Η παρούσα εργασία διερευνά το θέατρο τρόμου ως πολυδιάστατο φαινόμενο, συνδυάζοντας θεωρητική ανάλυση με πρακτική θεατρική δημιουργία. Αφετηρία αποτελεί η διαπίστωση της πολύ μικρής παρουσίας του τρόμου  στη σύγχρονη ελληνική θεατρική σκηνή, γεγονός που καθιστά επιτακτική την ανάγκη επανεξέτασης του είδους τόσο σε θεωρητικό όσο και σε καλλιτεχνικό επίπεδο.

Στο πρώτο μέρος της εργασίας ορίζεται το συναίσθημα του τρόμου και τα χαρακτηριστικά του ως θεατρική μορφή, ενώ στη συνέχεια εξετάζονται δύο ιστορικές του εκφράσεις: το Grand Guignol, με την αισθητική του φυσιοκρατικού τρόμου και τα εντυπωσιακά σκηνικά εφέ, και το Θέατρο της Σκληρότητας του Antonin Artaud, που επαναπροσδιορίζει τη σκηνική γλώσσα μέσα από το σώμα, το τελετουργικό και την αισθητική της ρήξης. Η σύγκριση των δύο προσεγγίσεων αναδεικνύει τη σύνδεσή τους με την αρχαία ελληνική τραγωδία και την έννοια της κάθαρσης.

Στο δεύτερο μέρος αναπτύσσονται οι ψυχολογικές, κοινωνικές και νευροβιολογικές διαστάσεις του τρόμου, με αναφορά στις θεωρίες του Freud, της Kristeva και της Clover, καθώς και στους μηχανισμούς του εγκεφάλου που εμπλέκονται στην εμπειρία του φόβου και στην παράδοξη απόλαυσή του. Εξετάζονται επίσης οι πολιτισμικές διαφορές στη βίωση του τρόμου και οι σύγχρονες εφαρμογές του είδους, συμπεριλαμβανομένου του immersive horror theatre.

Το τρίτο μέρος στρέφεται στη θρακική μυθολογία ως δεξαμενή θεατρικού υλικού, αναλύοντας τη θεότητα Βένδιδα και τη λαογραφική παράδοση των βρικολάκων, με έμφαση στις χθόνιες, μαγικές και κοινωνικές τους διαστάσεις. Το θεωρητικό αυτό υπόβαθρο τροφοδοτεί ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο τρόμου, το οποίο αντλεί από τη θρακική μυθολογία και ολοκληρώνει την εργασία ως εφαρμογή των θεωρητικών συμπερασμάτων στην πράξη.

This thesis investigates horror theatre as a multidimensional phenomenon, combining theoretical analysis with original theatrical creation. Its starting point is the observation of horror's very limited presence on the contemporary Greek theatrical stage, a fact that renders the re-examination of the genre both necessary and timely, on theoretical as well as artistic grounds.

The first part defines the emotion of horror and its characteristics as a theatrical form, before examining two historical expressions: the Grand Guignol, with its naturalistic aesthetic and spectacular stage effects, and Antonin Artaud's Theatre of Cruelty, which redefines theatrical language through the body, ritual, and an aesthetics of rupture. The comparison of these two approaches reveals their connection to ancient Greek tragedy and the concept of catharsis.

The second part develops the psychological, social, and neurobiological dimensions of horror, drawing on the theories of Freud, Kristeva, and Clover, as well as the brain mechanisms involved in the experience of fear and its paradoxical enjoyment. Cultural differences in the experience of horror are also examined, alongside contemporary applications of the genre, including immersive horror theatre.

The third part turns to Thracian mythology as a source of theatrical material, analysing the goddess Bendis and the folkloric tradition of the vrykolakas, with emphasis on their chthonic, magical, and social dimensions. This theoretical foundation informs an original horror play, which draws on Thracian mythology and concludes the thesis as a practical application of its theoretical findings.