Σκοπός: Σκοπός της εργασίας είναι να διερευνήσει πώς η οικιακή εργασία και οι φορείς της συγκρότησαν την αστική καθημερινότητα, τις έμφυλες ιεραρχίες και τους μηχανισμούς κοινωνικού ελέγχου στην Ελλάδα.

Μεθοδολογία: Η μελέτη ακολουθεί ποιοτική ιστορικοερμηνευτική προσέγγιση, συνδυάζοντας νομοθετικά κείμενα, εγχειρίδια, Τύπο, λογοτεχνικές και αρχειακές πηγές, καθώς και δευτερογενή βιβλιογραφία για την ανασύνθεση της αστικής οπτικής.

Αποτελέσματα: Η βιβλιογραφική διερεύνηση ανέδειξε ότι η οικιακή εργασία υπήρξε κατεξοχήν γυναικείος και παιδικός χώρος επισφάλειας, εξάρτησης και αορατότητας, ενώ λειτούργησε ως βασικός μηχανισμός πειθάρχησης και κοινωνικής απορρόφησης.

Συμπεράσματα: Η εργασία καταλήγει ότι η οικιακή εργασία αποτέλεσε κεντρικό πεδίο συγκρότησης της αστικής κοινωνίας, όπου τάξη, φύλο, ηλικία και μετανάστευση διασταυρώθηκαν μέσα από σχέσεις ελέγχου, εξάρτησης και ανισότητας.

Aim: The aim of this study is to examine how domestic work and its subjects shaped urban daily life, gender hierarchies, and broader mechanisms of social control in modern Greek society.

Methodology: The research adopts a qualitative historical-interpretive approach, combining legislation, domestic manuals, newspapers, literary and archival sources, together with secondary scholarship, in order to reconstruct the urban perception of domestic service.

Findings: The literature shows that domestic work constituted a predominantly female and child-based field of precarity, dependency, and invisibility, while also functioning as a mechanism of discipline, social absorption, and class reproduction.

Conclusions: The study concludes that domestic work was a central institution of urban society, where class, gender, age, and migration intersected through enduring relations of control, dependence, discipline, and structural inequality.