Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σκηνοθετική προσέγγιση του Romeo Castellucci στο Πάθος-ορατόριο Κατά Ματθαίον Πάθη του Johann Sebastian Bach, όπως παρουσιάστηκε στην παράσταση La Passione (Αμβούργο, 2016). Στόχος είναι η μελέτη των στοιχείων της παράστασης που εισάγει ο σκηνοθέτης, καθώς και η διερεύνηση της σχέσης τους με το πρωτότυπο μουσικό έργο. Αρχικά, αναδεικνύονται βασικές παράμετροι της σκηνικής γραφής του Castellucci, όπως η επιλογή του χώρου, η κυριαρχία του λευκού χρώματος, η χρήση αντικειμένων, ανθρώπων και δράσεων από την καθημερινή ζωή, καθώς και ο τίτλος της παράστασης. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον τρόπο οργάνωσης της παράστασης σε δεκαοκτώ ενότητες, καθώς και στη λειτουργία του αρχικού χορωδιακού (Error). Η ανάλυση βασίζεται στην εξέταση των επιμέρους σκηνικών εικόνων και της σχέσης τους με τη μουσική και το προβαλλόμενο κείμενο, αναδεικνύοντας μια πολυεπίπεδη αντιστικτική δομή. Μέσα από τη συστηματική αντιστοίχηση των σκηνικών ενοτήτων με τα μουσικά νούμερα του έργου, την ανάλυση των σκηνικών δράσεων και των επεξηγηματικών κειμένων του σκηνοθέτη, καθώς και τη διερεύνηση των μεταξύ τους σχέσεων -συγκλίσεων και αποκλίσεων-, προκύπτει ότι η σκηνοθετική πρόταση του Castellucci δεν λειτουργεί ως εικονογραφική αναπαράσταση του Πάθους, αλλά ως ένας αυτόνομος ερμηνευτικός μηχανισμός. Με τον τρόπο αυτό, το Πάθος αποδεσμεύεται από το αυστηρά θεολογικό του πλαίσιο και μετατοπίζεται σε ένα πεδίο σύγχρονης εμπειρίας, όπου η συνύπαρξη μουσικού, σκηνικού και λεκτικού επιπέδου ενεργοποιεί μια βιωματική και αισθητηριακή πρόσληψη του έργου του Bach.

This thesis examines the directorial approach of Romeo Castellucci to the oratorio St Matthew Passion by Johann Sebastian Bach, as presented in the performance La Passione (Hamburg, 2016). Its aim is to analyze the elements introduced by the director and to investigate their relationship with the original musical work. Initially, key aspects of Castellucci's stage language are highlighted, such as the choice of space, the predominance of the color white, and the use of objects, people, and actions drawn from everyday life, as well as the title of the performance. Particular emphasis is placed on the organization of the production into eighteen sections and on the function of the opening chorus (Error). The analysis is based on the examination of individual stage images and their relationship to the music and the projected text, revealing a multilayered contrapuntal structure. Through the systematic correlation of the stage sections with the musical numbers of the work, the analysis of stage actions and the director's explanatory texts, as well as the exploration of their interrelations -convergences and divergences- it emerges that Castellucci's directorial proposal does not function as an illustrative representation of the Passion, but rather as an autonomous interpretative mechanism. In this way, the Passion is released from its strictly theological framework and is repositioned within a field of contemporary experience, where the coexistence of musical, visual, and verbal levels activates an experiential and sensory reception of Bach's work.