Η ραγδαία εξέλιξη των ψηφιακών τεχνολογιών έχει μετασχηματίσει σημαντικά το πεδίο των μουσείων και της πολιτιστικής κληρονομιάς, εισάγοντας νέες δυνατότητες στην τεκμηρίωση, την ερμηνεία και την παρουσίαση των εκθεμάτων. Τεχνολογίες όπως η φωτογραμμετρία, η Επαυξημένη και η Μεικτή Πραγματικότητα συμβάλλουν στη διαμόρφωση υβριδικών μουσειακών περιβαλλόντων, στα οποία η εμπειρία του επισκέπτη καθίσταται περισσότερο διαδραστική και πολυεπίπεδη. Η παρούσα εργασία διερευνά τον ρόλο και τις προϋποθέσεις αξιοποίησης των τεχνολογιών αυτών στο μουσειακό περιβάλλον, με στόχο την αποτίμηση της συμβολής τους τόσο στη διαδικασία τεκμηρίωσης όσο και στην επικοινωνία της πολιτιστικής πληροφορίας. Η έρευνα βασίζεται σε βιβλιογραφική ανάλυση και στη μελέτη επιλεγμένων παραδειγμάτων και περιπτώσεων εφαρμογής σε περιβάλλοντα πολιτιστικής κληρονομιάς. Ταυτόχρονα, υιοθετείται μια κριτική προσέγγιση που εξετάζει όχι μόνο τα πλεονεκτήματα των ψηφιακών εφαρμογών, όπως η ενίσχυση της προσβασιμότητας και η δημιουργία εμβυθιστικών εμπειριών, αλλά και τα ζητήματα που προκύπτουν, όπως η αυθεντικότητα, η αξιοπιστία της πληροφορίας και ο κίνδυνος απομάκρυνσης από το αυθεντικό αντικείμενο. Συμπερασματικά, υποστηρίζεται ότι η ενσωμάτωση των ψηφιακών τεχνολογιών μπορεί να ενισχύσει ουσιαστικά τη μουσειακή εμπειρία, υπό την προϋπόθεση ότι εφαρμόζεται με τρόπο κριτικό και ισορροπημένο, λειτουργώντας συμπληρωματικά προς το φυσικό έκθεμα και όχι ως υποκατάστατό του.

The rapid development of digital technologies has significantly transformed the field of museums and cultural heritage, introducing new possibilities for the documentation, interpretation, and presentation of exhibits. Technologies such as photogrammetry, Augmented Reality (AR), and Mixed Reality (MR) contribute to the formation of hybrid museum environments, in which the visitor experience becomes more interactive and multi-layered. This thesis investigates the role and the conditions under which these technologies can be effectively applied within the museum context, aiming to assess their contribution both to documentation processes and to the communication of cultural information. The research is based on a literature review and the analysis of selected examples and case studies in cultural heritage environments. At the same time, a critical approach is adopted, examining not only the advantages of digital applications, such as enhanced accessibility and the creation of immersive experiences, but also the challenges that arise, including issues of authenticity, reliability of information, and the risk of distancing from the original object. In conclusion, it is argued that the integration of digital technologies can substantially enhance the museum experience, provided that it is implemented in a critical and balanced manner, functioning as a complement to the physical exhibit rather than as a substitute for it.