ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική διαδρομή και την ιδεολογική εξέλιξη των Μικρασιατών και Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα κατά τη μεσοπολεμική περίοδο. Αναλύει  με ποιον τρόπο η ενσωμάτωση περισσότερων από ένα εκατομμύριο προσφύγων επηρέασε καθοριστικά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Κατά την πρώτη μεσοπολεμική δεκαετία, αμέσως μετά την άφιξη και την μαζική πολιτογράφησή τους, η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων ταυτίστηκε πολιτικά και συναισθηματικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και την ηγετική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η στάση αυτή προκάλεσε την έντονη εχθρότητα της αντιβενιζελικής παράταξης, η οποία καλλιέργησε ένα έντονα διχαστικό κλίμα ανάμεσα στην Παλαιά Ελλάδα και τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια, η βενιζελική υπεροχή στους προσφυγικούς συνοικισμούς κλονίστηκε εξαιτίας της υπογραφής του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, το οποίο θυσίασε τις προσφυγικές διεκδικήσεις, αλλά και λόγω των καταστροφικών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η διάχυτη απογοήτευση οδήγησε σε μαζική στροφή των προσφύγων εργατών προς την Αριστερά, με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική του και να αποκτά μεγάλη επιρροή στους προσφυγικούς συνοικισμούς. Τέλος, κατά την περίοδο της δικτατορίας, του Ιωάννη Μεταξά εφαρμόστηκε μια αμφίπλευρη πολιτική, συνδυάζοντας τον ασφυκτικό έλεγχο, τη βίαιη καταστολή και τις εκτοπίσεις των αριστερών προσφύγων αλλά και μια προπαγάνδα που αφορούσε στεγαστικά προγράμματα και ευνοϊκές ρυθμίσεις χρεών. Η έρευνα βασίστηκε στη συστηματική μελέτη του ιστορικού Τύπου της εποχής ως πρωτογενή πηγή, σε συνδυασμό με τη σχετική ιστορική και κοινωνιολογική βιβλιογραφία. Το κεντρικό συμπέρασμα της εργασίας αναδεικνύει ότι ο προσφυγικός κόσμος δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα, αλλά οι έντονες κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του καθόρισαν την πολυεπίπεδη πολιτική του παρουσία στον Μεσοπόλεμο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική διαδρομή και την ιδεολογική εξέλιξη των Μικρασιατών και Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα κατά τη μεσοπολεμική περίοδο. Αναλύει  με ποιον τρόπο η ενσωμάτωση περισσότερων από ένα εκατομμύριο προσφύγων επηρέασε καθοριστικά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Κατά την πρώτη μεσοπολεμική δεκαετία, αμέσως μετά την άφιξη και την μαζική πολιτογράφησή τους, η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων ταυτίστηκε πολιτικά και συναισθηματικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και την ηγετική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η στάση αυτή προκάλεσε την έντονη εχθρότητα της αντιβενιζελικής παράταξης, η οποία καλλιέργησε ένα έντονα διχαστικό κλίμα ανάμεσα στην Παλαιά Ελλάδα και τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια, η βενιζελική υπεροχή στους προσφυγικούς συνοικισμούς κλονίστηκε εξαιτίας της υπογραφής του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, το οποίο θυσίασε τις προσφυγικές διεκδικήσεις, αλλά και λόγω των καταστροφικών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η διάχυτη απογοήτευση οδήγησε σε μαζική στροφή των προσφύγων εργατών προς την Αριστερά, με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική του και να αποκτά μεγάλη επιρροή στους προσφυγικούς συνοικισμούς. Τέλος, κατά την περίοδο της δικτατορίας, του Ιωάννη Μεταξά εφαρμόστηκε μια αμφίπλευρη πολιτική, συνδυάζοντας τον ασφυκτικό έλεγχο, τη βίαιη καταστολή και τις εκτοπίσεις των αριστερών προσφύγων αλλά και μια προπαγάνδα που αφορούσε