Στην παρούσα εργασία εξετάζονται οι γηριατρικοί ασθενείς με άσθμα, οι οποίοι αποτελούν μια υποδιαγνωσμένη και ιδιαίτερη ομάδα ασθενών που διαφοροποιούνται σημαντικά από τους ενήλικες νεότερους ασθενείς με άσθμα. Παράγοντες όπως είναι η φυσιολογική γήρανση του αναπνευστικού συστήματος, η μείωση της ελαστικότητας των πνευμόνων, η αυξημένη διατασιμότητα και η αναδιαμόρφωση των μικρών αεραγωγών, προωθούν τον μεγαλύτερο βαθμό απόφραξης και βρογχικής υπεραντιδραστικότητας στα ηλικιωμένα άτομα. Την ίδια στιγμή, πολλαπλές συννοσηρότητες, όπως είναι η ΧΑΠ, καρδιαγγειακά προβλήματα, η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, η κατάθλιψη και το άγχος, κάνουν πιο δυσχερή τη διάγνωση και τη θεραπεία, ενώ η μειωμένη αντίληψη των συμπτωμάτων από τους ίδιους τους ασθενείς καθυστερεί την αναζήτηση ιατρικής φροντίδας.

Η μειωμένη ανταπόκριση στα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή και στις βιολογικές θεραπείες, η ουδετεροφιλική φύση του άσθματος στους ηλικιωμένους ασθενείς, η πολυφαρμακία και η δυσκολία στη χρήση των εισπνεόμενων συσκευών, είναι παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά τη συμμόρφωση με τη θεραπεία. Επιπλέον, μελετάται η αλληλοεπικάλυψη άσθματος – ΧΑΠ (ACO), η οποία εμφανίζει υψηλότερη θνησιμότητα και συχνότερες παροξύνσεις αναφορικά με τις νόσους αυτές μεμονωμένα.

Η εργασία μας υπογραμμίζει την ανάγκη για εξατομίκευση στη διάγνωση και τη θεραπεία. Συνιστάται η διεπιστημονική προσέγγιση και η απλοποίηση των θεραπευτικών σχημάτων, ενώ απαιτείται η συχνή επανεκτίμηση και η στόχευση στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών. Εν κατακλείδι, το άσθμα στους γηριατρικούς ασθενείς αποτελεί μια σύνθετη κλινική κατάσταση, η οποία χρειάζεται προσαρμοσμένες διαγνωστικές και θεραπευτικές στρατηγικές, συνυπολογίζοντας τις ιδιαιτερότητες της γήρανσης και το πολυπαραγοντικό προφίλ των γηριατρικών ασθενών.

This paper examines geriatric asthma patients, who constitute an underdiagnosed and unique group of patients who differ significantly from younger adult asthma patients. Factors such as normal aging of the respiratory system, decreased lung compliance, increased distensibility, and remodeling of small airways promote greater degrees of obstruction and bronchial hyperreactivity in older individuals. At the same time, multiple comorbidities, such as COPD, cardiovascular problems, gastroesophageal reflux, depression and anxiety, make diagnosis and treatment more difficult, while reduced perception of symptoms by patients themselves delays seeking medical care.

The reduced response to inhaled corticosteroids and biological therapies, the neutrophilic nature of asthma in elderly patients, polypharmacy and difficulty in using inhaled devices are factors that negatively affect compliance with treatment. In addition, the asthma-COPD overlap (ACO) is studied, which shows higher mortality and more frequent exacerbations compared to these diseases alone.

Our work highlights the need for individualization in diagnosis and treatment. A multidisciplinary approach and simplification of treatment regimens are recommended, while frequent reassessment and targeting to improve the quality of life of patients are required. In conclusion, asthma in geriatric patients is a complex clinical condition, which requires adapted diagnostic and therapeutic strategies, taking into account the specificities of aging and the multifactorial profile of geriatric patients.