Η παρούσα εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ δημόσιας μνήμης, μνημείων και κοινωνικής διαμαρτυρίας, εστιάζοντας στους βανδαλισμούς και στις αμφισβητήσεις μνημείων που εκδηλώθηκαν στο πλαίσιο του κινήματος Black Lives Matter. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις έννοιες της συλλογικής και δημόσιας μνήμης, καθώς και στον ρόλο των μνημείων ως φορέων ιδεολογίας και ιστορικών αφηγήσεων. Παράλληλα, εξετάζονται οι βανδαλισμοί μνημείων ως μορφή δημόσιας διαμαρτυρίας και ως έκφραση πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων. Μέσα από τη μελέτη των περιπτώσεων των μνημείων του Ρομπερτ Έντουαρντ Λη, του Λεοπόλδου Β΄, του Έντουαρντ Κόλστον, του Χριστόφορου Κολόμβου και του Ουίνστον Τσώρτσιλ, αναδεικνύεται ότι τα μνημεία αποτελούν ευρύτερες μεταβολές στις κοινωνικές αξίες και στις πολιτικές της μνήμης.

The paper investigates th relatioship between public memory, monuments, and social protest, focusing on the vandalism and contestation of monuments that emerged in the context of the Black Lives Matter movement. Particular emphasis is placed on the concepts of collective and public memory, as well as on the role of monuments as carriers of ideology and historical narratives. At the same time, acts of monument vandalism are examined as a form of public protest and as an expression of political and social conflicts. Through the examination of the cases of the monuments of Robert Edward Lee, Leopold II, Edward Colston, Christopher Colombus, and WWinston Churchill, the study demonstrates that monuments constitute dynamic sites for the negotiation of historical memory and that the conflicts surrounding them reflect broader changes in social values and memory politics.