Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το ζήτημα της γυναικείας χειραφέτησης και τον επαναπροσδιορισμό του κοινωνικού και πολιτικού ρόλου της γυναίκας μέσα από συγκριτική ανάλυση δύο εμβληματικών θεατρικών έργων: του Κουκλόσπιτου του Χένρικ Ίψεν και της Δεσποινίδας Τζούλιας του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ. Θεωρητικός άξονας της μελέτης είναι η σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ και ειδικότερα η έννοια της γυναίκας ως «Άλλου», η διάκριση εμμένειας και υπέρβασης και η προβληματική της ιστορικής και κοινωνικής συγκρότησης της γυναίκας. Η εργασία υποστηρίζει ότι οι δύο ηρωίδες δεν αντιπροσωπεύουν απλώς δύο ψυχολογικούς τύπους, αλλά δύο διαφορετικές τροχιές γυναικείας υποκειμενοποίησης στη νεωτερικότητα. Η Νόρα αναδεικνύει τη δυνατότητα ρήξης με την επιβεβλημένη οικιακή ταυτότητα, ενώ η Τζούλια φανερώνει το τραγικό αδιέξοδο μιας επιθυμίας υπέρβασης που στερείται κοινωνικών και θεσμικών στηριγμάτων. Μέσα από τη συγκριτική σύνθεση, η εργασία καταλήγει ότι η χειραφέτηση δεν είναι μόνο ατομική πράξη,αλλά πολυδιάστατη —υλική, συμβολική, ηθική και πολιτική— διαδικασία.

Λέξεις-κλειδιά: γυναικεία χειραφέτηση, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Νόρα, Δεσποινίς Τζούλια,
ετερότητα, νεωτερικότητα

This thesis examines women’s emancipation and the redefinition of women’s social and
political role through a comparative analysis of two emblematic dramatic plays: Henrik Ibsen’s A Doll’s House and August Strindberg’s Miss Julie. The theoretical framework of the study is grounded in Simone de Beauvoir’s thought, especially her concept of woman as the“Other”, the distinction between immanence and transcendence, and the historical process through which one “becomes” a woman. The thesis argues that the two heroines do not merely represent two psychological types, but two distinct trajectories of female subjectivation in modernity. Nora makes visible the possibility of breaking with an imposed domestic identity and moving toward an uncertain form of self-determination. Julie, by contrast, reveals the tragic impasse of a desire for transcendence that lacks adequate social, symbolic and institutional support. Through this comparative synthesis, the study concludesthat emancipation cannot be understood as a purely individual act. It is a multidimensional—material, symbolic, ethical and political—process that requires the transformation of the conditions under which women become recognizable as subjects of judgment, action and history.

Keywords: women’s emancipation, Simone de Beauvoir, Nora, Miss Julie, alterity,
modernity