Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τέσσερις σημαντικές γυναικείες μορφές της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας: την Κλυταιμνήστρα, τη Δηιάνειρα, την Άλκηστη και τη Μήδεια. Βασικός στόχος της είναι να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο η ενοχή, ο φόβος και το πάθος επηρεάζουν τις επιλογές και τις πράξεις τους. Οι ηρωίδες προσεγγίζονται ως σύνθετες τραγικές προσωπικότητες και όχι απλώς ως μορφές της μυθολογικής παράδοσης. Η μελέτη εξετάζει τη σχέση τους με τον οίκο, τον γάμο, τη μητρότητα, την εξουσία και την ανδρική κυριαρχία. Η Άλκηστη παρουσιάζεται ως μορφή αυτοθυσίας, αγάπης και συζυγικής αφοσίωσης. Η Δηιάνειρα συνδέεται με τον φόβο της εγκατάλειψης, την άγνοια και την ακούσια ενοχή. Η Κλυταιμνήστρα μετατρέπει το μητρικό πένθος και τη μνήμη της Ιφιγένειας σε συνειδητή εκδίκηση. Η Μήδεια εκφράζει την πιο ακραία μορφή πάθους και ανταπόδοσης, υπερβαίνοντας ακόμη και το μητρικό όριο. Μέσα από τη συγκριτική ανάλυση αναδεικνύονται οι ομοιότητες, οι διαφορές και η ηθική αμφισημία των τεσσάρων μορφών. Η εργασία καταλήγει ότι οι τραγικές ηρωίδες φωτίζουν διαχρονικά ζητήματα ευθύνης, δικαιοσύνης, θυσίας, εκδίκησης και ανθρώπινης οδύνης.

This thesis examines four major female figures of ancient Greek tragedy: Clytemnestra, Deianira, Alcestis, and Medea. Its main purpose is to explore how guilt, fear, and passion influence their choices and actions. The heroines are approached as complex tragic individuals rather than merely as figures of mythological tradition. The study investigates their relationship with the household, marriage, motherhood, power, and male authority. Alcestis is presented as a figure of self-sacrifice, love, and marital devotion. Deianira is associated with the fear of abandonment, ignorance, and involuntary guilt. Clytemnestra transforms maternal grief and the memory of Iphigenia into conscious revenge. Medea represents the most extreme expression of passion and retaliation, exceeding even the boundaries of motherhood. Through comparative analysis, the thesis highlights the similarities, differences, and moral ambiguity of the four heroines. It concludes that these tragic women raise timeless questions about responsibility, justice, sacrifice, revenge, and human suffering.