στεγαστικά προγράμματα και ευνοϊκές ρυθμίσεις χρεών. Η έρευνα βασίστηκε στη συστηματική μελέτη του ιστορικού Τύπου της εποχής ως πρωτογενή πηγή, σε συνδυασμό με τη σχετική ιστορική και κοινωνιολογική βιβλιογραφία. Το κεντρικό συμπέρασμα της εργασίας αναδεικνύει ότι ο προσφυγικός κόσμος δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα, αλλά οι έντονες κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του καθόρισαν την πολυεπίπεδη πολιτική του παρουσία στον Μεσοπόλεμο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική διαδρομή και την ιδεολογική εξέλιξη των Μικρασιατών και Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα κατά τη μεσοπολεμική περίοδο. Αναλύει  με ποιον τρόπο η ενσωμάτωση περισσότερων από ένα εκατομμύριο προσφύγων επηρέασε καθοριστικά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Κατά την πρώτη μεσοπολεμική δεκαετία, αμέσως μετά την άφιξη και την μαζική πολιτογράφησή τους, η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων ταυτίστηκε πολιτικά και συναισθηματικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και την ηγετική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η στάση αυτή προκάλεσε την έντονη εχθρότητα της αντιβενιζελικής παράταξης, η οποία καλλιέργησε ένα έντονα διχαστικό κλίμα ανάμεσα στην Παλαιά Ελλάδα και τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια, η βενιζελική υπεροχή στους προσφυγικούς συνοικισμούς κλονίστηκε εξαιτίας της υπογραφής του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, το οποίο θυσίασε τις προσφυγικές διεκδικήσεις, αλλά και λόγω των καταστροφικών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η διάχυτη απογοήτευση οδήγησε σε μαζική στροφή των προσφύγων εργατών προς την Αριστερά, με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική του και να αποκτά μεγάλη επιρροή στους προσφυγικούς συνοικισμούς. Τέλος, κατά την περίοδο της δικτατορίας, του Ιωάννη Μεταξά εφαρμόστηκε μια αμφίπλευρη πολιτική, συνδυάζοντας τον ασφυκτικό έλεγχο, τη βίαιη καταστολή και τις εκτοπίσεις των αριστερών προσφύγων αλλά και μια προπαγάνδα που αφορούσε στεγαστικά προγράμματα και ευνοϊκές ρυθμίσεις χρεών. Η έρευνα βασίστηκε στη συστηματική μελέτη του ιστορικού Τύπου της εποχής ως πρωτογενή πηγή, σε συνδυασμό με τη σχετική ιστορική και κοινωνιολογική βιβλιογραφία. Το κεντρικό συμπέρασμα της εργασίας αναδεικνύει ότι ο προσφυγικός κόσμος δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα, αλλά οι έντονες κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του καθόρισαν την πολυεπίπεδη πολιτική του παρουσία στον Μεσοπόλεμο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική διαδρομή και την ιδεολογική εξέλιξη των Μικρασιατών και Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα κατά τη μεσοπολεμική περίοδο. Αναλύει  με ποιον τρόπο η ενσωμάτωση περισσότερων από ένα εκατομμύριο προσφύγων επηρέασε καθοριστικά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Κατά την πρώτη μεσοπολεμική δεκαετία, αμέσως μετά την άφιξη και την μαζική πολιτογράφησή τους, η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων ταυτίστηκε πολιτικά και συναισθηματικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και την ηγετική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η στάση αυτή προκάλεσε την έντονη εχθρότητα της αντιβενιζελικής παράταξης, η οποία καλλιέργησε ένα έντονα διχαστικό κλίμα ανάμεσα στην Παλαιά Ελλάδα και τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια, η βενιζελική υπεροχή στους προσφυγικούς συνοικισμούς κλονίστηκε εξαιτίας της υπογραφής του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, το οποίο θυσίασε τις προσφυγικές διεκδικήσεις, αλλά και λόγω των καταστροφικών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η