Η παρούσα εργασία, εντασσόμενη στην ευρύτερη θεματική του φαινομένου της ληστείας από τα μέσα του 19^ου αιώνα έως τις αρχές του 20^ου, εστιάζει στον Κίτσο Νιβίτσα, ληστή της Μεσοβασιλείας, που έδρασε κυρίως στα περίχωρα της Αττικής. Τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα που τίθενται, αφορούν αφενός το ιστορικό του αποτύπωμα μέσα από την πολυσχιδή ληστρική του δράση και αφετέρου τις αναπαραστάσεις του στο ληστρικό μυθιστόρημα Κίτσος και Λαφαζάνης. Ειδικότερα, στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας αποσαφηνίζεται η σύγχυση σχετικά με την πραγματική του ταυτότητα και την καταγωγή του και αναδεικνύεται ο ρόλος του ως περιφερόμενου οπλισμένου ατάκτου στην υπηρεσία τοπικών φορέων εξουσίας, πολιτευτών και επιχειρηματιών, προκειμένου να διασφαλίσουν πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα. Αναδεικνύεται ακόμα ο ρόλος του ως τοπικού φορέα εξουσίας μέσα από αλλεπάλληλες διαπραγματεύσεις με τις αρχές αλλά και ως φορέα κυριαρχικής δύναμης -ενισχυόμενου από οριζόντια και κάθετα δίκτυα αλληλεγγυότητας-   μέσα από απαγωγές, αναγκαστικές φορολογήσεις και αποτρόπαια εγκλήματα. Στο δεύτερο κεφάλαιο, τα ερευνητικά ερωτήματα μεταφέρονται από τον χώρο της ιστορίας στον χώρο της μυθοπλασίας και ειδικότερα στη συνάφεια που ορίζουν τα ειδολογικά χαρακτηριστικά του ληστρικού μυθιστορήματος στο γύρισμα του 20^ού αιώνα. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζονται τα  επιμέρους χαρακτηριστικά που συνθέτουν την εικόνα του Κίτσου ως κεντρικού ήρωα του μυθιστορήματος Κίτσος και Λαφαζάνης: εξωτερική εμφάνιση, αξιακός κώδικας, συναισθήματα, τρόπος δράσης, όπως αυτή αναδύεται μέσα από διχοτομικά σχήματα και από τους λόγους των δρώντων προσώπων -συντρόφων, στρατιωτικών και κυρίως των γυναικών. Οι ποικίλες παραστάσεις του ήρωα που προκύπτουν, λειτουργούν ως αφετηρία για προβληματισμό τόσο σε σχέση με τη διαπλοκή ιστορίας και μυθοπλασίας, όσο και σε σχέση με τις νοητικές δομές της λαϊκής ιδεολογίας και τον τρόπο πρόσληψης παραδοσιακών σχημάτων κατά τη διαδικασία επικράτησης του νεωτερικού κράτους.

This thesis examines the figure of Kitsos Nivitsas within the broader context of brigandage in Greece from the mid-nineteenth to the early twentieth century, active primarily in the outskirts of Attica during the Greek Interregnum. The study addresses two main research questions: his historical significance as reflected in his brigand activity and his portrayal in the bandit novel Kitsos and Lafazanis. The first chapter investigates the historical figure of Kitsos by clarifying ambiguities surrounding his identity and origins. It highlights his role as an armed irregular who operated in the service of local authorities, politicians, and entrepreneurs seeking to advance political and economic interests. The analysis further examines his position as a local power holder, demonstrated through his negotiations with state authorities, and as a bearer of sovereign power, supported by networks of solidarity that enabled practices such as abductions, extortion, and violent criminal acts. The second chapter shifts from history to fiction, focusing on the conventions of the bandit novel at the turn of the twentieth century. It analyzes the literary construction of Kitsos as the novel’s central protagonist through his physical appearance, moral code, emotional world, and patterns of behavior. Particular emphasis is placed on the ways these characteristics are articulated through dichotomous narrative structures and the discourses and perspectives of the novel’s characters, especially women. The study argues that the diverse representations of Kitsos provide valuable insights into the interaction between history and fiction, popular ideological frameworks, and the persistence of traditional cultural models during the consolidation of the modern Greek state.