Στην παρούσα Διπλωματική Διατριβή αναλύονται διεξοδικά οι τραγωδίες Ανδρομάχη του Αττικού τραγωδού Ευριπίδη και Andromaqe του Γάλλου δραματουργού και κύριου εκπρόσωπου του Γαλλικού Κλασικισμού Ρακίνα. Αναφέρονται σε κάθε ένα έργο ξεχωριστά οι στιγμές εκείνες που έχουν να αναδείξουν ένα ποιητικό, δραματουργικό και τελικώς δραματικό στοιχείο, που αυτό άλλωστε είναι και το επιθυμητό αποτύπωμα που ο καθένας από τους δύο ποιητές - δραματουργούς θέλει με τον συγγραφικό του τρόπο να αποδώσει στο κοινό του, που δεν είναι άλλο από την, κατ΄Αριστοτέλη, "κάθαρση".

Το έργο του "από σκηνής φιλόσοφου" Ευριπίδη Ανδρομάχη διδάχθηκε για πρώτη φορά γύρω στο 425 π.Χ. στην Αθήνα ή στο Βουρθρωτόν της Ηπείρου ή αλλαχού.

Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ των δύο αυτών τραγικών δραματουργημάτων, όπως η κοινή αρχαία μυθολογική ύλη, η αναφορά σε πρόσωπα (Ανδρομάχη, Αστυάνακτας, Μολοσσός, Ερμιόνη, Νεοπτόλεμος - Πύρρος, Ορέστης), οι καταστάσεις (Τρωική και μετα-τρωική, ομηρική και μετα-ομηρική περίοδος,), όμως υπάρχουν και πολύ μεγάλες διαφορές, κυρίως εκείνες που αφορούν στο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, τον χρόνο συγγραφής κάθε έργου, τον τρόπο και το είδος γραφής, την δραματουργία, την ύπαρξη ή όχι του θεϊκού στοιχείου, την ύπαρξη ή όχι της ικεσίας,την ύπαρξη ή μή Χορού, τον ρόλο καθενός από τους χαρακτήρες του κάθε δραματουργήματος και ακόμα το είδος του τραγικού έργου στο οποίο ανήκει κάθε τραγωδία.

Έτσι βλέπουμε πως, η Ανδρομάχη του Ευριπίδη αφού ασχολείται κυρίως με τα μεταπολεμικά γεγονότα, αυτά που ακολούθησαν την καταστροφή της Τροίας και μέσω αυτών οικοδομείται το τραγικό έργο, κάνοντας χρήση το ευριπίδειο εφεύρημα "ο από μηχανής θεός" (Deus ex Machina), ανήκει στην κατηγορία της Παλαιάς Τραγωδίας.

Η ομότιτλη τραγωδία Andromaque του Ρακίνα, η οποία έχει στοιχεία από την Αρχαία Ελληνική αλλά και από την Λατινική Λογοτεχία, πρωτοπαρουσιάστηκε το 1678 στο Παρίσι και εκφράζεται μέσα από την δραματουργία του πάθους, από την εσωτερικότητα των χαρακτήρων της, τα ανυποχώρητα πάθη τους, τις τραγικές και αυτοκαταστροφικές αποφάσεις τους, τις ενοχές τους και στο τέλος την τραγική κατάληξή τους: Αυτήν, της καταστροφής τους, είτε σωματικής, είτε ψυχικής. Άρα έχουμε εδώ να κάνουμε με μια δραματουργία του βάθους του ψυχισμού, (εσωτερικό ψυχικό δράμα), δηλαδή με μια αστική τραγωδία του ανεκπλήρωτου ανθρώπινου πάθους.

Into this study we make a comparative study of the representation of the mythic person Andromach. Two poets they have written about them. a) Athenian tragic poet Euripides, the so-called "the stage philosopher" with his invention : " Deus ex Machina", who wrote the play :  Andromache and b) French playwright Racine who wrote his own Andromaque.

Both poets took the ancient material (the myth) and trasformed it according to their own dramaturgical technique. Racine's drama Andromaque beyond the ancient myth, incorporating elements from the Latin Literature, (Seneca, Virgil - Aeneid- ).

Euripides presented his tragedy for the first time in 425 B.C. in Athens or Bourtroton (Epirus), while Racine twenty-two centuries later, in 1678, in Paris, (Palais du Luvre).

Euripides' tragedy Andromache belongs to the category of Old (Early) Tragedy, it deals primarily whith the events following the Trojan War. However Racine's work Andromaque is similar to Euripides, yet it also many differances, belonging to the works of French Classicism. It also falls into the category of works that focus on the characters' passions and their tragic ends, (psychological drama).