Η ψηφιακή εποχή δημιουργεί νέες ανάγκες και σύνθετες προκλήσεις για την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών, καθώς η καθημερινή τους αλληλεπίδραση με το διαδίκτυο, τις ψηφιακές πλατφόρμες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεταβάλλει ριζικά το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν και αναπτύσσονται. Η παραδοσιακή ερμηνεία της αρχής του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού στο ευρωπαϊκό δίκαιο δεν επαρκεί πλέον · απαιτείται ένας ουσιαστικός επαναπροσδιορισμός της ερμηνείας και της εφαρμογής της αρχής που θα λαμβάνει υπόψη τους νέους κινδύνους, τις νέες μορφές έκθεσης και τις νέες μορφές ευαλωτότητα που προκύπτουν στο ψηφιακό περιβάλλον.

Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του σύγχρονου πλαισίου προστασίας των ανηλίκων, ιδίως σε ζητήματα που αφορούν την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων, την πρόσβαση σε διαδικτυακό περιεχόμενο και την ευθύνη των παρόχων ψηφιακών υπηρεσιών. Παράλληλα, η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) συμβάλλει ουσιαστικά στην ερμηνεία του άρθρου 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και στην ενίσχυση των θετικών υποχρεώσεων των κρατών για την προστασία της ιδιωτικής ζωής των παιδιών, ακόμη και έναντι των κινδύνων που προέρχονται από το κοινωνικό ή από το οικογενειακό περιβάλλον. Η μελέτη της νομολογίας των δύο δικαστηρίων αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η αρχή του βέλτιστου συμφέροντος εφαρμόζεται στα σύγχρονα ψηφιακά περιβάλλοντα και συμβάλλει στον προσδιορισμό των ορίων, των υποχρεώσεων και των δυνατοτήτων προστασίας των παιδιών στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.), υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μια δυναμική, εξελισσόμενη και παιδοκεντρική προσέγγιση.

The digital era creates new needs and complex challenges for the protection of children’s rights, as their daily interaction with internet, digital platforms and social media transforms the environment in which children grow and develop. The traditional interpretations of the principle of the best interests of the child within European law are no longer sufficient. A substantial redefinition of the interpretation and implementation of the principle is required, one that reflects the realities of datafication, digital profiling, online risks, and the long‑term implications of a child’s digital footprint.

The Court of Justice of the European Union plays a decisive role in shaping the legal framework governing the protection of minors, particularly in relation to personal data processing, access to online content, and the responsibilities of digital service providers. At the same time, the jurisprudence of the European Court of Human Rights (ECOHR) significantly enriches the interpretation of Article 8 of European Convention on Human Rights (ECHR), reinforcing the positive obligations of states to safeguard children’s privacy and dignity, including against threats arising from social or even within the family environment. A combined analysis of the case law of both courts reveals how the best interest’s principle is being applied and adapted to contemporary digital contexts. It also clarifies the limits, obligations, and opportunities for strengthening child protection within the European Union (EU) and demonstrates that safeguarding children online requires a forward‑looking, evolving, and child‑centred legal approach.