Ce mémoire étudie l’intérêt des récits postcoloniaux dans les ateliers d’écriture en didactique du français langue étrangère (FLE) et leur contribution au développement de la compétence interculturelle. Il s’appuie sur un cadre théorique consacré à la littérature postcoloniale, à ses principales caractéristiques (mémoire, identité, altérité, hybridité) ainsi qu’à la notion de compétence interculturelle en FLE. L’étude met en évidence la valeur du texte littéraire comme médiation culturelle et outil de réflexion sur les relations entre les cultures.

La recherche analyse ensuite les enjeux didactiques de l’exploitation des récits postcoloniaux en atelier d’écriture, en soulignant leur capacité à favoriser la décentration, l’empathie et le dialogue interculturel. Une attention particulière est accordée au roman Jacaranda, étudié comme support de lecture et d’écriture en contexte de FLE à travers les thèmes de la mémoire, de l’identité et de l’altérité.

Enfin, une enquête qualitative menée auprès des participants grecs au choix du prix Goncourt évalue la réception de l’œuvre et les perceptions interculturelles qu’elle suscite. Les résultats permettent d’apprécier l’apport de Jacaranda à la formation interculturelle des apprenants et d’envisager des pistes d’exploitation pédagogique en atelier d’écriture.

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη συμβολή των μεταποικιακών αφηγήσεων στα εργαστήρια δημιουργικής γραφής στη διδακτική της Γαλλικής ως Ξένης Γλώσσας (FLE) και τον ρόλο τους στην ανάπτυξη της διαπολιτισμικής ικανότητας. Βασίζεται σε ένα θεωρητικό πλαίσιο αφιερωμένο στη μεταποικιακή λογοτεχνία, στα βασικά χαρακτηριστικά της (μνήμη, ταυτότητα, διαφορετικότητα, υβριδικότητα) και στην έννοια της διαπολιτισμικής ικανότητας στη διδασκαλία της FLE. Η μελέτη αναδεικνύει την αξία του λογοτεχνικού κειμένου ως μέσου πολιτισμικής διαμεσολάβησης και ως εργαλείου προβληματισμού γύρω από τις σχέσεις μεταξύ των πολιτισμών.

Στη συνέχεια, η έρευνα αναλύει τις διδακτικές προεκτάσεις της αξιοποίησης μεταποικιακών αφηγήσεων σε εργαστήρια γραφής, υπογραμμίζοντας τη συμβολή τους στην ανάπτυξη της αποκέντρωσης της οπτικής, της ενσυναίσθησης και του διαπολιτισμικού διαλόγου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο μυθιστόρημα Jacaranda, το οποίο εξετάζεται ως υλικό ανάγνωσης και γραφής στο πλαίσιο της FLE, μέσα από θεματικές όπως η μνήμη, η ταυτότητα και η διαφορετικότητα.

Τέλος, μια ποιοτική έρευνα που πραγματοποιήθηκε με Έλληνες συμμετέχοντες στην επιλογή του Βραβείου Goncourt αξιολογεί την πρόσληψη του έργου και τις διαπολιτισμικές αντιλήψεις που αυτό προκαλεί. Τα αποτελέσματα επιτρέπουν την εκτίμηση της συμβολής του Jacaranda στη διαπολιτισμική εκπαίδευση των μαθητών και προτείνουν παιδαγωγικές προοπτικές για την αξιοποίησή του σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής.