Περίληψη

Η παρούσα εργασία εξετάζει τη φιλοσοφία του Karl Popper, επιχειρώντας να αναδείξει την εσωτερική ενότητα που συνδέει την επιστημολογία του, με την πολιτική φιλοσοφία και την αισθητική θεωρία. Κεντρική θέση της μελέτης είναι ότι η σκέψη του Popper δεν περιορίζεται στη φιλοσοφία της επιστήμης, αλλά συγκροτεί ένα ευρύτερο πρότυπο κριτικού ορθολογισμού, το οποίο διαπερνά διαφορετικά πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται η επιστημολογική του θεωρία, με έμφαση στη διαψευσιμότητα ως κριτήριο διάκρισης μεταξύ επιστήμης και ψευδοεπιστήμης, καθώς και στην αντίληψη ότι η γνώση εξελίσσεται μέσω τολμηρών υποθέσεων και της διαρκούς αναίρεσής τους. Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζονται οι πολιτικές προεκτάσεις της σκέψης του, μέσα από την κριτική του στον ιστορικισμό και τη θεωρία της ανοικτής κοινωνίας, η οποία θεμελιώνεται στην αποδοχή του λάθους, στην ελευθερία της κριτικής και στη δυνατότητα ειρηνικής διόρθωσης των λαθών. Το τρίτο κεφάλαιο διερευνά τις αισθητικές προεκτάσεις της ποππεριανής φιλοσοφίας, τόσο μέσα από τη θεωρία του Ernst Gombrich για την καλλιτεχνική δημιουργία ως διαδικασία δοκιμής και σφάλματος, όσο και μέσα από τη συμβολή του Tomas Kulka, ο οποίος επιχειρεί να εφαρμόσει ποππεριανά κριτήρια στην αξιολόγηση της τέχνης και στη διάκριση ανάμεσα στην αυθεντική τέχνη και το kitsch.

Βασικό συμπέρασμα της εργασίας είναι ότι η φιλοσοφία του Popper μπορεί να ιδωθεί ως μια συνολικότερη θεωρία κριτικού ορθολογισμού, σύμφωνα με την οποία η ανθρώπινη πρόοδος προϋποθέτει τη διαρκή έκθεση ιδεών, θεσμών και μορφών έκφρασης στη δυνατότητα της αμφισβήτησης και της αναθεώρησης.

Abstract

This paper examines the philosophy of Karl Popper, seeking to highlight the internal unity that connects his epistemology with political philosophy and aesthetic theory more broadly. The central argument of the study is that Popper's thought is not confined to the philosophy of science, but rather constitutes a broader framework of critical rationalism that permeates different fields of human activity.

The first chapter analyzes Popper’s epistemological theory, focusing on falsifiability as a criterion for distinguishing science from pseudoscience, as well as on the idea that knowledge advances through bold conjectures and their continuous refutation. The second chapter explores the political implications of his thought through his critique of historicism and his theory of the open society, which is grounded in the acceptance of human fallibility, freedom of criticism, and the possibility of peaceful error correction. The third chapter investigates the aesthetic dimensions of Popper’s philosophy, both through the theory of Ernst Gombrich, who understands artistic creation as a process of trial and error, and through the work of Tomas Kulka, who attempts to apply Popperian criteria to the evaluation of art and to the distinction between authentic art and kitsch.

The main conclusion of this study is that Popper’s philosophy can be understood as a broader theory of critical rationalism, according to which human progress depends on the continuous exposure of ideas, institutions, and forms of expression to criticism, revision, and the possibility of change.