In 2020, the International Maritime Organization (IMO) introduced the global sulphur cap, which mandated that the maximum sulphur content of the marine fuels was reduced from 3,5% to 0,5%. Under these new circumstances, the ship industry faced a dilemma. One option was to stop using High Sulphur Fuel Oil (HSFO) with sulphur content 3,5% and continue using Very Low Sulphur Fuel Oil (VLSFO) with sulphur content 0,5%, which would be more costly. The other option was to install an Exhaust Gas Control System (EGCS), also known as scrubber, which can decrease the content of exhaust gases within the limits, and thus allow the use of HSFO in marine engines. This dissertation evaluates whether the investment in scrubbers is more profitable for the shipowners of Bulk Carriers. The evaluation was conducted on 4 different-sized Bulk Carriers utilizing 3 key financial performance indicators, Net Present Value (NPV), Internal Rate of Return (IRR), and the payback period. Real data from the vessel’s route were considered, taking into consideration the price difference of the fuels during the time period of the analysis. A normalization of the vessel route was also done, as well as a Monte Carlo analysis on the price of the fuels. All the cases that were considered had a very low payback period that ranged from 1,5 to 2,3 years, which highlights the high economic viability of the investment. In all of the considered cases, the scrubber installation was highly profitable with NPV ranging from 1,5 to 5 million $. Regarding the factor that affected the profitability of the investment, it was determined that the price difference of the fuels was the most impactful factor, while the vessel size also played a significant role, mostly in the NPV.

Το 2020, ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) εισήγαγε το παγκόσμιο όριο περιεκτικότητας σε θείο, το οποίο όριζε ότι η μέγιστη περιεκτικότητα σε θείο των ναυτιλιακών καυσίμων μειώνεται από 3,5% σε 0,5%. Υπό αυτές τις νέες συνθήκες, η ναυτιλιακή βιομηχανία βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα δίλημμα. Η μία επιλογή ήταν η παύση χρήσης του High Sulphur Fuel Oil (HSFO), με περιεκτικότητα σε θείο 3,5%, και η συνέχιση χρήσης του Very Low Sulphur Fuel Oil (VLSFO), με περιεκτικότητα σε θείο 0,5%, το οποίο θα ήταν πιο δαπανηρό. Η άλλη επιλογή ήταν η εγκατάσταση ενός Συστήματος Καθαρισμού Καυσαερίων (Exhaust Gas Cleaning System – EGCS), περισσότερο γνωστού ως scrubber, το οποίο μπορεί να μειώσει την περιεκτικότητα των καυσαερίων εντός των επιτρεπόμενων ορίων, επιτρέποντας έτσι τη χρήση HSFO στις ναυτικές μηχανές. Η παρούσα διπλωματική εργασία αξιολογεί κατά πόσο η επένδυση σε scrubber είναι πιο κερδοφόρα για τους πλοιοκτήτες πλοίων μεταφοράς χύδην φορτίου. Η αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σε τέσσερα Bulk Carriers διαφορετικού μεγέθους, χρησιμοποιώντας τρεις βασικούς χρηματοοικονομικούς δείκτες απόδοσης: την Καθαρή Παρούσα Αξία (Net Present Value – NPV), τον Εσωτερικό Βαθμό Απόδοσης (Internal Rate of Return – IRR), καθώς και την περίοδο αποπληρωμής. Ελήφθησαν υπόψη πραγματικά δεδομένα από το δρομολόγιο των πλοίων, λαμβάνοντας επίσης υπόψη τη διαφορά τιμής των καυσίμων κατά τη χρονική περίοδο της ανάλυσης. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε κανονικοποίηση του δρομολογίου των πλοίων, καθώς και ανάλυση Monte Carlo στις τιμές των καυσίμων. Όλες οι περιπτώσεις που εξετάστηκαν παρουσίασαν πολύ χαμηλή περίοδο αποπληρωμής, η οποία κυμάνθηκε από 1,5 έως 2,3 έτη, γεγονός που αναδεικνύει την υψηλή οικονομική βιωσιμότητα της επένδυσης. Σε όλες τις εξεταζόμενες περιπτώσεις, η εγκατάσταση scrubber αποδείχθηκε ιδιαίτερα κερδοφόρα, με την Καθαρή Παρούσα Αξία να κυμαίνεται από 1,5 έως 5 εκατομμύρια δολάρια. Όσον αφορά τον παράγοντα που επηρέασε την κερδοφορία της επένδυσης, διαπιστώθηκε ότι η διαφορά τιμής των καυσίμων ήταν ο πιο καθοριστικός παράγοντας, ενώ και το μέγεθος του πλοίου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, κυρίως στην Καθαρή Παρούσα Αξία.