Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον μαζικό αθλητισμό στην Ελλάδα την περίοδο 1975–2025, αναδεικνύοντας την αλληλεπίδραση δημόσιας πολιτικής, κοινωνικών αναγκών και θεσμικών μεταβολών. Μέσα από ένα διεπιστημονικό θεωρητικό πλαίσιο που συνδυάζει στρατηγική διοίκηση, διακυβέρνηση, δημόσια αξία και κοινωνιολογικές προσεγγίσεις, αναλύεται ο τρόπος με τον οποίο το κράτος σχεδίασε και υλοποίησε πολιτικές μαζικής άθλησης και πώς αυτές επηρέασαν τη συμμετοχή των πολιτών. Η ανάλυση στηρίζεται σε ποιοτική και δευτερογενή έρευνα, αξιοποιώντας νομοθεσία, θεσμικά κείμενα, αρχειακό υλικό της Γ.Γ.Α., διεθνή στατιστικά δεδομένα και συγκριτικές ευρωπαϊκές εκθέσεις που αποτυπώνουν τις εξελίξεις στη φυσική δραστηριότητα. Η ιστορική εξέλιξη του συστήματος αναδεικνύει τόσο τις προσπάθειες θεσμικής συγκρότησης όσο και τις διαχρονικές αδυναμίες της δημόσιας διοίκησης, ενώ οι πολιτικές Άθλησης για Όλους συχνά εμφανίζονται αποσπασματικές και ευάλωτες σε εξωτερικές κρίσεις. Παράλληλα, ο μαζικός αθλητισμός προσεγγίζεται ως κοινωνικός θεσμός που παράγει ταυτότητες, κοινότητες και κοινωνικό κεφάλαιο, με τη συμμετοχή να επηρεάζεται από κοινωνικούς, οικονομικούς και χωρικούς παράγοντες. Η εργασία εξετάζει ακόμη τους μηχανισμούς διακυβέρνησης και τη μετάβαση από ιεραρχικές δομές σε συνεργατικά μοντέλα μεταξύ κράτους, τοπικής αυτοδιοίκησης και αθλητικών φορέων, όπου ο συντονισμός, η διοικητική ικανότητα και η θεσμική συνέχεια αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις αποτελεσματικότητας. Συνολικά, ο μαζικός αθλητισμός παρουσιάζεται ως πολυδιάστατο πεδίο στο οποίο η αλληλεπίδραση θεσμικών, κοινωνικών και πολιτισμικών διεργασιών καθιστά δυνατή τη διαμόρφωση συνεκτικών δημόσιων πολιτικών που ενισχύουν τη συμμετοχή, μειώνουν τις ανισότητες και παράγουν δημόσια αξία.

This thesis examines mass participation in sport in Greece during the period 1975–2025, highlighting the interaction between public policy, social needs, and institutional change. Through an interdisciplinary theoretical framework that combines strategic management, governance, public value, and sociological approaches, it analyses how the state designed and implemented policies promoting physical activity and how these policies influenced citizens’ participation. The analysis is based on qualitative and secondary research, drawing on legislation, institutional documents, and archival material from the General Secretariat of Sports, international statistical data, and comparative European reports that capture long-term developments in physical activity. The historical evolution of the Greek system reveals both efforts toward institutional consolidation and the persistent weaknesses of public administration, while Sport for All policies often appeared fragmented and vulnerable to external crises. At the same time, mass participation in sport is approached as a social institution that generates identities, communities, and social capital, with participation shaped by social, economic, and spatial factors. The thesis also examines governance mechanisms and the transition from hierarchical structures to collaborative models involving the state, local government, and sport organizations, where coordination, administrative capacity, and institutional continuity are critical conditions for effectiveness. Overall, mass participation in sport emerges as a multidimensional field in which institutional, social, and cultural processes interact, enabling the development of coherent public policies that enhance participation, reduce inequalities, and generate public value.