, de Certeau, Said), τις σπουδές μνήμης (Assmann, Halbwachs, Hirsch, Nora) και τη θεωρία πολιτιστικής κληρονομιάς (Hayden, Huyssen, Smith). Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια εντυπωσιακή ασυμμετρία διατήρησης μεταξύ ανεγερθέντων και μετασκευασμένων κτιρίων, εξηγήσιμη μέσω της κριτικής του Θεσμικά Εξουσιοδοτημένου Λόγου για την Κληρονομιά (Authorized Heritage Discourse). Η εργασία καταλήγει σε συγκεκριμένη στρατηγική διαχείρισης: τη "Διαδρομή Αγγλοκρατίας στα Κύθηρα" ως ενιαίο πολιτιστικό τόπο, με αρχές αναστρέψιμης επανάχρησης, ιεραρχημένων αποδεκτών χρήσεων και συμμετοχικής διαχείρισης μέσω δικτύου πέντε βασικών φορέων: του Δήμου Κυθήρων και Αντικυθήρων, της Επιτροπής Εγχωρίου Περιουσίας Κυθήρων και Αντικυθήρων, του Κυθηραϊκού Ιδρύματος Πολιτισμού και Ανάπτυξης (Κ.Ι.Π.Α.), της Ιεράς Μητροπόλεως Κυθήρων και Αντικυθήρων και των Κυθηραϊκών συλλόγων εσωτερικού και διασποράς. 

This thesis examines the monitorial (Lancastrian) schools of th British Protectorate (1815-1864) in Kythera as a cultural heritage network, focusing on the school of Milapidea (1825) as a critical case study. Through a mixed methodology- architectural typological analysis, a questionnaire, oral/structrured interviews and photographic documentation, together with archival research based primarily on secondary and published sources- three interrelated levels are investigated: the architectural grammar of the buildings and its relationship to monitorial pedagogy; the dynamics of negotiation between the British administration and local society; and the contemporary function of the buildings as sites of memory. The theoretical framework draws on postcolonial theory (Bhabha, de Certeau, Said), memory studies (Assmann, Halbwachs, Hirsch, Nora) and cultural heritage theory (Hayden, Huyssen, Smith). The findings reveal a striking asymmetry of preservation between purpose-built and converted buildings, which can be explained through a critique of the Authorized Heritage Discourse (AHD). The thesis concludes with a concrete management strategy: the "Route of the British Protectorate in Kythera" as a unified cultural site, governed by principles of reversible reuse, a hierarchy of acceptable uses, and participatory management through a network of five key stakeholders: the Municipality of Kythera and Antikythera, the Committee of the Local Estate of Kythera and Antikythera (Egchorios Periousia), the Kytherian Foundation for Culture and Development (K.I.P.A.), the Holy Metropolis of Kythera and Antikythera, and the Kytherian associations in Greece and diaspora.