Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σωματική εμπειρία ως μέσο βιωματικής
μάθησης στο πλαίσιο κινησιοκεντρικού θεατροπαιδαγωγικού εργαστηρίου που
υλοποιήθηκε στο Ίδρυμα Εκτέλεσης Ποινικών Αποφάσεων Ανηλίκων Kavajë στην
Αλβανία. Σκοπός της έρευνας ήταν να εξετάσει τις μορφές κινητικής, χωρικής και
συλλογικής συμμετοχής που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου, καθώς και
τον τρόπο με τον οποίο αυτές μεταβλήθηκαν κατά την εξέλιξή του. Παράλληλα,
διερευνήθηκε η συμβολή των δραστηριοτήτων ρόλου, παντομίμας, αυτοσχεδιασμού και
παιχνιδιού στη συμμετοχή, την επικοινωνία και την αλληλεπίδραση της ομάδας.
Στην έρευνα συμμετείχαν οκτώ αγόρια ηλικίας 15 έως 18 ετών. Το πρόγραμμα
αναπτύχθηκε σε διάστημα πέντε εβδομάδων και περιλάμβανε οκτώ συναντήσεις διάρκειας
μίας ώρας. Ακολουθήθηκε ποιοτική ερευνητική προσέγγιση με θεατροπαιδαγωγικό και
καλλιτεχνικό προσανατολισμό. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω συμμετοχικής
παρατήρησης, σημειώσεων πεδίου και ημερολογίου αναστοχασμού της ερευνήτριας. Για
την εξέτασή τους αξιοποιήθηκε η Ανάλυση Κίνησης Laban ως αναλυτικό πλαίσιο, με
έμφαση στις κατηγορίες Σώμα, Προσπάθεια, Σχήμα και Χώρος.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι, στις πρώτες συναντήσεις, η συμμετοχή χαρακτηριζόταν από
περιορισμένη χρήση του χώρου, διστακτική κινητική πρωτοβουλία και επιφυλακτικότητα
απέναντι στην έκθεση. Στην πορεία παρατηρήθηκαν μεγαλύτερη κινητική διαθεσιμότητα,
συχνότερη χρήση του κοινού χώρου και αυξημένη ανταπόκριση στις συλλογικές
δραστηριότητες. Οι δραστηριότητες ρόλου, παντομίμας, αυτοσχεδιασμού και παιχνιδιού
συνδέθηκαν με εντονότερη συμμετοχή, συνεργασία και επικοινωνία. Οι παρατηρήσεις κάθε
συνάντησης συνέβαλαν επίσης στον αναστοχαστικό ανασχεδιασμό των επόμενων
δραστηριοτήτων. Η μελέτη αναδεικνύει τη δυνατότητα της ενσώματης παρατήρησης να
υποστηρίξει τον σχεδιασμό θεατροπαιδαγωγικών παρεμβάσεων σε περιοριστικά θεσμικά
περιβάλλοντα.

This master’s thesis explores bodily experience as a means of experiential learning within a
movement-centred drama education workshop conducted at the Juvenile Detention
Institution of Kavajë, Albania. The study aimed to examine the forms of movement-based,
spatial, and collective participation that emerged during the workshop and how these
developed over its course. It also investigated the contribution of role-play, pantomime,
improvisation, and play-based activities to group participation, communication, and
interaction.
Eight male adolescents aged 15 to 18 participated in the study. The programme was
implemented over five weeks and consisted of eight one-hour sessions. A qualitative
research approach with a drama education and arts-based orientation was adopted. Data
were collected through participant observation, field notes, and the researcher’s reflective
journal. Laban Movement Analysis was used as an analytical framework, with particular
attention to the categories of Body, Effort, Shape, and Space.
The findings indicated that participation during the initial sessions was characterised by
limited use of space, hesitant movement initiative, and reluctance towards exposure. As the
workshop progressed, greater movement availability, more frequent use of shared space,
and increased responsiveness during collective activities were observed. Role-play,
pantomime, improvisation, and play-based activities were associated with more active
participation, cooperation, and communication. Observations from each session also
informed the reflective redesign of subsequent activities. The study highlights the potential
of embodied observation to support the design of drama education interventions in
restrictive institutional settings.