Στην παρούσα διπλωματική εργασία επιδιώκεται η εξέταση της οικοκριτικής και της οικοποιητικής ως θεωρητικά και ερμηνευτικά πλαίσια για την κατανόηση της σύγχρονης οικοποίησης και, ειδικότερα, του έργου της βρετανίδας ποιήτριας Άλις Όσβαλντ (Alice Oswald). Κεντρικό ζητούμενο της έρευνας είναι η διερεύνηση της ποίησης πέρα από τον γραπτό λόγο, ως βιωματικής, σωματικής και επιτελεστικής πράξης που δίνει έμφαση στον τόπο, τον ήχο και τη σχέση ανάμεσα στον ανθρώπινο και μη ανθρώπινο κόσμο, με έναν τρόπο που μετουσιώνει το φυσικό τοπίο σε συμβάν του παρόντος. Μέσα από την ανάλυση επιλεγμένων ποιημάτων από τη συλλογή Πέφτοντας ξύπνια (2024), της Όσβαλντ, η εργασία στοχεύει να αναδείξει τους τρόπους με τους οποίους η ποιητική της γραφή μπορεί να ενεργοποιήσει τον αναγνώστη ή τον ακροατή και να τον καταστήσει συμμέτοχο μιας βιωμένης οικολογικής εμπειρίας.

Παράλληλα, γίνεται προσπάθεια χαρτογράφησης του θεωρητικού πεδίου της οικοκριτικής, από τις πρώιμες διατυπώσεις της έως τις σύγχρονες προσεγγίσεις του Ανθρωπόκαινου, καθώς και προσπάθεια ανάδειξης της ηθικής και πολιτικής διάστασης της οικοποιητικής. Η μελέτη ολοκληρώνεται με το δημιουργικό μέρος, το οποίο περιλαμβάνει πρωτότυπα ποιήματα της γράφουσας και μια οικοποιητική επιτέλεση, επιβεβαιώνοντας τη σύνδεση ανάμεσα στη θεωρία και την καλλιτεχνική πράξη.

Λέξεις κλειδιά: οικοκριτική, οικοποιητική, επιτελεστικότητα, Alice Oswald, ποίηση και φύση, τόπος, place-making, Ανθρωπόκαινο, οικολογική ηθική

This MA thesis explores ecocriticism and ecopoetics as theoretical and interpretive frameworks for understanding contemporary poetry, with a particular focus on the work of the British poet Alice Oswald. The study approaches poetry not merely as written text, but as an embodied, experiential and performative practice that activates place, sound and the relationship between the human and the more-than-human world.

The thesis examines the intersection of ecopoetics with performativity and mobility, conceptualizing Oswald’s poetry as a form of place-making in which landscape is not simply represented but experienced as a present event. Through close readings of selected poems from Falling Awake (2024), the analysis highlights how Oswald’s poetic practice engages the reader or listener as an active participant in an ecological experience.

At the same time, the study maps the development of ecocritical theory from its early formulations to contemporary debates surrounding the Anthropocene, emphasizing the ethical, political and aesthetic dimensions of ecopoetic writing. The thesis concludes with a creative section that includes original poems and an ecopoetic performance, underscoring the dynamic relationship between theory, poetic practice and ecological engagement.