Although antinatalism has been discussed in philosophy, it has received far less direct attention in Film and Media Studies, where similar concerns are usually approached through themes such as pessimism, nihilism, extinction, biopolitics, or childhood suffering. This thesis argues that film and television offer an important space in which these ethical questions can be felt, imagined, and reflected upon, even when antinatalism is not explicitly named.

The thesis is based on qualitative textual analysis and close reading. It examines six case studies: True Detective (Season One), Utopia, Attack on Titan, Children of Men, Melancholia, and Capernaum. These works were selected since they approach reproduction, futurity, and suffering from different angles and through different genres, while still sharing a common concern with the ethical weight of bringing new life into the world. By analysing narrative structure, characterisation, visual style, tone, and recurring motifs, the thesis investigates how antinatalist ideas are embedded in contemporary screen culture. 

Rather than presenting antinatalism as a formal doctrine, these works tend to express it indirectly: through dystopian worlds, ecological crisis, inherited trauma, extinction scenarios, and characters who experience existence as burden rather than gift. In this way, film and television do not simply reflect philosophical debate but actively shape how viewers perceive and evaluate questions surrounding reproduction and harm. Contemporary audiovisual media open up a space in which birth can be questioned as an ethical act. By doing so, they bring antinatalist concerns into popular culture as a serious and emotionally resonant problem rather than as a marginal philosophical stance.

Αν και ο αντιναταλισμός έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στη φιλοσοφία, τον συναντάμε πιο σπάνια στις Σπουδές Κινηματογράφου και Μέσων Ενημέρωσης, όπου παρόμοια ζητήματα προσεγγίζονται συνήθως μέσω θεμάτων όπως ο πεσιμισμός, ο μηδενισμός, η εξαφάνιση, η βιοπολιτική ή τα βάσανα της παιδικής ηλικίας. Η παρούσα διπλωματική εργασία υποστηρίζει ότι ο κινηματογράφος και η τηλεόραση προσφέρουν έναν σημαντικό χώρο στον οποίο αυτά τα ηθικά ερωτήματα μπορούν να προβληθούν και να αποτελέσουν αντικείμενο στοχασμού, ακόμη και όταν ο αντιναταλισμός δεν αναφέρεται ρητά.

Η διπλωματική εργασία βασίζεται σε ποιοτική κειμενική και close reading ανάλυση. Εξετάζει έξι περιπτωσιολογικές μελέτες: True Detective (Πρώτος Κύκλος), Utopia, Attack on Titan, Children of Men, Melancholia και Capernaum. Τα έργα αυτά επιλέχθηκαν επειδή προσεγγίζουν την αναπαραγωγή, το μέλλον και τον πόνο από διαφορετικές οπτικές γωνίες και μέσω διαφορετικών ειδών, ενώ ταυτόχρονα μοιράζονται ένα κοινό ενδιαφέρον για το ηθικό βάρος της γέννησης νέας ζωής στον κόσμο. Μέσω της ανάλυσης της αφηγηματικής δομής, της περιγραφής χαρακτήρων, του οπτικού ύφους, του τόνου και των επαναλαμβανόμενων μοτίβων, η διπλωματική εργασία διερευνά τον τρόπο με τον οποίο οι αντιναταλιστικές ιδέες ενσωματώνονται στη σύγχρονη κουλτούρα.

Αντί να παρουσιάζουν τον αντιναταλισμό ως κεντρική ιδέα, τα έργα αυτά τείνουν να τον εκφράζουν έμμεσα: μέσω δυστοπικών κόσμων, οικολογικής κρίσης, κληρονομικού τραύματος, σεναρίων εξαφάνισης και χαρακτήρων που βιώνουν την ύπαρξη ως βάρος και όχι ως ευχάριστο. Με αυτόν τον τρόπο, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση δεν αντανακλούν απλώς τη φιλοσοφική συζήτηση, αλλά διαμορφώνουν ενεργά τον τρόπο με τον οποίο οι θεατές αντιλαμβάνονται και αξιολογούν ζητήματα που αφορούν την αναπαραγωγή και τη βλάβη. Τα σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα ανοίγουν ένα πεδίο στο οποίο η γέννηση μπορεί να αμφισβητηθεί ως ηθική πράξη. Με αυτόν τον τρόπο, εισάγουν τις αντιαναταλιστικές ανησυχίες στην λαϊκή κουλτούρα ως ένα σοβαρό και συναισθηματικά συγκινητικό πρόβλημα και όχι ως μια περιθωριακή φιλοσοφική στάση.