διάχυτη απογοήτευση οδήγησε σε μαζική στροφή των προσφύγων εργατών προς την Αριστερά, με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική του και να αποκτά μεγάλη επιρροή στους προσφυγικούς συνοικισμούς. Τέλος, κατά την περίοδο της δικτατορίας, του Ιωάννη Μεταξά εφαρμόστηκε μια αμφίπλευρη πολιτική, συνδυάζοντας τον ασφυκτικό έλεγχο, τη βίαιη καταστολή και τις εκτοπίσεις των αριστερών προσφύγων αλλά και μια προπαγάνδα που αφορούσε στεγαστικά προγράμματα και ευνοϊκές ρυθμίσεις χρεών. Η έρευνα βασίστηκε στη συστηματική μελέτη του ιστορικού Τύπου της εποχής ως πρωτογενή πηγή, σε συνδυασμό με τη σχετική ιστορική και κοινωνιολογική βιβλιογραφία. Το κεντρικό συμπέρασμα της εργασίας αναδεικνύει ότι ο προσφυγικός κόσμος δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα, αλλά οι έντονες κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του καθόρισαν την πολυεπίπεδη πολιτική του παρουσία στον Μεσοπόλεμο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική διαδρομή και την ιδεολογική εξέλιξη των Μικρασιατών και Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα κατά τη μεσοπολεμική περίοδο. Αναλύει  με ποιον τρόπο η ενσωμάτωση περισσότερων από ένα εκατομμύριο προσφύγων επηρέασε καθοριστικά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Κατά την πρώτη μεσοπολεμική δεκαετία, αμέσως μετά την άφιξη και την μαζική πολιτογράφησή τους, η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων ταυτίστηκε πολιτικά και συναισθηματικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και την ηγετική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η στάση αυτή προκάλεσε την έντονη εχθρότητα της αντιβενιζελικής παράταξης, η οποία καλλιέργησε ένα έντονα διχαστικό κλίμα ανάμεσα στην Παλαιά Ελλάδα και τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια, η βενιζελική υπεροχή στους προσφυγικούς συνοικισμούς κλονίστηκε εξαιτίας της υπογραφής του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, το οποίο θυσίασε τις προσφυγικές διεκδικήσεις, αλλά και λόγω των καταστροφικών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η διάχυτη απογοήτευση οδήγησε σε μαζική στροφή των προσφύγων εργατών προς την Αριστερά, με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική του και να αποκτά μεγάλη επιρροή στους προσφυγικούς συνοικισμούς. Τέλος, κατά την περίοδο της δικτατορίας, του Ιωάννη Μεταξά εφαρμόστηκε μια αμφίπλευρη πολιτική, συνδυάζοντας τον ασφυκτικό έλεγχο, τη βίαιη καταστολή και τις εκτοπίσεις των αριστερών προσφύγων αλλά και μια προπαγάνδα που αφορούσε στεγαστικά προγράμματα και ευνοϊκές ρυθμίσεις χρεών. Η έρευνα βασίστηκε στη συστηματική μελέτη του ιστορικού Τύπου της εποχής ως πρωτογενή πηγή, σε συνδυασμό με τη σχετική ιστορική και κοινωνιολογική βιβλιογραφία. Το κεντρικό συμπέρασμα της εργασίας αναδεικνύει ότι ο προσφυγικός κόσμος δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα, αλλά οι έντονες κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του καθόρισαν την πολυεπίπεδη πολιτική του παρουσία στον Μεσοπόλεμο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική διαδρομή και την ιδεολογική εξέλιξη των Μικρασιατών και Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα κατά τη μεσοπολεμική περίοδο. Αναλύει  με ποιον τρόπο η ενσωμάτωση περισσότερων από ένα εκατομμύριο προσφύγων επηρέασε καθοριστικά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Κατά την πρώτη μεσοπολεμική δεκαετία, αμέσως μετά την άφιξη και την μαζική πολιτογράφησή τους, η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων ταυτίστηκε πολιτικά και συναισθηματικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και την ηγετική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η