Η παρούσα εργασία εξετάζει τη βραχύτητα του Πιντερικού λόγου και την έννοια του τρίτου προσώπου σε έργα του Χάρολντ Πίντερ με τρεις κύριους χαρακτήρες. Τα έργα αυτά είναι «Ο Επιστάτης» (1960), «Εκείνα τα Χρόνια» (1971) και «Προδοσία» (1978). Σκοπός της μελέτης ήταν η ποσοτική ανάλυση του Πιντερικού λόγου μέσα από τη χρήση στυλομετρικών μεθόδων και τη δημιουργία ενός σώματος δεδομένων βασισμένου στα ίδια τα θεατρικά κείμενα.

Για τις ανάγκες της έρευνας αυτής έγινε συστηματική καταμέτρηση όλων των λέξεων, των εκφωνημάτων, των παύσεων, των σημείων στίξης και των σκηνικών οδηγιών τα οποία ακολούθως ομαδοποιήθηκαν ανά έργο, πράξη και σκηνή. Στη συνέχεια μέσα από την στατιστική τους επεξεργασία διαμορφώθηκα δείκτες κυριαρχίας και ρυθμικού ελέγχου πάνω στους οποίους στηρίχτηκε εντέλει η σχετική στυλομετρική ανάλυση.

Τα στατιστικά αποτελέσματα αποδεικνύουν ποσοτικά τη βραχύτητα του Πιντερικού λόγου και αναδεικνύουν τη συστηματική χρήση βραχέων εκφωνημάτων ως δομικό χαρακτηριστικό της γραφής του. Επιπροσθέτως, η ανάλυση των δεικτών κυριαρχίας και ρυθμικού ελέγχου παρήγαγε ικανά ευρήματα για την ερμηνεία του τρίτου προσώπου πέραν των κλασικών θεωρητικών προσεγγίσεων καταδεικνύοντας πως η στυλομετρική ανάλυση μπορεί να λειτουργήσει επικουρικά προς τις παραδοσιακές φιλολογικές θεωρίες, προσφέροντας μια περισσότερο τεκμηριωμένη θεώρηση μέσα από την ποσοτική απεικόνιση των θεατρικών έργων.

This paper examines the brevity of Pinterian discourse and the concept of the third person in plays by Harold Pinter with three main characters. These plays are “The Caretaker” (1960), “Those Years” (1971) and “Betrayal” (1978). The aim of the study was to quantitatively analyze Pinterian discourse using stylometric methods and the creation of a body of data based on the theatrical texts themselves.

For the purposes of this research, a systematic count of all words, utterances, pauses, punctuation marks and stage directions was made, which were subsequently grouped by play, act and scene. Then, through their statistical processing, indicators of dominance and rhythmic control were formed, on which the relevant stylometric analysis was ultimately based.

The statistical results quantitatively demonstrate the brevity of Pinter's speech and highlight the systematic use of short utterances as a structural feature of his writing. In addition, the analysis of dominance and rhythmic control indicators produced sufficient findings for the interpretation of the third person beyond classical theoretical approaches, demonstrating how stylometric analysis can function as an auxiliary to traditional philological theories, offering a more documented view through the quantitative depiction of theatrical works.