Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο του τρισδιάστατου (3D) ψηφιακού χώρου ως δυναμικού σκηνικού, δίνοντας έμφαση στην ατμοσφαιρική και συναισθηματική μετάβαση μέσω του χρώματος, του φωτισμού, της υλικότητας, των ψηφιακών οπτικών εφέ και την ενσωμάτωση εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης. Αντικείμενο μελέτης αποτελεί ένας αμετάβλητος ως προς την γεωμετρία του εσωτερικός χώρος (σαλόνι), διατηρώντας εξίσου σταθερά την κάμερα και το κάδρο του, καθώς η αντιληπτική εμπειρία του θεατή επαναπροσδιορίζεται αυστηρά μέσω παραμέτρων φωτισμού, χρωματικής παλέτας, υφής επιφανειών και ατμοσφαιρικών εφέ. Αξιοποιώντας ταυτόχρονα εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης ως υποστηρικτικά μέσα ενίσχυσης της ατμοσφαιρικότητας δημιουργήθηκαν τρεις διαφορετικές εκδοχές του ίδιου σκηνικού χώρου, με κυρίαρχα χρώματα το κόκκινο, το μπλε και το πράσινο, αντιστοιχώντας σε τρεις διαφορετικές συναισθηματικές κατευθύνσεις: ένταση, απόσταση και μεταφυσική ισορροπία.

Η μεθοδολογία της έρευνας συνδυάζει θεωρητικό πλαίσιο γύρω από την ψυχολογία του χρώματος, τη σημειολογία του φωτισμού και τις αρχές τις ψηφιακές σκηνογραφίας, με μορφολογική μελέτη τεσσάρων ταινιών - Dogtooth (Λάνθιμος,2009), Blade Runner 2049 (Villeneuve,2017), Rear Window (Hitchcock,1954) και Lost in Translation (Coppola, 2003) - που αναδεικνύουν την ατμόσφαιρα ως δυναμικό στοιχείο ενός γεωμετρικά σταθερού χώρου. Στη συνέχεια  πειραματική κατασκευή των σκηνικών στο περιβάλλον του Blender - όπου κατασκευάστηκε εξ αρχής ο τρισδιάστατος χώρος, εφαρμόστηκαν τα υλικά, ο φωτισμός  και το HDRI περιβάλλον για κάθε εκδοχή - και ατμοσφαιρική επεξεργασία μέσω του εργαλείου Τεχνητής Νοημοσύνης Krea.ai.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι ένας χώρος μπορεί να επαναπροσδιοριστεί συναισθηματικά και σημασιολογικά χωρίς να αλλάξει η γεωμετρία του, τεκμηριώνοντας τον ρόλο του ως ενεργού φορέα νοήματος και αφήγησης στην ψηφιακή δημιουργία. Ο συνδυασμός θεωρητικής τεκμηρίωσης, φιλμογραφικής ανάλυσης και πειραματικής κατασκευής επιτυγχάνει την τριγωνοποίηση των ευρημάτων, ενισχύοντας την εγκυρότητα και την αξιοπιστία των συμπερασμάτων.

This thesis examines the role of three-dimensional (3D) digital space as a dynamic scenographic environment, focusing on its atmospheric and emotional transformation through color, lighting, surface texture and digital visual effects and the use of Artificial Intelligence tools. The case study is based on a geometrically fixed interior space- a living room- in which the camera position and frame remain unchanged. Within this stable spatial structure, the viewer’s perceptual experience is redefined exclusively through variations in lighting, color palette, materiality, surface texture, and atmospheric effects.

The practical part of the research consists of three distinct versions of the same 3D environment, dominated respectively by red, blue and green. Each version corresponds to a different emotional direction: tension, distance and metaphysical balance. The aim is not to alter architectural geometry of the space, but to investigate how atmosphere can transform its semantic and emotional identity.

The methodology combines a theoretical framework on color psychology, the semiotics of lighting, digital scenography, and visual effects, with a filmographic analysis of four cinematic works: Dogtooth (Lanthimos,2009), Blade Runner 2049 (Villeneuve,2017), Rear Window (Hitchcock,1954) and Lost in Translation (Coppola,2003). These films are examined as examples in which atmosphere functions as a dynamic element within geometrically stable or controlled spaces.

The experimental design was developed in Blender, where the 3D space, materials, lighting conditions, and HDRI environments were constructed and adjusted for each version. Artificial Intelligence was then  used as a complementary tool for atmospheric enhancement, with Krea.ai selected after testing alternative AI tools. The main selection criterion was the ability to preserve the original geometry while enriching the visual and atmospheric qualities of the scene.

The findings indicate that a digital space can be redefined emotionally and semantically without altering its geometry. Color, lighting and materiality operate as key atmospheric parameters that transform the viewer’s interpretation of the same spatial structure. Furthermore, the research highlights surface texture as a third atmospheric parameter alongside color and lighting, demonstrating its decisive role in the construction of visual atmosphere. At the same time, AI tools are approached not merely as executors of predefined commands, but as creative mediators that introduce a limited degree of procedural autonomy into the image-making process. This understanding resonates with Flusser’s (2008) conception of the creator as an “operator of a system of probabilities”, while also emphasizing the continued importance of the designer’s critical control and aesthetic judgement.