στάση αυτή προκάλεσε την έντονη εχθρότητα της αντιβενιζελικής παράταξης, η οποία καλλιέργησε ένα έντονα διχαστικό κλίμα ανάμεσα στην Παλαιά Ελλάδα και τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια, η βενιζελική υπεροχή στους προσφυγικούς συνοικισμούς κλονίστηκε εξαιτίας της υπογραφής του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, το οποίο θυσίασε τις προσφυγικές διεκδικήσεις, αλλά και λόγω των καταστροφικών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η διάχυτη απογοήτευση οδήγησε σε μαζική στροφή των προσφύγων εργατών προς την Αριστερά, με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική του και να αποκτά μεγάλη επιρροή στους προσφυγικούς συνοικισμούς. Τέλος, κατά την περίοδο της δικτατορίας, του Ιωάννη Μεταξά εφαρμόστηκε μια αμφίπλευρη πολιτική, συνδυάζοντας τον ασφυκτικό έλεγχο, τη βίαιη καταστολή και τις εκτοπίσεις των αριστερών προσφύγων αλλά και μια προπαγάνδα που αφορούσε στεγαστικά προγράμματα και ευνοϊκές ρυθμίσεις χρεών. Η έρευνα βασίστηκε στη συστηματική μελέτη του ιστορικού Τύπου της εποχής ως πρωτογενή πηγή, σε συνδυασμό με τη σχετική ιστορική και κοινωνιολογική βιβλιογραφία. Το κεντρικό συμπέρασμα της εργασίας αναδεικνύει ότι ο προσφυγικός κόσμος δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα, αλλά οι έντονες κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του καθόρισαν την πολυεπίπεδη πολιτική του παρουσία στον Μεσοπόλεμο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική διαδρομή και την ιδεολογική εξέλιξη των Μικρασιατών και Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα κατά τη μεσοπολεμική περίοδο. Αναλύει  με ποιον τρόπο η ενσωμάτωση περισσότερων από ένα εκατομμύριο προσφύγων επηρέασε καθοριστικά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Κατά την πρώτη μεσοπολεμική δεκαετία, αμέσως μετά την άφιξη και την μαζική πολιτογράφησή τους, η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων ταυτίστηκε πολιτικά και συναισθηματικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και την ηγετική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η στάση αυτή προκάλεσε την έντονη εχθρότητα της αντιβενιζελικής παράταξης, η οποία καλλιέργησε ένα έντονα διχαστικό κλίμα ανάμεσα στην Παλαιά Ελλάδα και τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια, η βενιζελική υπεροχή στους προσφυγικούς συνοικισμούς κλονίστηκε εξαιτίας της υπογραφής του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, το οποίο θυσίασε τις προσφυγικές διεκδικήσεις, αλλά και λόγω των καταστροφικών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η διάχυτη απογοήτευση οδήγησε σε μαζική στροφή των προσφύγων εργατών προς την Αριστερά, με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική του και να αποκτά μεγάλη επιρροή στους προσφυγικούς συνοικισμούς. Τέλος, κατά την περίοδο της δικτατορίας, του Ιωάννη Μεταξά εφαρμόστηκε μια αμφίπλευρη πολιτική, συνδυάζοντας τον ασφυκτικό έλεγχο, τη βίαιη καταστολή και τις εκτοπίσεις των αριστερών προσφύγων αλλά και μια προπαγάνδα που αφορούσε στεγαστικά προγράμματα και ευνοϊκές ρυθμίσεις χρεών. Η έρευνα βασίστηκε στη συστηματική μελέτη του ιστορικού Τύπου της εποχής ως πρωτογενή πηγή, σε συνδυασμό με τη σχετική ιστορική και κοινωνιολογική βιβλιογραφία. Το κεντρικό συμπέρασμα της εργασίας αναδεικνύει ότι ο προσφυγικός κόσμος δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα, αλλά οι έντονες κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του καθόρισαν την πολυεπίπεδη πολιτική του παρουσία στον Μεσοπόλεμο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική διαδρομή και την ιδεολογική εξέλιξη των Μικρασιατών και Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα