Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη σχέση μεταξύ φεμινιστικού λόγου, κινηματογραφικής θεωρίας και δημιουργικής διασκευής, με επίκεντρο το εμβληματικό λογοτεχνικό έργο Η Κίτρινη Ταπετσαρία της Charlotte Perkins Gilman. Στο θεωρητικό μέρος αναλύονται οι βασικές αρχές της φεμινιστικής κινηματογραφικής θεωρίας, η έννοια του ανδρικού βλέμμματος, οι σύγχρονες προσεγγίσεις γύρω από το φύλο και η θεωρία της κινηματογραφικής διασκευής. Παράλληλα, διερευνάται η φεμινιστική σεναριακή πρακτική ως δημιουργική και πολιτική διαδικασία αναδιαμόρφωσης αφηγηματικών δομών. Στο δημιουργικό μέρος παρουσιάζεται η κινηματογραφική διασκευή του έργου της Gilman, η οποία επιχειρεί να μεταφέρει τη γυναικεία υποκειμενικότητα και την εμπειρία του εγκλεισμού σε ένα σύγχρονο κινηματογραφικό πλαίσιο. Η διασκευή αξιοποιεί στοιχεία όπως η αποσπασματική αφήγηση, η υποκειμενική κάμερα, ο συμβολισμός του χώρου και η ιδιαίτερη χρήση ήχου και εικόνας, ώστε να αναδείξει τις έμφυλες σχέσεις εξουσίας και τις μορφές καταπίεσης που βιώνει η πρωταγωνίστρια. Η εργασία καταλήγει ότι η φεμινιστική κινηματογραφική διασκευή μπορεί να λειτουργήσει όχι μόνο ως καλλιτεχνική δημιουργία αλλά και ως πολιτική πράξη, προσφέροντας νέους τρόπους θέασης, ερμηνείας και αναπαράστασης της γυναικείας εμπειρίας. 

This thesis explores the relationship between discourse, film theory, and creative adaptation through Charlotte Perkins Gilman's seminal work The Yellow Wallpaper. The theoretical section examines feminist film theory, the concept of the male gaze, contemporary gender approaches, and adaptation theory. It also investigates feminist screenwriting as a creative and political practice capable of reshaping dominant narrative structures.The creative section presents a film adaptation of Gilman' s work that seeks to translate female subjectivity and the experience of confinement into a contemporary cinematic language. Through fragmented narration, subjective camera techniques, symbolic use of space, and expressive sound design, the adaptation highlights gendered power relations and mechanisms of oppression experienced by the protagonist. The study concludes that feminist film adaptation can function both as an artistic creation and as a political intervention, offering alternative ways of seeing, interpreting and representing women' s experiences in cinema.