Η συντροφική βία και η κακοποίηση στην τρίτη ηλικία συνιστούν ένα εξαιρετικά σύνθετο και πολυεπίπεδο πρόβλημα για το κοινωνικό σύνολο, το οποίο εκδηλώνεται μέσω ποικίλων μορφών, όπως η σωματική, η ψυχολογική, η σεξουαλική και η οικονομική βία, καθώς και η παραμέληση. Η δυναμική του φαινομένου διαμορφώνεται από ένα πολυπαραγοντικό υπόβαθρο δημογραφικών, ψυχολογικών, οικονομικών και κοινωνικών μεταβλητών, ενώ οι συνακόλουθες επιπτώσεις επιφέρουν σοβαρό και μακροπρόθεσμο αντίκτυπο σε σωματικό, ψυχικό και κοινωνικό επίπεδο. Παρά το γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνικές πολιτικές προωθούν την ευαισθητοποίηση γύρω από την ενδοοικογενειακή κακοποίηση, τα ηλικιωμένα άτομα και ο υποστηρικτικός τους περίγυρος επιδεικνύουν έντονο δισταγμό ως προς την αποκάλυψη της κακομεταχείρισης. Η συνθήκη αυτή ενισχύεται από τις σχέσεις οικονομικής ή λειτουργικής εξάρτησης από τον θύτη, καθώς και από  συναισθηματικούς, κοινοτικούς και πολιτισμικούς περιορισμούς που καθιστούν δυσχερή την αναζήτηση βοήθειας. Τέλος, αν και οι επίσημες υποστηρικτικές δομές επιδιώκουν την υποστήριξη των θυμάτων, οι υφιστάμενοι προνοιακοί μηχανισμοί έρχονται συχνά αντιμέτωποι με δομικά και οργανωτικά ελλείμματα, γεγονός που περιορίζει την αποτελεσματικότητα της θεσμικής παρέμβασης στο πεδίο.

Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην ανάδειξη των μορφών και των παραγόντων κινδύνου εκδήλωσης της συντροφικής βίας και της κακοποίησης ηλικιωμένων, καθώς και στην κατανόηση των εμποδίων που ανακύπτουν τόσο κατά την αναζήτηση βοήθειας από τα θύματα όσο και κατά την παροχή της από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Επιπλέον, διατυπώνονται προτάσεις για τη βελτίωση του έργου υποστήριξης των ηλικιωμένων θυμάτων, τόσο σε θεσμικό-υπηρεσιακό όσο και σε κρατικό επίπεδο. Οι εν λόγω προτάσεις στοχεύουν στην προώθηση μιας κοινωνίας που θα διασφαλίζει την προστασία και την ποιότητα ζωής της τρίτης ηλικίας. Η αντιμετώπιση της συντροφικής βίας και της κακοποίησης των ηλικιωμένων αποτελεί θεμελιώδη ένδειξη σεβασμού προς την πληθυσμιακή αυτή ομάδα και αποτυπώνει τον βαθμό ανάπτυξης του κράτους πρόνοιας μιας χώρας.

Intimate partner violence and elder abuse constitute an extremely complex and multifaceted problem for society, manifesting through various forms, such as physical, psychological, sexual, and financial abuse, as well as neglect. The dynamics of this phenomenon are shaped by a multifactorial background of demographic, psychological, economic, and social variables, while its ensuing consequences inflict a severe and long-term impact on a physical, mental, and social level. Although contemporary social policies promote awareness regarding domestic abuse, older adults and their support networks display significant hesitation in disclosing mistreatment. This condition is reinforced by relations of financial or functional dependency on the perpetrator, as well as by emotional, communal, and cultural constraints that impede help-seeking behaviors. Finally, while formal support structures aim to assist victims, existing welfare mechanisms frequently encounter structural and organizational deficits, which limit the effectiveness of institutional intervention in the field.

The present study focuses on highlighting the forms and risk factors associated with the occurrence of intimate partner violence and elder abuse, as well as on understanding the barriers that arise both during help-seeking by victims and help-provision by the competent services. Furthermore, recommendations are formulated to improve the support provided to older victims, at both the institutional-service and state levels. These proposals aim to promote a society that ensures the protection and quality of life for older adults. Addressing intimate partner violence and elder abuse constitutes a fundamental sign of respect toward this population group and reflects the level of development of a country's welfare state.