Η παρούσα εργασία εξετάζει θεωρητικά τις στρατηγικές αποσιώπησης στην Επικοινωνία της Επιστήμης και διερευνά τα αξιολογικά κριτήρια με βάση τα οποία μπορεί να διακριθεί η θεμιτή από την αθέμιτη αποσιώπηση. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η διαπίστωση ότι η αποσιώπηση συνιστά εγγενές στοιχείο της επιστημονικής επικοινωνίας, καθώς η επιστημονική γνώση δεν μεταφέρεται αυτούσια στη δημόσια σφαίρα, αλλά υπόκειται αναγκαστικά σε διαδικασίες επιλογής, ιεράρχησης, απλοποίησης και προσαρμογής. Το ερευνητικό κενό εντοπίζεται στην απουσία ενός ενιαίου και συνθετικού πλαισίου που να συνδέει συστηματικά τις μορφές αποσιώπησης με τις κανονιστικές αρχές και τα μοντέλα της Επικοινωνίας της Επιστήμης, τους δρώντες και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, τα διαφορετικά επιστημονικά και θεσμικά πεδία, τους μηχανισμούς επικοινωνιακής και ψηφιακής διαμεσολάβησης και τις συνέπειες για το κοινό.

Η έρευνα ακολουθεί θεωρητική, ποιοτική και βιβλιογραφική προσέγγιση. Αξιοποιούνται μελέτες από την Επικοινωνία της Επιστήμης, τη φιλοσοφία και την κοινωνιολογία της επιστήμης, τη διαχείριση κινδύνου και την επικοινωνία της επιστημονικής αβεβαιότητας, καθώς και ενδεικτικές περιπτώσεις από τη δημόσια υγεία, τη βιοϊατρική, τη βιοασφάλεια, την κλιματική αλλαγή, τη σύγχρονη τεχνολογία, την Τεχνητή Νοημοσύνη και τις ψηφιακές πλατφόρμες.

Η ανάλυση δείχνει ότι η αποσιώπηση μπορεί να εμφανίζεται ως πλήρης απόκρυψη, προσωρινή καθυστέρηση, επιλεκτική παρουσίαση, υποβάθμιση, περιορισμός της ορατότητας ή απόκρυψη της επιστημονικής αβεβαιότητας. Η αξιολόγησή της εξαρτάται από τον σκοπό, την αναγκαιότητα, την αναλογικότητα, τη χρονική διάρκεια, τη διαφάνεια, την τεκμηριωμένη αιτιολόγηση, τη λογοδοσία, τη δυνατότητα ελέγχου, την ύπαρξη εναλλακτικών λύσεων και τις κοινωνικές συνέπειες. Θεμιτή μπορεί να θεωρηθεί όταν αποσκοπεί στην αποτροπή συγκεκριμένης βλάβης και υπόκειται σε έλεγχο, ενώ καθίσταται αθέμιτη όταν εξυπηρετεί συμφέροντα, συγκαλύπτει ευθύνες, περιορίζει τη δημόσια ενημέρωση ή εμποδίζει τη συμμετοχή του κοινού. Η εργασία καταλήγει ότι το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι απλώς αν μια πληροφορία αποσιωπάται, αλλά ποιος αποφασίζει τον περιορισμό, για ποιον σκοπό, με ποια διαδικασία, για πόσο χρονικό διάστημα, με ποιες συνέπειες και υπό ποιον έλεγχο.

This study theoretically examines strategies of withholding information in science communication and investigates the evaluative criteria that can be used to distinguish legitimate from illegitimate forms of withholding. The study begins from the assumption that withholding information is an inherent element of science communication, since scientific knowledge is not transferred unchanged to the public sphere but necessarily undergoes processes of selection, prioritisation, simplification, and adaptation. The research gap lies in the absence of a unified and synthetic framework that systematically connects forms of withholding with the normative principles and models of science communication, the actors and decision-making processes involved, different scientific and institutional contexts, mechanisms of communication and digital mediation, and their consequences for the public.
The study adopts a theoretical, qualitative, and literature-based approach. It draws on research from science communication, the philosophy and sociology of science, risk management, and the communication of scientific uncertainty. It also examines illustrative cases from public health, biomedicine, biosecurity, climate change, modern technology, artificial intelligence, and digital platforms.
The analysis shows that withholding may take the form of complete concealment, temporary delay, selective presentation, downplaying, reduced visibility, or the concealment of scientific uncertainty. Its evaluation depends on its purpose, necessity, proportionality, duration, transparency, evidence-based justification, accountability, possibility of oversight, availability of alternative options, and social consequences. Withholding may be considered legitimate when it aims to prevent specific harm and remains subject to oversight. It becomes illegitimate when it serves particular interests, conceals responsibility, restricts public information, or prevents public participation. The study concludes that the central issue is not simply whether information is withheld, but who decides to restrict it, for what purpose, through which process, for how long, with what consequences, and under what form of oversight.