κατά τη μεσοπολεμική περίοδο. Αναλύει  με ποιον τρόπο η ενσωμάτωση περισσότερων από ένα εκατομμύριο προσφύγων επηρέασε καθοριστικά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Κατά την πρώτη μεσοπολεμική δεκαετία, αμέσως μετά την άφιξη και την μαζική πολιτογράφησή τους, η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων ταυτίστηκε πολιτικά και συναισθηματικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και την ηγετική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η στάση αυτή προκάλεσε την έντονη εχθρότητα της αντιβενιζελικής παράταξης, η οποία καλλιέργησε ένα έντονα διχαστικό κλίμα ανάμεσα στην Παλαιά Ελλάδα και τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια, η βενιζελική υπεροχή στους προσφυγικούς συνοικισμούς κλονίστηκε εξαιτίας της υπογραφής του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, το οποίο θυσίασε τις προσφυγικές διεκδικήσεις, αλλά και λόγω των καταστροφικών συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η διάχυτη απογοήτευση οδήγησε σε μαζική στροφή των προσφύγων εργατών προς την Αριστερά, με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική του και να αποκτά μεγάλη επιρροή στους προσφυγικούς συνοικισμούς. Τέλος, κατά την περίοδο της δικτατορίας, του Ιωάννη Μεταξά εφαρμόστηκε μια αμφίπλευρη πολιτική, συνδυάζοντας τον ασφυκτικό έλεγχο, τη βίαιη καταστολή και τις εκτοπίσεις των αριστερών προσφύγων αλλά και μια προπαγάνδα που αφορούσε στεγαστικά προγράμματα και ευνοϊκές ρυθμίσεις χρεών. Η έρευνα βασίστηκε στη συστηματική μελέτη του ιστορικού Τύπου της εποχής ως πρωτογενή πηγή, σε συνδυασμό με τη σχετική ιστορική και κοινωνιολογική βιβλιογραφία. Το κεντρικό συμπέρασμα της εργασίας αναδεικνύει ότι ο προσφυγικός κόσμος δεν ήταν ένα ενιαίο σώμα, αλλά οι έντονες κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του καθόρισαν την πολυεπίπεδη πολιτική του παρουσία στον Μεσοπόλεμο.

ABSTRACT

This thesis examines the political trajectory and ideological evolution of Asia Minor and Pontian refugees in Greece during the interwar period. It analyzes how the integration of more than one million refugees decisively influenced domestic political developments. During the first interwar decade, immediately after their arrival and mass naturalization, the overwhelming majority of refugees identified politically and emotionally with the Liberal Party and the leadership figure of Eleftherios Venizelos. This stance provoked the intense hostility of the anti-Venizelist faction, which fostered a deeply divisive climate between Old Greece and the refugees. Subsequently, Venizelist dominance in the refugee settlements was shaken due to the signing of the Greco-Turkish Treaty of Friendship, which sacrificed refugee claims, as well as the catastrophic consequences of the global economic crisis. Widespread disappointment led to a mass shift of refugee workers toward the Left, with the Communist Party of Greece adapting its strategy and gaining significant influence in the refugee settlements. Finally, during the dictatorship of Ioannis Metaxas, a bilateral policy was implemented, combining tight control, violent suppression, and deportations of leftist refugees with propaganda regarding housing programs and favorable debt settlements. The research was based on the systematic study of the historical press of the era as a primary source, combined with the relevant historical and sociological literature. The central conclusion of the thesis highlights that the refugee population was not a monolithic entity; rather, the intense social, class, and political contradictions within it determined its multifaceted political presence during the interwar period.