Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις παρουσίες της Ελλάδας και της Σερβίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision κατά την περίοδο 2004–2010, καθώς και τον απόηχο που αυτές είχαν στον δημόσιο λόγο και στα μέσα ενημέρωσης. Στόχος της έρευνας είναι η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι συμμετοχές των δύο χωρών λειτούργησαν ως φορείς εθνικής εκπροσώπησης και πολιτισμικής προβολής, καθώς και η ανάλυση της δημοσιογραφικής τους πλαισίωσης στο ευρύτερο κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο.

Η εργασία βασίζεται σε ποιοτική προσέγγιση και αξιοποιεί στοιχεία ποιοτικής ανάλυσης περιεχομένου και ανάλυσης λόγου. Εξετάζονται οι ελληνικές και οι σερβικές συμμετοχές ως προς τα μουσικά, γλωσσικά, αισθητικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά τους, ενώ παράλληλα αναλύεται η δημοσιογραφική κάλυψη από ελληνικά και σερβικά μέσα ενημέρωσης. Το θεωρητικό πλαίσιο της έρευνας στηρίζεται στις θεωρίες της πολιτισμικής δημοσιογραφίας, των media events, της πλαισίωσης (framing), καθώς και στις προσεγγίσεις για το έθνος, τον εθνικισμό και τις φαντασιακές κοινότητες.

Η ανάλυση καταδεικνύει ότι η Eurovision υπερέβη τον χαρακτήρα ενός απλού μουσικού διαγωνισμού και λειτούργησε ως πεδίο διαπραγμάτευσης της εθνικής ταυτότητας και της διεθνούς εικόνας των δύο χωρών. Στην περίπτωση της Ελλάδας, οι επιτυχημένες συμμετοχές της περιόδου, και ιδιαίτερα η νίκη του 2005, πλαισιώθηκαν από τα μέσα ενημέρωσης ως γεγονότα εθνικής υπερηφάνειας και διεθνούς αναγνώρισης, ενώ παράλληλα διατυπώθηκαν και επικριτικές προσεγγίσεις που υποβάθμιζαν τη σημασία του διαγωνισμού. Αντίστοιχα, στη Σερβία η Eurovision συνδέθηκε με τη διαδικασία επαναπροσδιορισμού της εθνικής ταυτότητας μετά τις πολιτικές μεταβολές της δεκαετίας του 2000. Η νίκη του 2007 και η διοργάνωση του διαγωνισμού στο Βελιγράδι το 2008 αναδείχθηκαν ως γεγονότα υψηλού συμβολισμού, τα οποία συνέβαλαν στην προβολή μιας σύγχρονης και εξωστρεφούς εικόνας της χώρας.

Η συγκριτική εξέταση των δύο περιπτώσεων αναδεικνύει ότι, παρά τις διαφορετικές ιστορικές και πολιτικές συνθήκες, η Eurovision αποτέλεσε και για τις δύο χώρες έναν σημαντικό χώρο πολιτισμικής εκπροσώπησης, όπου η μουσική, η δημοσιογραφία και οι εθνικές αφηγήσεις αλληλεπιδρούν, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση συλλογικών ταυτοτήτων και δημόσιων νοημάτων.

This master's thesis examines the participation of Greece and Serbia in the Eurovision Song Contest during the period 2004–2010 and explores the public and media discourse surrounding their entries. The study aims to investigate the ways in which the two countries used Eurovision as a platform for national representation and cultural projection, while also analyzing how their participation was framed by the media within broader social, political, and cultural contexts.

The research adopts a qualitative approach, drawing on qualitative content analysis and discourse analysis. It examines the Greek and Serbian entries with regard to their musical, linguistic, aesthetic, and cultural characteristics, while also analyzing their coverage in Greek and Serbian media. The theoretical framework is based on theories of cultural journalism, media events, framing, nationalism, the nation, and Benedict Anderson's concept of imagined communities.

The findings demonstrate that Eurovision functioned as more than a music competition, serving as a symbolic arena where national identity, cultural diplomacy, and international image were negotiated. In the Greek case, the country's successful performances, particularly Helena Paparizou's victory in 2005, were largely framed by the media as expressions of national pride and international recognition, although critical voices also questioned the significance and cultural value of the contest. In Serbia, Eurovision became closely associated with the country's post-transition process of redefining its national identity. Serbia's victory in 2007 and the organization of the 2008 contest in Belgrade were presented as highly symbolic events that contributed to projecting a modern, outward-looking image of the country.

The comparative analysis reveals that, despite their different historical and political trajectories, both Greece and Serbia used Eurovision as an important platform for cultural representation and symbolic communication. The study concludes that the interaction between music, journalism, and national narratives transformed Eurovision into a significant arena for constructing, negotiating, and communicating collective identities within the European public sphere.