Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το φαινόμενο της ατιμωρησίας των εγκλημάτων των ισχυρών στην Ελλάδα, εστιάζοντας στις κοινωνικές αντιλήψεις που το συνοδεύουν και στις συνέπειές του για τη θεσμική εμπιστοσύνη και τη δημόσια ζωή. Η έννοια της ατιμωρησίας προσεγγίζεται ως πολυδιάστατο φαινόμενο, το οποίο δεν περιορίζεται στην απουσία ποινής, αλλά αφορά ευρύτερα την έλλειψη λογοδοσίας σε νομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Στο θεωρητικό πλαίσιο, η εργασία βασίζεται στην κριτική εγκληματολογία, αναδεικνύοντας ότι τα εγκλήματα των ισχυρών, όπως η διαφθορά, το οικονομικό και το κρατικο-εταιρικό έγκλημα, συχνά χαρακτηρίζονται από χαμηλή ορατότητα, θεσμική πολυπλοκότητα και δυσχέρειες στη διερεύνηση και απόδοση ευθυνών. Στο εμπειρικό σκέλος, η έρευνα βασίζεται σε ποσοτική μεθοδολογία, με στόχο τη συστηματική διερεύνηση των κοινωνικών αντιλήψεων και στάσεων των πολιτών απέναντι στο φαινόμενο της ατιμωρησίας, δεδομένου ότι η σχετική βιβλιογραφία αναδεικνύει την περιορισμένη εμπειρική καταγραφή των κοινωνικών διαστάσεών του. Με χρήση ερωτηματολογίου που διανεμήθηκε διαδικτυακά σε δείγμα 313 ενηλίκων, εξετάζονται τέσσερις βασικές διαστάσεις: η αντίληψη της ατιμωρησίας, οι κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς και η στάση των πολιτών απέναντι στην ενεργή συμμετοχή. Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν υψηλό επίπεδο αντίληψης ατιμωρησίας, ιδιαίτερα ως προς τη μη ισότιμη εφαρμογή του νόμου για πολιτικά και οικονομικά ισχυρούς δρώντες. Παράλληλα, εντοπίζεται ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της αντίληψης ατιμωρησίας και της μειωμένης εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Ωστόσο, παρά την αρνητική αξιολόγηση των θεσμών, καταγράφεται και μια σχετική διάθεση συμμετοχής και ενεργοποίησης των πολιτών σε ζητήματα διαφάνειας και λογοδοσίας. Επιπλέον, δεν προκύπτουν σημαντικές διαφοροποιήσεις στις αντιλήψεις ανάλογα με κοινωνικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά, γεγονός που υποδηλώνει ότι η εμπειρία της ατιμωρησίας διαχέεται οριζόντια στην κοινωνία. Η εργασία αναδεικνύει ότι η ατιμωρησία των εγκλημάτων των ισχυρών αποτελεί κρίσιμο παράγοντα αποδυνάμωσης της θεσμικής νομιμοποίησης και της δημοκρατικής λειτουργίας, υπογραμμίζοντας την ανάγκη ενίσχυσης των μηχανισμών λογοδοσίας και περαιτέρω εμπειρικής διερεύνησης του φαινομένου .

This master’s thesis examines the phenomenon of impunity for crimes of the powerful in Greece, focusing on the social perceptions that accompany it and its consequences for institutional trust and public life. Impunity is approached as a multidimensional phenomenon that extends beyond the mere absence of punishment, encompassing broader deficiencies in accountability at legal, political, and social levels. The theoretical framework draws on critical criminology, highlighting that crimes of the powerful -such as corruption, economic crime, and state-corporate crime- are often characterized by low visibility, institutional complexity, and difficulties in investigation and attribution of responsibility. The empirical part of the study employs a quantitative methodology, aiming at the systematic investigation of citizens’ perceptions and attitudes toward the phenomenon of impunity, given that the existing literature highlights the limited empirical examination of its social dimensions. The data were collected using an online questionnaire distributed to a sample of 313 adults. Four key dimensions are examined: perceived impunity, social and political consequences, trust in institutions, and citizens’ attitudes toward active participation. The findings indicate a high level of perceived impunity, particularly regarding the unequal application of the law to politically and economically powerful actors. At the same time, a strong correlation is identified between perceived impunity and reduced trust in institutions. However, despite the negative evaluation of institutions, a notable willingness among citizens to engage and participate in issues related to transparency and accountability is also observed. Furthermore, no significant differences emerge in perceptions across social and demographic groups, suggesting that the experience of impunity is horizontally diffused across society. Overall, the study demonstrates that impunity for crimes of the powerful constitutes a critical factor in the weakening of institutional legitimacy and democratic functioning, highlighting the need to strengthen accountability mechanisms and to further empirically investigate the phenomenon.