Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την ιστορική εξέλιξη του στίβου σε τοπικό επίπεδο μέσω της μελέτης του Μεσσηνιακού Γυμναστικού Συλλόγου και της διεθνούς συνάντησης στίβου «Παπαφλέσσεια». Η μεθοδολογική προσέγγιση συνδυάζει την αρχειακή έρευνα στις τοπικές εφημερίδες της Καλαμάτας (Φαραί, Ευνομία, Σημαία, Θάρρος) και στα καταστατικά του συλλόγου, με ποιοτική εμπειρική έρευνα μέσω οκτώ ημιδομημένων συνεντεύξεων σε βάθος. Το θεωρητικό πλαίσιο αξιοποιεί τα εργαλεία της κοινωνιολογίας του αθλητισμού (Bourdieu, Hobsbawm, Elias-Dunning, Nora), ενώ η ανάλυση των ποιοτικών δεδομένων ακολούθησε το μοντέλο της θεματικής ανάλυσης κατά Braun και Clarke (2006).

Τα κύρια ευρήματα είναι: η αρχειακή τεκμηρίωση της ίδρυσης του Μεσσηνιακού τον Σεπτέμβριο του 1895 (αντί του 1888 της επίσημης παράδοσης), η μακρόχρονη μεταμόρφωση του συλλόγου από αστικό σε λαϊκό φορέα με προοδευτική ένταξη των γυναικών, η ανάδειξη των Παπαφλεσσείων ως πολυσήμαντου θεσμού με γενεαλογική σύνδεση με τα «Ελευθέρια» του 1930 και την διεθνή αναβάθμιση από το 1996, η ύπαρξη διαχρονικά συνεκτικής παιδαγωγικής παράδοσης ως συλλογικού habitus και ο σύνθετος χαρακτήρας των σύγχρονων προκλήσεων που αντιμετωπίζει ο σύλλογος. Η εργασία συνεισφέρει ιστοριογραφικά, μεθοδολογικά, θεωρητικά και τεκμηριωτικά στη μελέτη του ελληνικού περιφερειακού αθλητισμού.

This master's thesis investigates the historical evolution of athletics at the local level through the study of the Messiniakos Gymnastic Club and the international athletics meeting "Papaflesseia". The methodological approach combines archival research in the local newspapers of Kalamata (Farai, Evnomia, Simaia, Tharros) and in the club's constitutions (1924, 1927, 1969), with qualitative empirical research through eight in-depth semi-structured interviews. The theoretical framework draws on tools from the sociology of sport (Bourdieu, Hobsbawm, Elias-Dunning, Nora), while the analysis of qualitative data followed the thematic analysis model of Braun and Clarke (2006). The main findings are: the archival documentation of the foundation of Messiniakos in September 1895 (instead of 1888 as adopted by official tradition); the long-term transformation of the club from a bourgeois to a popular organization, with the progressive inclusion of women; the emergence of the Papaflesseia as a multi-layered institution with a genealogical connection to the "Eleftheria" of 1930 and international upgrading from 1996; the existence of a consistently cohesive pedagogical tradition as a collective habitus; and the complex nature of the contemporary challenges facing the club. The thesis contributes historiographically, methodologically, theoretically and documentarily to the study of Greek regional athletics.