Η παρούσα εργασία συγκρίνει οντολογικά το τραγικό σύμπαν του Σοφοκλή (μέσω του Οιδίποδα) με την πατερική θεολογία του Μεγάλου Βασιλείου, εστιάζοντας στη νοηματοδότηση του πόνου. Στην αρχαία τραγωδία, η οδύνη λειτουργεί ως πεδίο αποκατάστασης της κοσμικής νομοτέλειας, διανοίγοντας περιθώρια τραγικής δικαίωσης για το υποκείμενο. Αντιθέτως, η πατερική σκέψη προσδίδει στο πάθος παιδαγωγικό χαρακτήρα, προτείνοντας έναν δρόμο εσχατολογικής μέθεξης. Συμπερασματικά, η έρευνα αναδεικνύει τις διαφορετικές οντολογικές αποκρίσεις των δύο αυτών κοσμοειδώλων απέναντι στο αίνιγμα της ανθρώπινης φθοράς. 

This thesis comparatively examines the ontology of Sophocles’ tragic universe and Basil the Great’s patristic theology, focusing on the conceptualization of pain. In ancient tragedy, as seen through Oedipus, suffering restores cosmic order and allows for the subject's tragic vindication. Conversely, patristic thought attributes a pedagogical character to suffering, proposing a path of eschatological communion. Ultimately, this research highlights the distinct ontological answers these two worldviews offer to the enigma of human mortality.