Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη δυναμική της διακυβέρνησης και της διαχείρισης συγκρούσεων σε εγχειρήματα Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (ΚΑΟ), εστιάζοντας σε δύο μελέτες περίπτωσης στο Λεωνίδιο Αρκαδίας: την αυτοδιαχειριζόμενη ομάδα «ΠΑΖΛ» και τον Αστικό Συνεταιρισμό «PANJIKA». Σκοπός της έρευνας είναι η ανάδειξη του τρόπου με τον οποίο τα συλλογικά εγχειρήματα διαχειρίζονται τις εσωτερικές τους εντάσεις και πώς η θεσμική τους συγκρότηση μπορεί να καθορίσει τη βιωσιμότητά τους. 

Μέσω της ποιοτικής μεθοδολογίας και της ανάλυσης πρωτογενών δεδομένων από ερωτηματολόγια και ημιδομημένες συνεντεύξεις, η μελέτη αναδεικνύει το «παράδοξο της οριζοντιότητας»: την τάση των συλλογικοτήτων, ακόμα και όταν αποφεύγουν τις ιεραρχίες, να δημιουργούν άτυπες δομές εξουσίας. Η έρευνα καταδεικνύει ότι η σύγκρουση δεν συνιστά οργανωσιακή αστοχία, αλλά δομικό στοιχείο της εξέλιξης των εγχειρημάτων ΚΑΟ. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι η επιτυχία της διακυβέρνησης εξαρτάται από την υιοθέτηση «ζωντανών θεσμών», όπου η τυπική δομή παρέχει το απαραίτητο πλαίσιο, ενώ οι άτυπες διαδικασίες (όπως η εναλλαγή ρόλων, η σοσιοκρατική λήψη αποφάσεων και η συστηματική διαμεσολάβηση) προστατεύουν το δημοκρατικό όραμα. 

Η εργασία καταλήγει στην πρόταση ενός υβριδικού μοντέλου διακυβέρνησης, το οποίο επιτρέπει στα εγχειρήματα ΚΑΟ να «συγχωνεύουν επιλεκτικά» τις απαιτήσεις του ανταγωνιστικού περιβάλλοντος με τις αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης. Το μοντέλο αυτό αναδεικνύει τον ρόλο της διαμεσολάβησης και της συναισθηματικής διαχείρισης ως κρίσιμους πυλώνες για τη μακροβιότητα και τη δημοκρατική υγεία των συλλογικών σχημάτων, προσφέροντας μια πρακτική οδό για τη μετάβαση από το όραμα της αυτοδιαχείρισης στην καθημερινή, βιωμένη πράξη. 

This thesis investigates the dynamics of governance and conflict management within Social and Solidarity Economy (SSE) initiatives, focusing on two case studies in Leonidio, Greece: the "PAZL" self-managed collective and the "PANJIKA" civil cooperative. The research aims to explore how collective initiatives manage internal tensions and how their institutional structures influence their long-term sustainability. 

Using qualitative methodology and primary data analysis from semi-structured questionnaires and interviews, the study highlights the "paradox of horizontality": the tendency of collectives, even when avoiding hierarchies, to develop informal power structures. The research demonstrates that conflict is not an organizational failure, but a structural component of SSE evolution. Findings confirm that governance success depends on the adoption of "living institutions," where formal structure provides the necessary framework, while informal processes (such as role rotation, sociocratic decision-making, and systematic mediation) protect the democratic vision. 

The thesis concludes by proposing a hybrid governance model that allows SSE initiatives to "selectively couple" the demands of the competitive environment with the values of social solidarity. This model emphasizes the role of mediation and emotional management as critical pillars for the longevity and democratic health of collective schemes, offering a practical path from the vision of self-management to daily, lived practice.