Στην παρούσα εργασία επιχειρούμε να συλλάβουμε τη διαχρονική έννοια της μεταμόρφωσης, έτσι όπως προβάλλεται και συνιστά ένα θεμελιώδες μορφολογικό στοιχείο στην πολυποίκιλη δημιουργία του Ευριπίδη Λασκαρίδη. Τα ερεθίσματα και οι εννοιολογικές συσχετίσεις σαν απόσταγμα από τις παραστάσεις Relic και Τιτάνες της ομάδας OSMOSIS, προσφέρουν τα καθοριστικά εργαλεία της οπτικής μας. Στα έργα τους ο δεσμός με τις παραδοσιακά αφηγηματικές παραστάσεις έχει αμετάκλητα διαρραγεί. Ειδικότερα οι μεταμορφώσεις του σώματος, συγκροτούν τον ιδιαίτερο τρόπο θέασης και προσέγγισης των ζητημάτων που εξετάζονται. Προσπαθήσαμε η οπτική μας να είναι τόσο διακαλλιτεχνική όσο και διεπιστημονική, κάνοντας μία αναδρομή από τους μύθους και τα παραμύθια, τις τελετές και το αρχαίο δράμα, τον εμβληματικό Κάφκα, αλλά και τα παγιωμένα πολιτικά και κοινωνικά, ανθρωπολογικά θεωρητικά σχήματα. Οι καλλιτεχνικά συγγενείς του Ευριπίδη Λασκαρίδη, ως προς την έννοια της μεταμόρφωσης, σήμερα πυκνώνουν.
In this paper, we attempt to capture the timeless concept of Metamorphosis, as it is projected and constitutes a fundamental morphological element in the diverse work of Euripides Laskaridis. The stimuli and conceptual associations instilled by the performances Relic and Titans by Laskaridis and the OSMOSIS group, offer the decisive tools of our perspective. In their works, the bond with traditional narrative performances has been irrevocably broken. In particular, the Metamorphoses of the body constitute the particular way of viewing and approaching the issues examined. We have tried to make our perspective both inter-artistic and interdisciplinary. We could not overlook the myths of the people, their rituals, the emblematic Kafka, but also the established political-social and anthropological theoretical schemes. Laskarides' artistic relatives, especially in terms of the concept of the Transfiguration, are today multiplying.
Διπλωματική Εργασία _ Παπανικολάου Δήμητρα