Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη νεφρική λειτουργία και στον ρόλο των
βιοδεικτών στη διάγνωση, την παρακολούθηση και την κλινική διαχείριση των νεφρικών
παθήσεων. Η πρώιμη και αξιόπιστη αξιολόγηση της νεφρικής λειτουργίας είναι
καθοριστικής σημασίας για την ανίχνευση νεφρικής δυσλειτουργίας σε αρχικά στάδια,
καθώς ακόμη και ήπιες ή υποκλινικές διαταραχές μπορεί να σχετίζονται με αυξημένο
κίνδυνο συστηματικών επιπλοκών.
Η εργασία παρουσιάζει αναλυτικά την παθοφυσιολογία της νεφρικής λειτουργίας και
εξετάζει τόσο τους κλασικούς δείκτες λειτουργικότητας, όπως η κρεατινίνη ορού, ο
εκτιμώμενος ρυθμός σπειραματικής διήθησης (eGFR) και ο λόγος λευκωματίνης προς
κρεατινίνη ούρων (uACR), όσο και νεότερους βιοδείκτες νεφρικής βλάβης. Ιδιαίτερη
έμφαση δίνεται σε σύγχρονους δείκτες, όπως η cystatin C, η NGAL και η KIM-1, οι οποίοι εμφανίζουν αυξημένη ευαισθησία στην ανίχνευση πρώιμων νεφρικών αλλοιώσεων, πριν από την εμφάνιση σημαντικής απώλειας νεφρικής λειτουργίας.
Επιπλέον, αναλύονται οι σύγχρονες μέθοδοι προσδιορισμού των βιοδεικτών, με έμφαση
στις ανοσοχημικές τεχνικές υψηλής ευαισθησίας και στη φασματομετρία μάζας σε
συνδυασμό με υγρή χρωματογραφία (LC–MS/MS). Τα αποτελέσματα της βιβλιογραφικής
ανάλυσης υποδεικνύουν ότι ο συνδυασμός παραδοσιακών και νεότερων βιοδεικτών μπορεί να προσφέρει βελτιωμένη διαγνωστική ακρίβεια και συμβάλλει σε μια πιο εξατομικευμένη προσέγγιση στη διαχείριση ασθενών με χρόνια ή οξεία νεφρική νόσο.

The present thesis focuses on renal function and the role of biomarkers in diagnosis,
monitoring, and clinical management of kidney diseases. Early and reliable assessment of renal function is essential for detecting kidney dysfunction at initial stages, as even mild or subclinical alterations may be associated with an increased risk of systemic complications.
This thesis presents the pathophysiology of renal function and examines both traditional biomarkers of kidney function and injury, such as serum creatinine, estimated glomerular filtration rate (eGFR), and urinary albumin-to-creatinine ratio (uACR), as well as novel biomarkers, including Cystatin C, NGAL, and KIM-1, which exhibit increased sensitivity in early detection of renal damage, often prior to significant functional deterioration.
Furthermore, modern analytical methods for biomarker determination are reviewed, with a focus on high-sensitivity immunochemical assays and liquid chromatography–tandem mass spectrometry (LC–MS/MS). The findings indicate that the combined use of traditional and novel biomarkers can significantly improve diagnostic accuracy and support a more personalized approach to the management of patients with chronic or acute kidney disease.